Pniówno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pniówno
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat chełmski
Gmina Wierzbica
Strefa numeracyjna (+48) 82
Tablice rejestracyjne LCH
SIMC 0109493
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Pniówno
Pniówno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pniówno
Pniówno
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Pniówno
Pniówno
Ziemia 51°14′35″N 23°20′38″E/51,243056 23,343889

Pniówno (ukr. Пнівно, ros. Пневно) – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Wierzbica.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego.

Integralne części Pniówna noszą nazwy Majdan, Popówka i Szupki[1].

Religia[edytuj]

Widok na cmentarz prawosławny.
Widok na cmentarz prawosławny.

Pierwsze wzmianki o istnieniu w Pniównie parafialnej cerkwi prawosławnej św. Paraskewy pochodzą z 1468 roku[2]. Cerkiew wspominana jest także w rejestrach podatkowych z roku 1564[3]. W drugiej połowie XVII wieku wybudowano w pobliżu dotychczasowej świątyni nową, drewnianą cerkiew Przemienienia Pańskiego (Spasa) z fundacji Wiktora Bokowieckiego[4]. Akt wizytacji z 1741 roku wymienia już tylko cerkiew św. Paraskewy, która wymagała wielkiego remontu[5]. W latach 1779-1788 z fundacji Józefa Komorowskiego, kasztelana bełskiego wybudowano nową, drewnianą cerkiew św. Paraskewy[6].Od roku 1863 należała do niej cerkiew filialna św. Jana Chrzciciela w Olchowcu (zniszczona w 1938 roku). W 1867 roku remontowana. W 1872 roku cerkiew parafialna liczyła około 700 wiernych[7]. Od roku 1875 prawosławna. W roku 1920 została zamieniona na kościół rzymsko-katolicki. W latach 1939-1944 służyła powtórnie jako parafia prawosławna, zaś od 1945 jako kościół rzymsko-katolicki[8]. Całość rozebrano w drugiej połowie XX wieku. W Pniównie znajduje się niewielki cmentarz prawosławny z częściowo zachowanymi nagrobkami. Obecnie w Pniównie funkcjonuje kaplica rzymsko-katolicka, jako filia parafii w Wierzbicy.


Przypisy

  1. TERYT. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2010-03-05].
  2. Іван Петрович Крип'якевич (Krypjakewycz): Церкви Холмщини і Підляшшя. Холм (Chełm): 1944, s. 45-49.
  3. Andrzej Gil: Prawosławna eparchia Chełmska do 1594. Lublin-Chełm: 1999, s. 166.
  4. Акты, издаваемые Виленскою комиссиею для разбора древних актов.. Wilno: 1896, s. 289.
  5. APL, KGKCh, sygn. 772, a. 116
  6. KZSzP. Z. 5. Powiat Chełmski. Warszawa: 1968, s. 42.
  7. Andrzej Saładiak: Pamiątki i zabytki kultury ukraińskiej w Polsce. s. 364.
  8. KZSzP. Z. 5. Powiat Chełmski. Warszawa: 1968, s. 42.