Rafael Alberti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rafael Alberti
Rafael Alberti Merello
Ilustracja
Rafael Alberti, 1978
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1902,

El Puerto de Santa María, Hiszpania

Data i miejsce śmierci 28 października 1999,

El Puerto de Santa María, Hiszpania

Zawód Poeta, dramaturg
Narodowość hiszpańska
Język hiszpański
Okres XX wiek
Gatunki Poezja
Firma Rafael Alberti.svg
Odznaczenia
Leninowska Nagroda Pokoju

Pomnik Rafaela Albertiego w El Puerto de Santa María

Rafael Alberti (ur. 16 grudnia 1902 w El Puerto de Santa María w okolicy Kadyksu, zm. 28 października 1999 tamże) – hiszpański poeta i dramatopisarz, członek „pokolenia 27”. Uznawany za jednego z najważniejszych pisarzy „srebrnego wieku” (La Edad de Plata) literatury hiszpańskiej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W młodości chciał zostać malarzem. Swoje pierwsze tomiki poezji opublikował w II połowie lat 20. XX wieku; były to: debiutancki Marinero en tierra (Marynarz na lądzie, 1925), La Amante (1926), El alba del alhelí (1927). W latach 30. zaangażował się w politykę: po utworzeniu w 1931 Drugiej Republiki Hiszpańskiej wstąpił w szeregi hiszpańskich komunistów, w 1934 roku założył rewolucyjny czasopismo Octubre. Napisał w tym okresie tomiki Consignas (1933), Un fantasma recorre Europa (1933), 13 bandas y 48 estrellas (1936) i El poeta en la calle (1938).

Był uczestnikiem hiszpańskiej wojny domowej, stworzył w tym czasie m.in. uwspółcześnioną wersję Oblężenia Numancji Miguela de Cervantesa. Po zwycięstwie gen. Franco wyemigrował do Argentyny, gdzie przebywał do roku 1962; w latach 1962–1977 mieszkał we Włoszech. Do Hiszpanii powrócił w 1977 i przez pewien okres zasiadał w parlamencie z ramienia partii komunistycznej. Na emigracji wydał m.in. tomiki: Entre el clavel y la espada (Między goździkiem a szpadą, 1941), Roma, peligro para caminantes (Rzym, niebezpieczeństwo dla wędrowców, 1968) oraz dramaty: Ohyda (El adefesio, 1944), Noc wojny w Prado (Noche de guerra en el Museo del Prado, 1956).

Rafael Alberti odwiedził Polskę dwukrotnie: w 1950 i 1955 roku. Jego pamiętnik Utracony gaj (oryg. La arboleda perdida, 1942) został wydany w języku polskim w 1959. W 1983 został uhonorowany Nagrodą Cervantesa, najwyższym hiszpańskim wyróżnieniem literackim, przyznawaną za całokształt twórczości.

Przypisy

  1. Olga Álvarez: Mainer habla sobre "La Edad de Plata de la literatura española" (hiszp.). El Pais, 1981-04-03. [dostęp 2016-07-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia szkolna WSiP. Literatura. Wiedza o kulturze., Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2006. ​ISBN 83-02-09505-2​.
  • Rafael Alberti: Dramaty. Przeł. Zofia Szleyen. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1972. Zawiera: Kwitnąca koniczyna,Ohyda, Urodziwa Andaluzyjka, W przededniu, Noc wojny w Prado.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]