Powstanie harcerskich organizacji alternatywnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Powstanie harcerskich organizacji alternatywnych – Rozłam w harcerstwie[edytuj]

Kalendarium[edytuj]

  • 25 kwietnia 1981 – z ZHP wystąpił Krąg Instruktorów "Zawisza" z Lublina, który powołał (czerwiec 1981) do życia nową organizację harcerską pod nazwą "Niezależny Ruch Harcerski" (NRH). Wkrótce do NRH przystąpiło kilka środowisk warszawskich (14 WDH, 70 WDH, 1001 WDH) i innych. Pod koniec roku NRH liczył ok. 1000 członków.
  • 13 grudnia 1981 – wprowadzenie stanu wojennego i internowanie działaczy opozycji, w tym wielu harcerzy. ZHP nie został zdelegalizowany. Rozpoczął się okres szykan i represji. Zakazano działania NRH (tworzące go środowiska kontynuowały pracę w różnych formach organizacyjnych – jawnych i podziemnych).
  • 1982 – pod presją władz PRL Porozumienie KIHAM zostało rozwiązane.
  • 1985 – w Koninie powstała Polska Organizacja Harcerska (POH).

Liczba harcerzy od lat 80. (1980 – ponad 3 mln.) systematycznie maleje (dziś ok. 150.000). Jednak ta tendencja nie jest już obecnie dynamiczna.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Adam F. Baran, "Walka o kształt harcerstwa w Polsce (1980-1990). Niepokorni i niezależni", Warszawa 2008
  • Ryszard Pacławski, "Gra o harcerstwo", 2006 ISBN 83-922500-4-4
  • Jerzy Parzyński, "RUCH HARCERSKI Rzeczypospolitej" 1983-1989, Krakowska Oficyna Wydawnicza, Kraków 1991