Polska Partia Narodowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska Partia Narodowa
Skrót PPN
Lider Leszek Bubel
Data założenia 22 marca 2004
Data rozwiązania 10 grudnia 2014
Adres siedziby ul. Brzoskwiniowa 13, 04-782 Warszawa
Ideologia polityczna nacjonalizm, konserwatyzm, panslawizm, antyglobalizm, korporacjonizm
Liczba członków 7 tys. (2005), kilka lat później kilkuset[1]
Członkostwo
międzynarodowe
brak
Młodzieżówka Narodowy Front Walki Młodych
Barwy      biel
     czerwień
Strona internetowa

Polska Partia Narodowa (PPN) – partia polityczna działająca w Polsce, założona 22 marca 2004, wyrejestrowana 10 grudnia 2014[2]. Jej prezesem był Leszek Bubel, jednocześnie prezes Stronnictwa Narodowego (także zarejestrowanego od 2004, posiadającego zarząd tożsamy z PPN[1]). Organem prasowym partii była gazeta „Tylko Polska”. Hasłem przewodnim partii były słowa Romana Dmowskiego: Jestem Polakiem, więc mam obowiązki polskie.

Udział PPN w wyborach[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004[edytuj | edytuj kod]

Polska Partia Narodowa w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 zdobyła 0,04% głosów i zajęła ostatnie, 21. miejsce spośród wszystkich komitetów wyborczych.

Wybory uzupełniające do Senatu w 2004[edytuj | edytuj kod]

Partia brała udział w wyborach uzupełniających do Senatu RP w województwie dolnośląskim w 2004 (m.in. prezes partii Leszek Bubel), jednak jej kandydaci uzyskali bardzo słabe wyniki.

Wybory parlamentarne w 2005[edytuj | edytuj kod]

Moja Polska Partia Narodowa, którą właśnie tworzę, otrzyma w wyborach poparcie od 3 do 10 procent wyborców – twierdził przed wyborami Leszek Bubel w wywiadzie z Michałem Karnowskim, redaktorem tygodnika „Newsweek Polska” (artykuł Pobudka na marginesie).

W wyborach parlamentarnych partia startowała do Sejmu we wszystkich okręgach, uzyskując 0,29% głosów, nie przekraczając 5%-owego progu wyborczego dla partii i nie uzyskując mandatów. Do Senatu partia wystawiła kandydatów w większości okręgów wyborczych, jednak także żaden z nich nie uzyskał mandatu.

Wybory prezydenckie w 2005[edytuj | edytuj kod]

Kandydatem PPN w wyborach prezydenckich w 2005 był Leszek Bubel, który zebrał głosy 18 828 osób (0,13% głosujących wyborców), zajmując 10. miejsce spośród 12 kandydatów.

Kolejne wybory[edytuj | edytuj kod]

Partia nie uczestniczyła w wyborach parlamentarnych w 2007, nie chcąc brać udziału w „demokracji partyjnych oligarchów”[3]. Zbojkotowała także wybory do Parlamentu Europejskiego w 2009, wystosowując odezwę do Polaków, by nie szli głosować. W wyborach prezydenckich w 2010 partia nie wystawiła kandydata (choć nosiła się z takim zamiarem) i nie poparła żadnego z zarejestrowanych kandydatów. W wyborach parlamentarnych w 2011 partia zdecydowała się nie startować. Choć nie opowiadała się za ich bojkotem, poparła jedynie kandydata „Ojcowizny” do Senatu[4]. W eurowyborach w 2014 PPN także nie wzięła udziału (opublikowała jedynie „ranking najgłupszych kandydatur”). Przed wyborami prezydenckimi w 2015 Leszek Bubel zapowiadał decyzję o starcie, jednak ostatecznie jej nie podjął. PPN została wykreślona z ewidencji, a jej środowisko kontynuowało działalność pod szyldem Stronnictwa Narodowego. W wyborach parlamentarnych w 2015 Leszek Bubel został zarejestrowany jako kandydat KWW Zbigniewa Stonogi do Senatu, jednak został wyrejestrowany z powodu sfałszowanych podpisów[5].

Program polityczny i światopoglądowy (niektóre postulaty)[6][edytuj | edytuj kod]

Sprzeciw:

Poparcie:

Bubel Band[edytuj | edytuj kod]

Na początku 2008 prezes partii Leszek Bubel pojawił się na portalu YouTube z nagraną przez siebie piosenką Longinus Zerwimycka. Piosenka wywołała liczne protesty. Jednocześnie zapoczątkowała ona jego działalność muzyczną pod szyldem zespołu Leszek Bubel Band, który wydał do tej pory 6 płyt, zamieszczane jako dodatki do czasopism redagowanych przez Leszka Bubla:

  • Longinus Zerwimycka (2008)
  • Polskie elity (2008)
  • W hołdzie Narodowym Siłom Zbrojnym (2009)
  • Żołnierze Wyklęci (2010)
  • Rycerze Idei (2010)
  • Życie i Śmierć Dla Narodu (2010)



 Zobacz też kategorię: Politycy Polskiej Partii Narodowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]