Roman Dzieślewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roman Dzieślewski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1863
Tarnów
Data i miejsce śmierci 8 sierpnia 1924
Kasinów
Narodowość Polska
Uczelnia Politechnika Lwowska, Uniwersytet Techniczny w Berlinie

Roman Dzieślewski vel Zdzisławski (ur. 18 stycznia 1863 w Tarnowie, zm. 8 sierpnia 1924 we wsi Kasinów pod Iwacewiczami na Polesiu) – nestor polskiej elektryki, pierwszy polski profesor elektrotechniki, rektor Politechniki Lwowskiej.

Droga życiowa i osiągnięcia naukowe[edytuj]

Absolwent Politechniki Lwowskiej. Uzupełniał studia, dzięki stypendium, na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie. Był asystentem profesora Adolfa Slabego. Później pracował w kilku przedsiębiorstwach budowy maszyn i elektrotechniki (m.in. był inżynierem budowlanym i maszynowym w salinach w Wieliczce. W 1891 w wieku 28 lat otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1895 profesora zwyczajnego elektrotechniki. Przez 33 lata prowadził wykłady i ćwiczenia z elektrotechniki ogólnej. W roku akademickim 1901/1902 został rektorem Politechniki Lwowskiej.

Autor pierwszego akademickiego podręcznika elektrycznego Encyklopedia elektrotechniki 1898/1899, członek komitetu organizacyjnego Powszechnej Wystawy Krajowej 1894 roku we Lwowie (sekcja maszynowa i elektrotechniczna), poseł na Sejm Krajowy (1901-1902), przez 16 lat członek Rady m. Lwowa.

Należał do Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie i otrzymał tytuł jego członka honorowego[1]. Uczestniczył w zjeździe założycielskim Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP) w Warszawie w 1919. Został członkiem pierwszego składu, utworzonego na początku 1924, Polskiego Komitetu Elektrotechnicznego.

Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim[2] we Lwowie w grobowcu Zdzisławskich (w 1923 zmienił nazwisko na Zdzisławski, uważając poprzednie za zniekształcone przez Niemców).

Przed II wojną światową jedną z ulic Lwowa nazwano nazwiskiem profesora. Po wojnie przemianowano ją na ulicę Wola.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie 1877–1927. 1927: Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie, 1927, s. 85.
  2. Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim w grobowcu rodzinnym Powała Zdzisławskich przy głównej alejce prowadzącej do kwatery „Orląt lwowskich”.

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Sławomir Nicieja, Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786-1986, Ossolineum, 1989.
  • Bogdan Suchodolski, Historia nauki polskiej: 1795-1862, Polska Akademia Nauk. Zakład Historii Nauki i Techniki, Instytut Historii Nauki, Oświaty i Techniki, Ossolineum, 1992.
  • Franciszek Pajączkowski, Teatr lwowski pod dyrekcją Tadeusza Pawlikowskiego, 1900-1906: Wyd. Literackie, 1961.
  • Zbigniew Siciński, Wkład Politechniki Lwowskiej w polską elektrotechnikę: w 75 rocznicę Oddziału Elektrotechnicznego, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 13, 48.
  • Stanisław Łempicki, Wspomnienia ossolińskie, Nakładem Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, 1948, s. 103.