Polityka zagraniczna Irlandii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Irlandia
Godło Irlandii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Irlandii

Polityka zagraniczna Irlandii jest w głównej mierze oparta na jej członkostwie w Unii Europejskiej, ale równie ważne dla kraju są jej stosunki z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi. Irlandia zmierza ku niezależności w zagranicznej polityce wojskowej przez co jest państwem neutralnym, nie jest też członkiem NATO. Polityka ta pomogła Irlandii odnieść sukces w misjach pokojowych ONZ, począwszy od 1960 w kryzysie w Kongo, a następnie na Cyprze, w Libanie i Bośni i Hercegowinie[1].

Stosunki z Wielką Brytanią[edytuj]

Od wejścia w życie nowej konstytucji w 1937, Irlandia była zaangażowana w spór z Wielką Brytanią, co do statusu Irlandii Północnej. Zapisy w konstytucji Republiki Irlandii określały Irlandię Północną jako część "terytorium kraju" i w praktyce rząd irlandzki nie uznawał właściwej jurysdykcji Wielkiej Brytanii nad tym regionem. Od początku konfliktu w Irlandii Północnej w 1969 roku, oba rządy starały się spór rozwiązać. Ważnymi umowami w całym procesie były umowy: Sunningdale Agreement z 1973 i Anglo-Irish Agreement z 1985. W 1998 roku oba państwa podpisały umowę tzw. porozumienie wielkopiątkowe (Good Friday Agreement), tym samym odpowiednie artykuły w irlandzkiej konstytucji zostały zmienione, zaś roszczenia terytorialne zostały zastąpione aspiracjami do zjednoczenia ludzi. Zmieniono również oficjalne nazwy obu państw: z Republika Irlandii na Irlandia zaś w nazwie Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii dodano Północnej.

Stosunki z USA[edytuj]

Barack Obama i Enda Kenny podczas wizyty prezydenta USA w Irlandii w maju 2011

Stosunki Irlandii i Stanów Zjednoczonych opierają się na więziach wspólnych przodków i wartości. Irlandia prowadzi politykę neutralności wojskowej i jest tym samym w opozycji do działalności wojskowych Stanów Zjednoczonych. Oprócz regularnego dialogu w kwestiach politycznych i gospodarczych, amerykańskie i irlandzkie rządy prowadzą oficjalne wymiany w takich dziedzinach jak medycznej, badawczej i edukacyjnej. W pierwszej dekadzie XXI wieku Irlandia starała się pełnić rolę mostu dyplomatycznego pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską. W trakcie swojego przewodnictwa w UE w 2004, skupiała się na wzmocnieniu więzi amerykańsko-unijnych, które zostały nadszarpnięte przez wojnę w Iraku[2].

W maju 2011 roku Irlandię odwiedził prezydent USA Barack Obama[3].

Stosunki polsko-irlandzkie[edytuj]

Polska i Irlandia są pełnymi członkami w Unii Europejskiej i w Radzie Europy. W 2011 roku w Irlandii mieszkało ok. 122 tys. Polaków i było samym największą mniejszością narodową w tym kraju.

 Osobny artykuł: Polonia w Irlandii.
 Osobny artykuł: Stosunki polsko-irlandzkie.

Bibliografia[edytuj]

  • Joseph McCullough: A Pocket History of Ireland. Dublin: Gill & Macmillan Ltd, 2010. ISBN 9780717147298.

Przypisy

  1. Defence Forces Overseas History (ang.). military.ie. [dostęp 2012-03-07].
  2. Transatlantic Affairs Newsletter Volume One, Issue 1 (ang.). The Clinton Institute for American Studies, lipiec, sierpień 2007. [dostęp 2012-03-07].
  3. Barack Obama in Ireland - As it happened (ang.). rte.ie, 24 maja 2011. [dostęp 2012-03-07].

Linki zewnętrzne[edytuj]