Piotr Jefimienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Jefimienko
Пётр Петрович Ефименко
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1884
Charków, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1969
Leningrad, ZSRR
Zawód, zajęcie archeolog
Narodowość Rosjanin
Alma Mater Uniwersytet Charkowski
Uniwersytet Petersburski
Odznaczenia
Order Lenina

Piotr Pietrowicz Jefimienko (ros. Пётр Петрович Ефименко, ur. 23 listopada 1884 w Charkowie, zm. 18 kwietnia 1969 w Leningradzie) – rosyjski i radziecki archeolog, badacz paleolitu. Doktor archeologii (1934), członek Narodowej Akademii Nauk Ukrainy (1945), honorowy członek: Królewskiego Antropologicznego Instytutu Wielkiej Brytanii i Irlandii (1943), Międzynarodowego Związku Historyków (1958) i Włoskiego Instytutu Prehistorii we Florencji (1960).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Piotr Jefimienko urodził się 23 listopada 1884 w rodzinie znanych działaczy na rzecz nauki i kultury Aleksandry Stawrowskiej i Piotra Sawicza Jefimienki.

Od 1904 do 1906 roku studiował na historycznym wydziale Uniwersytetu Charkowskiego. W 1906 był wykluczony za działalność rewolucyjną. Od 1906 do 1912 studiował na matematyczno-fizycznym wydziale (oddział przyrodoznawstwa, specjalność - archeologia prehistoryczna) Uniwersytetu Petersburskiego, po którego ukończeniu został tam na praktykach.

Jefimienko interesował się archeologią, historią i etnografią. Brał udział w zjazdach archeologicznych: charkowskim (1902) i dniepropetrowskim (1905). Wtedy to napisał swoje pierwsze prace naukowe. W 1906 w ciągu przygotowań zbioru (skorowidzu) dat z historii Guberni Charkowskiej przyznano mu nagrodę im. Ołeksandra Potebinii. Odbył dwuroczną (1913-1915) podróż po świecie. Odwiedził muzea i centra naukowe Zachodniej i Południowej Europy, południowo-zachodniej Afryki, południowej Azji, Chin i Japonii. W latach 1915-1923 był pracownikiem naukowym Muzeum Historycznego w Moskwie.

W 1923 wrócił do Leningradu i od tego roku pracował w Ermitażu, Kunstkamerze, leningradzkiej filii Instytutu Kultury Materialnej Narodowej Akademii Nauk Ukrainy, profesor Uniwersytetu Leningradzkiego.

W 1934 Prezydium Narodowej Akademii Nauk Ukrainy przyznało mu stopień naukowy doktora archeologii.

Od 1945 do 1954 roku był dyrektorem Instytutu Archeologii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy. W 1954 ponownie wrócił do Leningradu.

18 kwietnia 1969 zmarł w Leningradzie.

Badania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Badania archeologiczne Jefimienko przeprowadzał na rzekach Oskoł i Doniec pod Woroneżem (1926-1927), podczas ekspedycji na środkowej Wołdze(1927-1928) i w Tatarstanie (1943), stał na czele wieloletniej ekspedycji o nazwie Wielki Kijów. Piotr Jefimienko stworzył jedną z typologii pierwotnych ludów. Był głównym redaktorem okresowych publikacji, takich jak:

  • Археология (od 1947)
  • Археологические достопримечательности УССР (od 1949)
  • Краткие сообщения Института археологии (od 1952)
  • Советская археология

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Piotr Jefimienko jest autorem ponad 80 prac naukowych. Najważniejsze z nich to:

  • Дородовое общество (Leningrad, 1934)
  • Древнерусские поселения на Дону (Moskwa, 1948)
  • Первобытное общество (Kijów, 1953)
  • Костенки I (Kijów, 1953)