Cristina Fernández de Kirchner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cristina Elisabeth Fernández de Kirchner
Cristinakirchnermensaje2010.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1953
La Plata
Argentyna Prezydent Republiki Argentyńskiej
Okres od 10 grudnia 2007
do 10 grudnia 2015
Przynależność polityczna Front na rzecz Zwycięstwa
Wiceprezydent Julio Cobos
Amado Boudou
Poprzednik Néstor Kirchner
Następca Mauricio Macri
CF SIGNATURE.svg
Odznaczenia
Wielki Mistrz Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Wielki Mistrz Orderu Maja (Argentyna) Łańcuch Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru Wielki Łańcuch Orderu Oswobodziciela (Wenezuela)

Cristina Elisabeth Fernández de Kirchner (ur. 19 lutego 1953 w La Placie) – argentyńska polityk, senator z prowincji Buenos Aires od 2005 do 2007, argentyńska pierwsza dama w latach 2003–2007. Prezydent Argentyny od 10 grudnia 2007 do 10 grudnia 2015.

Edukacja i życie prywatne[edytuj]

Cristina Fernandez de Kirchner urodziła się w 1953 roku w mieście La Plata w prowincji Buenos Aires. Jej ojciec miał korzenie hiszpańskie, a matka niemieckie. W 1979 roku ukończyła prawo oraz nauki społeczne na Narodowym Uniwersytecie La Plata.

Cristina Fernandez z mężem, maj 2004
Foto: Presidencia de la Nación

9 marca 1975 wyszła za mąż za kolegę ze studiów, Néstora Kirchnera. Oboje przenieśli się następnie do prowincji Santa Cruz, gdzie rozwinęli prywatną działalność. Mają dwoje dzieci: Maximo i Florencię Kirchner. Cristina Kirchner jest znana ze swojej rozległej kolekcji ubrań i butów oraz zamiłowania do szykownych kreacji. Przez prasę i mieszkańców kraju jest nazywana "Imeldą" lub "Królową Cristiną". Przez swoich przeciwników jest określana mianem "Lady Botox", z powodu sztucznego poprawiania swojego wyglądu.

Kariera polityczna[edytuj]

Cristina Fernández (z prawej) i Laura Bush,
5 listopada 2005

Fernandez rozpoczęła polityczną działalność w latach 70. w Tendencia Revolucionaria, frakcji Partii Justycjalistycznej i w jej ruchu młodzieżowym. W czasie rządów junty wojskowej w kraju pod wodzą Jorge Rafaela Videli (1976-1983), małżeństwo Kirchnerów wycofało się z polityki i wspólnie prowadziło praktykę adwokacką w Río Gallegos.

Do polityki Fernandez de Kirchner wróciła pod koniec lat 80. XX w. i w 1989 została członkiem Zgromadzenia Lokalnego prowincji Santa Cruz. W 1993 uzyskała reelekcję.

W 1995 została przedstawicielką prowincji Santa Cruz w argentyńskim Senacie, a w 1997 w Izbie Deputowanych. W 2001 ponownie weszła w skład Senatu, reprezentując ciągle tę samą prowincję.

Fernandez de Kirchner aktywnie wsparła kampanię prezydencką swojego męża w 2003. Néstor Kirchner został prezydentem 25 maja 2003 i urząd ten sprawował do 10 grudnia 2007. Jako pierwsza dama stała się ambasadorem i rzecznikiem rządu. Jej odważny styl wystąpień publicznych spolaryzował argentyńską politykę, lecz został doceniony przez dużą część społeczeństwa, głównie wywodzącego się z niższych klas.

W wyborach w październiku 2005 była główną kandydatką Frontu na rzecz Zwycięstwa (koalicja wyborcza Partii Justycjalistycznej) do urzędu senatora w prowincji Buenos Aires. 23 października 2005 po kampanii wyborczej, pokonała swą rywalkę, Hildę Gonzalez de Duhalde, żonę prezydenta Eduardo Duhalde. Jej lista zdobyła o 25% więcej głosów.

Wybory prezydenckie[edytuj]

Cristina Fernández de Kirchner wraz z mężem w czasie wieczoru wyborczego,
28 października 2007

Wiosną 2007 prezydent Nestor Kirchner, który wydawał się być najpoważniejszym kandydatem do urzędu prezydenta w 2007, ogłosił, iż nie zamierza ubiegać się o reelekcję, choć według wszelkich sondaży bez trudu by ją uzyskał. 1 lipca 2007 szef gabinetu prezydenta, Alberto Fernández, ogłosił oficjalnie, że kandydatką Frontu na rzecz Zwycięstwa będzie żona Kirchnera – Cristina Fernández de Kirchner. Rozpoczęła ona swoją kampanię wyborczą 19 lipca 2007.

