Rafał Wiśniewski (socjolog)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rafał Wiśniewski
Ilustracja
Rafał Wiśniewski (2017)
Data urodzenia 25 lipca 1977
Zawód, zajęcie socjolog, nauczyciel akademicki
Miejsce zamieszkania Warszawa
Tytuł naukowy dr hab.
Alma Mater Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
Stanowisko dyrektor
Pracodawca Narodowe Centrum Kultury

Rafał Wiśniewski (ur. 25 lipca 1977 w Warszawie) – polski socjolog kultury, nauczyciel akademicki, menedżer kultury, dyrektor Narodowego Centrum Kultury, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W latach 1998–2003 studiował socjologię na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Na tej samej uczelni w 2009 roku obronił doktorat ze specjalności socjologia kultury. W 2016 roku na podstawie pracy „Transgresja kompetencji międzykulturowych. Studium socjologiczne młodzieży” uzyskał stopień doktora habilitowanego socjologii[1]. Jest absolwentem studiów podyplomowych w Zakładzie Krajów Pozaeuropejskich Polskiej Akademii Nauk pt. Polityka i kultura w krajach Azji i Afryki.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Od 2011 do 2017 roku pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Polskiego Towarzystwa Socjologicznego. Był również członkiem Zarządu Rady Zakładu Badań Naukowych PTS i Zarządu Oddziału Warszawskiego PTS oraz współzałożycielem i członkiem Pracowni Badawczej Polski Pomiar Postaw i Wartości.

Zasiadał na stanowisku dyrektora Instytutu Socjologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Kieruje Katedrą Socjologii Kultury w Instytucie Socjologii na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych UKSW[2]. Jest członkiem Rady Naukowej Biblioteki Narodowej kadencji 2018-2024[3].

W 2017 roku został powołany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Piotra Glińskiego na stanowisko dyrektora Narodowego Centrum Kultury[4]. Jest jednym z inicjatorów Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Europy Środkowo-Wschodniej EUFONIE, w którym pełni funkcję dyrektora festiwalu[5].

Jest producentem pierwszego w Polsce filmu historycznego w technologii VR – „Kartka z Powstania”[6] oraz filmu dokumentalnego „Ostatnia góra”[7].

Był Pełnomocnikiem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do spraw wydarzeń kulturalnych związanych z obchodami 15. rocznicy wstąpienia Polski do Unii Europejskiej[8]. Przewodniczy zespołowi doradczemu do spraw programu „Społeczna odpowiedzialność nauki” oraz działalności upowszechniającej naukę[9].

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

W 2014 roku został odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej[10].

W 2019 roku został laureatem Nagrody Stowarzyszenia Wydawców Katolickich Feniks w kategorii „Historia-Niepodległa” za redakcję publikacji Siłą naszego ducha jesteśmy. Eseje o Niepodległej[11]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Horyzonty kultury. Pomiędzy ciągłością i zmianą[12], red. R. Wiśniewski, M. Szupejko (2012)
  • Afryka między tradycją a współczesnością. Wybrane przykłady kontynuacji i zmian w historii, polityce, gospodarce i społeczeństwie, red. R. Wiśniewski, A. Żukowski[13] (2013)
  • Kultury kontestacji. Dziedzictwo kontrkultury i nowe ruchy społecznego sprzeciwu[14], red. T. Maślanka, R. Wiśniewski (2015)
  • Sociologies of Formality and Informality[15], red. A. Mica, J. Winczorek, R. Wiśniewski (2015)
  • Transgresja kompetencji międzykulturowych. Studium socjologiczne młodzieży, R. Wiśniewski[16] (2016)
  • Tradycja i teraźniejszość Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, R. Wiśniewski, M. Pawlak[17]
  • Sociology of the Invisible Hand, red. A. Mica, K.M. Wyrzykowska, R. Wiśniewski, I. Zielińska (2018)[18]
  • Siłą naszego ducha jesteśmy. Eseje o Niepodległej, red. naukowa R. Wiśniewski (2018)[19]
  • O 11 listopada pewnego roku. Świętowanie stulecia odzyskania niepodległości w ujęciu socjologicznym R. Wiśniewski, T. Kukołowicz, Z. Maciejczak-Kwiatkowska, M. Modzelewska, K. Węglarska, M. Zarzecki (2019)[20]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rafał Wiśniewski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. Struktura Instytutu Socjologii | Instytut Socjologii, is.wnhis.uksw.edu.pl [dostęp 2017-02-13] (pol.).
  3. Rada Naukowa Biblioteki Narodowej nowej kadencji 2018-2024 – Dla bibliotekarzy – Biblioteka Narodowa, bn.org.pl [dostęp 2018-08-08] (pol.).
  4. Dr hab. Rafał Wiśniewski Dyrektorem Narodowego Centrum Kultury | Narodowe Centrum Kultury, | Narodowe Centrum Kultury [dostęp 2019-03-06] (pol.).
  5. O festiwalu EUFONIE | Narodowe Centrum Kultury, Narodowe Centrum Kultury [dostęp 2020-01-16] (pol.).
  6. Kartka z Powstania | Narodowe Centrum Kultury, | Narodowe Centrum Kultury [dostęp 2020-01-16] (pol.).
  7. „Ostatnia góra” – premiera filmu dokumentalnego o wyprawie na K2 | Narodowe Centrum Kultury, | Narodowe Centrum Kultury [dostęp 2020-01-16] (pol.).
  8. Piotr Gliński, Zarządzenie w sprawie ustanowienia Pełnomocnika Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do spraw wydarzeń kulturalnych związanych z obchodami15. rocznicy wejścia Polski do Unii Europejskiej, „Dziennik Urzędowy MKiDN”, 22 stycznia 2019.
  9. Zarządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, bip.nauka.gov.pl, 9 lipca 2019.
  10. Medale KEN dla pracowników Instytutu Socjologii | Instytut Socjologii, is.wnhis.uksw.edu.pl [dostęp 2017-09-26] (pol.).
  11. Wydawnictwo NCK nagrodzone Feniksami! | Narodowe Centrum Kultury, | Narodowe Centrum Kultury [dostęp 2019-04-08] (pol.).
  12. „Horyzonty kultury. Pomiędzy ciągłością i zmianą”.
  13. Publikacje – PTAfr, „PTAfr” [dostęp 2017-05-31] (pol.).
  14. „Kultury kontestacji. Dziedzictwo kontrkultury i nowe ruchy społecznego sprzeciwu”.
  15. „Sociologies of Formality and Informality”.
  16. Rafał Wiśniewski, Transgresja kompetencji międzykulturowych | Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, wydawnictwo.uksw.edu.pl [dostęp 2017-02-09] [zarchiwizowane z adresu 2017-02-11] (pol.).
  17. Rafał Wiśniewski, Mikołaj Pawlak Tradycja i teraźniejszość Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.
  18. Adriana Mica i inni red., Sociology of the Invisible Hand, 31 lipca 2018, DOI10.3726/978-3-653-06772-9 [dostęp 2018-07-16] (ang.).
  19. R. Wiśniewski, „Siłą naszego ducha jesteśmy”. Eseje o Niepodległej | Narodowe Centrum Kultury, Narodowe Centrum Kultury [dostęp 2018-12-27] (pol.).
  20. O 11 listopada pewnego roku. Świętowanie stulecia odzyskania niepodległości w ujęciu socjologicznym, Sklep NCK [dostęp 2020-01-16] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]