Piotr Michał Miączyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Michał Miączyński
Herb
Suchekomnaty
Rodzina Miączyńscy
Data urodzenia 1695
Data śmierci 1776
Ojciec Atanazy Miączyński
Matka Helena Łuszkowska
Żona

Antonina Beydo-Rzewuska

Dzieci

Adam Kajetan Miączyński
Józef Miączyński

Odznaczenia
Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Piotr Michał Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 1695, zm. 1776) – syn Atanazego Miączyńskiego oraz Heleny Łuszkowskiej, hrabia S.I.R.

Od 8 lipca 1737 aż do śmierci (1776) wojewoda czernihowski. Był również starostą krzepnickim (1711), rokicki (1730), makowiecki (1738) oraz kasztelanem chełmskim (od 1725 po Kaźmierzu Dłużewskim). Ok. 1724 żeni się z Antoniną Beydo-Rzewuską hr. Krzywda (córka Adama Rzewuskiego, siostra Michała Józefa Rzewuskiego. 19 maja 1728 został rotmistrzem chorągwi husarskiej, obejmując ją po Jakóbie Henryku Flemingu. 10 maja 1774 został mu przyznany Order św. Stanisława, wcześniej kawaler Orła Białego.

W 1735 roku podpisał uchwałę Rady Generalnej konfederacji warszawskiej[1]. 7 maja 1764 podpisał manifest, uznający odbywający się w obecności wojsk rosyjskich sejm konwokacyjny za nielegalny[2].

10 lipca 1737 roku podpisał we Wschowie konkordat ze Stolicą Apostolską[3].

Potomkowie[edytuj | edytuj kod]

  • hr. Adam Kajetan Miączyński (1725–1779) – ostatni pisarz polny koronny, generał major wojsk koronnych
    • hr. Piotr August Miączyński – szambelan JKMci, kawaler Orderu św. Stanisława
    • hr. Ksawery Miączyński (1766–1854) – szambelan dworu saskiego
  • Józef Bonawentura Miączyński (1731–1787) – generał major wojsk koronnych, rotmistrz kawalerii husarskiej
    • hr. Michał Miączyński – starosta śmidyński, rotmistrz kawalerii husarskiej
    • hr. Ignacy Miączyński (1760–1809) – poseł do Napoleona I
      • hr. Mateusz Miączyński (1799–1863) – pan na Pienikach, żona Klementyna hr. Potocka

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uchwała Rady Generalnej Konfederacji, 1735, s. 21.
  2. Józef Zaleski, Panowanie Stanisława Augusta Poniatowskiego do czasu Sejmu Czteroletniego, 1887, s. 21, Dyaryusz seymu convocationis siedmio-niedzielnego warszawskiego : zdania, mowy, projekta y manifesta w sobie zawierający przez sessye zebrany r.p. 1764, s. 4-5.
  3. Vetera monumenta Poloniae et Lithuaniae gentiumque finitimarum historiam illustrantia maximam partem nondum edita ex tabulariis Vaticanis, deprompta collecta ac serie chronologica disposita. T. 4, Ab Innocentio PP. XII usque ad Pium PP. VI 1697-1775.P.1-2, wydał Augustyn Theiner, Rzym 1864, s. 127.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]