Cristina Fernández de Kirchner w wyborach 28 października 2007 odniosła zwycięstwo już pierwszej turze głosowania, zdobywając 44,9% głosów poparcia. Jej główna rywalka, była Miss Argentyny Elisa Carrió otrzymała tylko niecałe 23% głosów. Trzecie miejsce, z wynikiem 16,9% głosów, zajął ekonomista i były minister, Roberto Lavagna[1][2].

14 listopada 2007 ogłosiła skład swojego gabinetu. Siedmiu z 12 ministrów zajmowało swoje stanowiska już w gabinecie jej męża, m.in. minister rozwoju społecznego Alicia Kirchner, siostra Nestora Kirchnera[3]. Cristina Kirchner oficjalnie objęła urząd prezydenta 10 grudnia 2007 na czteroletnią kadencję[4]. Jest drugą kobietą na tym stanowisku, jednak pierwszą wybraną w wyniku wyborów powszechnych.

Prezydentura (2007-2015)[edytuj]

Cristina Kirchner i prezydent Hugo Chávez

Na początku swej prezydentury Kirchner weszła w ostry konflikt ze Stanami Zjednoczonymi. Amerykański prokurator oskarżył bowiem administrację Kirchner o przyjęcie w sierpniu 2007 nielegalnych środków finansowych w wysokości 790 mln USD na swoją kampanię prezydencką od prezydenta Wenezueli Hugo Cháveza[5]. Oba państwa kategorycznie temu zaprzeczyły.

19 grudnia 2007 Kirchner w odpowiedzi na oskarżenia, wezwała amerykańskiego ambasadora i ograniczyła jego uprawnienia[6]. 31 stycznia 2008 ambasador amerykański na specjalnej konferencji, w obecności de Kirchner, oświadczył iż rząd USA nigdy nie wysuwał żadnych oskarżeń pod adresem administracji argentyńskiej, co złagodziło dwustronny spór.

Protesty społeczne w Argentynie w czasie konfliktu o podatki eksportowe dla rolników w 2008

W marcu 2008 rząd prezydent de Kirchner przedstawiła projekt ustawy podnoszącej podatki eksportowe na produkty rolne z obecnych 35% do 44%. Krok ten doprowadził do masowych strajków i blokad rolniczych, które rozpoczęły się 12 marca 2008. Protestujący domagali się wycofania się rządu z nowych taryf podatkowych. 25 marca 2008 tysiące demonstrantów zebrało się w Buenos Aires naprzeciw pałacu prezydenckiego, uderzając w metalowe garnki[7]. Kilka godzin później prezydent de Kirchner oskarżyła rolników o wzniecanie niepokojów społecznych i chęć ogromnych zysków. Zaogniło to sytuację i protesty rozprzestrzeniły się na cały kraj.

1 kwietnia 2008 rząd zorganizował w stolicy wiec swoich zwolenników, którzy przemaszerowali ulicami Buenos Aires. Na mównicy wystąpiła prezydent, która wezwała rolników do działania "jako część społeczeństwa, a nie jako właścicieli kraju"[8]. W wyniku sporu z rolnikami, gwałtownie spadło poparcie społeczne dla prezydent i jej administracji. W sondażach z kwietnia 2008, z rządów prezydent Fernandez de Kirchner było zadowolonych tylko ok. 23% respondentów[9].

5 lipca 2008 ustawę o podatkach eksportowych przyjęła Izba Deputowanych, niższa izba parlamentu, stosunkiem głosów 129 do 122[10]. 17 lipca 2008 w głosowaniu w Senacie, głos jego przewodniczącego i jednocześnie wiceprezydenta Julio Cobosa, przesądził o odrzuceniu ustawy[11]. Tym samym kontrowersyjne prawo nie weszło w życie, a wiceprezydent Cobos został okrzyknięty przez administrację prezydencką mianem zdrajcy.

Cristina Fernandez de Kirchner z prezydentem Brazylii Lula da Silvą
Cristina Fernandez de Kirchner z papieżem Franciszkiem, 18 marca 2013

20 października 2008 prezydent Fernadez de Kirchner podpisała ustawę o nacjonalizacji środków prywatnych funduszy emerytalnych, opiewających na kwotę 30 miliardów USD. Ruch ten uzasadniała potrzebą ochrony aktywów obywateli w obliczu niepewnej sytuacji na rynku finansowym, związanej z kryzysem gospodarczym[12].

21 lipca 2010 prezydent podpisała ustawę legalizującą małżeństwa osób tej samej płci. Podpisanie miało uroczysty charakter i odbyło się w Casa Rosada (Różowy Dom - siedziba prezydenta) w Buenos Aires. Pod budynkiem zgromadziły się setki osób popierających wprowadzenie ustawy[13].

