Procópio Cardoso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Procópio Cardoso
Pełne imię i nazwisko Procópio Cardoso Neto
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1939
Salinas
Wzrost 185 cm
Pozycja środkowy obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1958–1959 Renascença
1959–1961 Cruzeiro EC 215 (6)
1961–1962 São Paulo
1962–1963 Atlético Mineiro
1963 Canto do Rio 19 (0)
1963–1965 Fluminense FC 33 (2)
1965–1966 SE Palmeiras
1966 Atlético Mineiro 60 (2)
1966–1974 Cruzeiro EC 31 (1)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1963–1968  Brazylia 10 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1979–1981 Atlético Mineiro
1981–1983 Al-Arabi
1984 Nadi asz-Szarika
1984–1985 Atlético Mineiro
1986–1987 Al-Sadd
1987–1989 Katar
1989 Fluminense FC
1990 Grêmio
1991 Ettifaq FC
1992 Atlético Mineiro
1993 Goiás EC
1994 SC Internacional
1995–1996 Atlético Mineiro
1996 EC Bahia
1998 Al Wasl
1999 Al-Nassr
2001 América-RJ
2001–2002 Al-Arabi
2003 Atlético Mineiro
2004–2005 Atlético Mineiro
2008 América-MG

Procópio Cardoso Neto (ur. 21 marca 1939 w Salinas) – brazylijski piłkarz i trener , występujący na pozycji środkowego obrońcy.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską Procópio Cardoso rozpoczął w klubie Renascença Belo Horizonte w 1958. W latach 1959–1961 występował w Cruzeiro EC. Z Cruzeiro trzykrotnie zdobył mistrzostwo stanu Minas GeraisCampeonato Mineiro w 1959, 1960 i 1961. W latach 1961–1962 występował w São Paulo FC. W 1962 powrócił do Belo Horizonte do Atlético Mineiro. Z Atlético Mineiro zdobył mistrzostwo stanu Minas Gerais w 1962 roku. Po odejściu z Atlético Mineiro w 1963 roku Procópio występował w krótko w Canto do Rio Niterói, po czym zasilił Fluminense FC. Z Fluminense zdobył mistrzostwo stanu Rio de Janeiro - Campeonato Carioca w 1964 roku. W latach 1965–1966 występował w SE Palmeiras, z którym zdobył Taça Brasil w 1966. W 1966 powrócił do Cruzeiro EC, w którym zakończył karierę w 1974 roku. Z Cruzeiro zdobył trzykrotnie mistrzostwo stanu Minas Gerais w 1967, 1968 i 1973 roku. W barwach Cruzeiro 28 listopada 1973 w przegranym 1-3 meczu z CR Vasco da Gama Procópio zadebiutował w lidze brazylijskiej[1]. Ostatni raz w lidze wystąpił 3 lipca 1974 w wygranym 4-1 meczu z Paysandu SC[2]. Ogółem w lidze brazylijskiej wystąpił w 31 spotkaniach i strzelił 1 bramkę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Brazylii Procópio Cardoso zadebiutował 3 marca 1963 w zremisowanym 2-2 towarzyskim meczu z reprezentacją Paragwaju. W tym samym roku uczestniczył w Copa América 1963, na której Brazylia zajęła czwarte miejsce. Procópio na turnieju wystąpił we wszystkich sześciu meczach z Peru, Kolumbią, Paragwajem, Argentyną, Ekwadorem i Boliwią. Ostatnim raz w reprezentacji wystąpił 11 sierpnia 1968 w wygranym 3-2 towarzyskim meczu z reprezentacją Argentyny. Ogółem w reprezentacji wystąpił 10 razy.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Procópio Cardoso został trenerem. W latach 1979–1981 prowadził Atlético Mineiro, z którym zdobył wicemistrzostwo Brazylii 1980 oraz dwukrotnie mistrzostwo stanu Minas Gerais w 1979 i 1980 roku. W latach 80. pracował głównie w krajach arabskich. Z Al-Sadd zdobył mistrzostwo Kataru w 1987 oraz Puchar Emira Kataru w 1986 roku. W latach 1987–1989 był selekcjonerem reprezentacji Kataru. W 1989 roku powrócił do Brazylii i prowadził Fluminense FC i Grêmio Porto Alegre. Potem powrócił na Bliski Wschód i prowadził Ettifaq FC. W 1992 roku prowadził Atlético Mineiro, z którym zdobył Copa CONMEBOL 1992. W 1993 roku prowadził Goiás EC a w 1994 SC Internacional. W latach 1995–1996 po raz kolejny prowadził Atlético Mineiro, z którym awansował do finału Copa CONMEBOL 1995. Później prowadził EC Bahia. W końcu lat dziewięćdziesiątych Procópio prowadził kluby na Bliskim Wschodzie. W latach 2003 oraz 2004–2005 prowadził Atlético Mineiro. Karierę trenerską zakończył Américe Belo Horizonte w 2008 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Miniencyklopedia Piłka Nożna nr 11-12/2004, roz. Historia meczów reprezentacji Brazylii 1914–2004, cz. 5 (1957–2004), Oficyna wydawnicza ATUT, Wrocław 2004, ISSN 1644-8189, str. 12, 16 i 20.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]