Reynaldo Bignone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Reynaldo Bignone
Reynaldo Benito Antonio Bignone Ramayón
Ilustracja
Reynaldo Bignone (1982)
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1928
Morón, prowincja Buenos Aires
Data i miejsce śmierci 7 marca 2018
Buenos Aires
Argentyna Prezydent Republiki Argentyńskiej
Okres od 1 lipca 1982
do 10 grudnia 1983
Przynależność polityczna bezpartyjny
Poprzednik Alfredo Oscar Saint Jean
Następca Raúl Alfonsín
Firma Bignone.jpg
Odznaczenia
Wielki Mistrz Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Wielki Mistrz Orderu Maja (Argentyna)

Reynaldo Bignone, właśc. Reynaldo Benito Antonio Bignone Ramayón (ur. 21 stycznia 1928 w Morón, zm. 7 marca 2018 w Buenos Aires[1]) – argentyński wojskowy i polityk, prezydent Argentyny w latach 1982–1983.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 21 stycznia 1928 w Morón w prowincji Buenos Aires.

Od 1958 był oficerem w sztabie generalnym. W 1975 awansowany do stopnia generała brygady, został dyrektorem szkoły wojskowej. Rok później przeszedł do pracy w administracji rządowej jako przedstawiciel junty (kierowanej przez generała Jorge Videlę) w Ministerstwie Spraw Społecznych. Później był sekretarzem generalnym biura głównodowodzącego armii i komendantem szkolnictwa wojskowego, od 1979 w randze generała dywizji. W 1981 został przeniesiony w stan spoczynku.

Po porażce Argentyny w wojnie o Falklandy z Wielką Brytanią, w czerwcu 1982 ustąpił prezydent Leopoldo Galtieri. Tymczasowo kierowanie państwem przejął Alfredo Oscar Saint Jean. 1 lipca 1982 generał Bignone został zaprzysiężony na stanowisku prezydenta państwa, po uprzednim jego wyborze przez rządzącą juntę.

Prowadził on politykę ugodową, doprowadził do zwolnienia części więźniów politycznych i zniósł stan wyjątkowy. W październiku 1983 w wyniku wyborów powszechnych do władzy doszli przedstawiciele opozycji, z którymi Bignone bezskutecznie negocjował szeroką amnestię dla przywódców junty. Pozostał na stanowisku prezydenta do 10 grudnia 1983.

20 kwietnia 2010 razem z sześcioma oficerami wojska i policji został uznany za winnego torturowania i uśmiercania przeciwników politycznych w okresie 1976–1983. Prezydent został skazany na 25 lat więzienia za spowodowanie śmierci 56 osób na terenie koszar Campo de Mayo[2]. 15 kwietnia 2011 został przez sąd w Buenos Aires uznany za winnego m.in. dziesięciu zabójstw na tle politycznym i skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia. Świat w przekroju 1982–1983, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985