25 października 2010 roku Fernadez de Kirchner uroczyście otworzyła argentyński zakład wzbogacania uranu, nieużywany od 1989 roku. Zakład przeszedł pierwszy etap modernizacji, mający zwiększyć jego wydajność 150 razy[14].

Cristina Fernandez de Kirchner i Walentina Matwijenko (2015)

W wyborach generalnych 23 października 2011 uzyskała reelekcję po wygranej w pierwszej turze głosowania, w której zdobyła 50,24% głosów poparcia. Jej najpoważniejszy rywal Ricardo Alfonsín z Radykalnej Unii Obywatelskiej otrzymał 12,20% głosów[15].

28 grudnia 2011 r. poinformowano, że Kirchner cierpi na raka brodawkowatego tarczycy, którego wykryto tydzień wcześniej podczas rutynowych badań. 4 stycznia 2012 przeprowadzono operację wycięcia tarczycy, po której okazało się, że była ona zdrowa[16]. 18 marca 2013 w Watykanie spotkała się na audiencji generalnej z papieżem Franciszkiem, a dzień później uczestniczyła w inauguracji jego pontyfikatu[17]. Kilka razy Cristina Fernandez de Kirchner była przyjmowana na audiencji u papieża Franciszka: w 2014 dwa razy; w marcu[18] i we wrześniu[19] i w czerwcu 2015[20].

W wyborach prezydenckich w 2015, w których nie mogła już po raz kolejny startować, poparła kandydaturę byłego wiceprezydenta, Daniela Scioli[21]. Kandydat przez nią popierany wygrał I turę zaś poniósł porażkę w II turze, przegrywając z burmistrzem stolicy Argentyny Mauricio Macrim[22][23]. 10 grudnia 2015 Cristina Fernandez de Kirchner zakończyła urząd prezydenta Argentyny, nie uczestnicząc w inauguracji swojego następcy, gdyż jego zwycięstwo określiła jako "zamach stanu"[24][25].

Przypisy

  1. Argentina's first lady wins poll, BBC News, 29 października 2007.
  2. Kirchner's policies remain a mystery, BBC News, 29 października 2007.
  3. El nuevo Gabinete: Lousteau va a Economía y De Vido sigue en Planificación Federal, Clarin.com, 14 listopada 2007.
  4. Fernandez sworn is as Argentina's new president, USA Today, 10 grudnia 2007.
  5. Argentina, Venezuela and America. Slush and garbage, The Economist, 3 stycznia 2008.
  6. Argentina Protests Charges, Restricts U.S. Ambassador, Bloomberg.com, 19 grudnia 2007.
  7. Argentine farm taxes row deepens, BBC News, 26 marca 2008.
  8. Fernandez slams Argentine farmers, BBC News, 2 kwietnia 2008.
  9. La popularidad de la presidenta argentina se hunde en tres meses, EL Pais, 9 kwietnia 2008.
  10. Argentine MPs approve farm taxes, BBC News, 5 lipca 2008.
  11. Argentine Senate rejects farm tax, BBC News, 17 lipca 2008.
  12. Argentina to take over pensions, BBC News, 21 października 2008.
  13. Argentina's gay marriage law signed by president
  14. Argentina celebrates enrichment plant reactivation
  15. Primaria presidencial: Resultados finales, fiscaldemesa.com.ar, 30 października 2011.
  16. Niepotrzebnie wycięli tarczycę pani prezydent
  17. Papież spotyka się z prezydent Argentyny. Byli wrogami, teraz "szansa na nowy rozdział". gazeta.pl. [dostęp 18.03.2013].
  18. Papież Franciszek spotkał się z prezydent Argentyny. wp.pl. [dostęp 2014-03-18].
  19. Prezydent Argentyny po raz czwarty u Papieża. wiara.pl. [dostęp 2014-09-20].
  20. Prezydent Argentyny z wizytą u papieża Franciszka. wpolityce.pl. [dostęp 2015-06-08].
  21. Wybory prezydenckie w Argentynie. polskieradio.pl. [dostęp 2015-10-26].
  22. El escrutinio definitivo confirmó el ballotage y estiró la diferencia entre Daniel Scioli y Mauricio Macri. infobae.com.
  23. Macri wins historic presidential runoff (ang.). buenosairesherald.com. [dostęp 2015-11-22].
  24. Skandal w czasie zaprzysiężenia prezydenta. Jego poprzedniczka odmówiła udziału. tvn24.pl. [dostęp 2015-12-10].
  25. Argentina Presidential Feud Turns Handover Ceremony Into a Farce (ang.). bloomberg.com. [dostęp 2015-12-10].

Linki zewnętrzne[edytuj]