Roman Kotliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roman Kotliński
Roman Kotliński
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1967
Koło
Zawód polityk, wydawca, dziennikarz
Alma Mater Akademia Teologii Katolickiej w Warszawie
Stanowisko poseł na Sejm VII kadencji (2011–2015)

Roman Kotliński (ur. 15 marca 1967 w Kole) – polski wydawca, pisarz, dziennikarz i publicysta oraz polityk, były duchowny rzymskokatolicki. Redaktor naczelny tygodnika „Fakty i Mity”, poseł na Sejm VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Ukończył liceum ogólnokształcące w Kłodawie. W latach 1986–1989 kształcił się w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. Po rocznej przerwie kontynuował przygotowanie do stanu kapłańskiego w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi, jednocześnie studiując w łódzkiej filii Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1993 otrzymał tytuł zawodowy magistra teologii[1].

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

12 czerwca 1993 przyjął święcenia kapłańskie i został inkardynowany do archidiecezji łódzkiej[1]. Jako ksiądz diecezjalny był wikariuszem w parafiach: Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Ruścu, Zesłania Ducha Świętego w Aleksandrowie Łódzkim i Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Ozorkowie[2]. Deklaruje, że wiarę stracił w Aleksandrowie po przeczytaniu książki Wielki bój autorstwa Ellen G. White[3]. W 2015 decyzją Kongregacji ds. Duchowieństwa Roman Kotliński został pozbawiony stanu kapłańskiego wraz ze zwolnieniem go od celibatu i wszystkich zobowiązań wynikających ze święceń[4].

Faktycznie stan kapłański porzucił w 1996, zawarł następnie związek małżeński i wyjechał na krótko do Kanady. Po powrocie założył przedsiębiorstwo Glass-Plast, które produkowała przedmioty z tworzyw sztucznych[3]. Następnie wspólnie z żoną przekształcił posiadane przedsiębiorstwo w wydawnictwo książkowe Niniwa, które wydało m.in. pamiętniki księdza Leonarda Świderskiego pt. Oglądały oczy moje.

W 1997 pod pseudonimem Roman Jonasz opublikował z własnych środków autobiografię pod tytułem Byłem księdzem[3], w której przedstawił swój punkt widzenia na wewnętrzną sytuację w diecezji włocławskiej i archidiecezji łódzkiej na przełomie lat 80. i 90., a także przykłady zachowań i prywatnego życia duchowieństwa w tych jednostkach administracyjnych Kościoła katolickiego, które miały go zrazić do dalszego pozostawania kapłanem. Książka ta, początkowo wydana w 10 tys. egzemplarzy, osiągnęła łączny nakład 600 tys. egzemplarzy, a następnie do 1999 doczekała się dwóch kolejnych części[3].

W 1999 zakupił przedsiębiorstwo MIT, które przekształcił w Błaja News[3]. Rok później zaczął za jego pośrednictwem wydawać tygodnik „Fakty i Mity”, którego został redaktorem naczelnym.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od połowy lat 90. deklaruje polityczne poglądy lewicowe i antyklerykalne. W 1998 założył Stowarzyszenie Odnowy Kościoła Rzymsko-Katolickiego na rzecz Osób Poszkodowanych przez Duchownych, do którego zapisało się kilkanaście osób i które nie podjęło żadnej faktycznej działalności[3].

Przez kilka lat należał do Sojuszu Lewicy Demokratycznej[5]. W 2002 był inicjatorem utworzenia Antyklerykalnej Partii Postępu „Racja”, w której do 2003 pełnił funkcję przewodniczącego. Później był jej honorowym przewodniczącym, następnie pozostał jej honorowym członkiem.

W 2011 kandydował w wyborach do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 1. miejsca listy komitet komitetu wyborczego Ruch Palikota (z rekomendacji Racji Polskiej Lewicy, tj. dawnej APP „Racja”) w okręgu wyborczym nr 9 w Łodzi. W wyniku głosowania z 9 października został wybrany na posła VII kadencji, otrzymując 17 720 głosów (4,89% głosów oddanych w okręgu)[6]. Jest pierwszym w III RP parlamentarzystą, który był duchownym katolickim przed objęciem mandatu[7].

W opublikowanym przez Instytut Pamięci Narodowej wykazie osób publicznych podano, że w 1989 Roman Kotliński jako kleryk został zarejestrowany jako tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa[8]. Roman Kotliński zaprzeczył tym doniesieniom. W 2012 prokurator IPN zarządził o pozostawieniu sprawy bez dalszego biegu wobec niestwierdzenia wątpliwości co do zgodności oświadczenia lustracyjnego z prawdą.

W 2013, w wyniku przekształcenia Ruchu Palikota, został posłem partii Twój Ruch (Racja PL przyłączyła się do tej partii, ulegając samorozwiązaniu). Opuścił jej klub wraz z grupą posłów 26 września 2014[9]. Tydzień później współtworzył koło poselskie Bezpieczeństwo i Gospodarka[10], z którego w styczniu 2015 wystąpił. W tym samym roku nie ubiegał się o poselską reelekcję.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Byłem księdzem. Prawdziwe oblicze Kościoła katolickiego w Polsce, Łódź 1997, ISBN 83-909042-0-9
  • Byłem księdzem. Część 2. Owce ofiarami pasterzy, Łódź 1998, ISBN 83-909042-1-7
  • Byłem księdzem. Część 3. Owoce zła, Łódź 1999, ISBN 83-909042-2-5
  • Księga Jonasza. Wybrane komentarze naczelnego tygodnika Fakty i Mity z lat 2000–2005, Łódź 2005, ISBN 83-916438-1-6
  • Księga Jonasza II. Wybrane komentarze naczelnego tygodnika Fakty i Mity z lat 2006–2010, Łódź 2010, ISBN 83-916438-1-6

Przypisy

  1. a b Archidiecezja Łódzka. Informator, Archidiecezjalne Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1996, s. 486
  2. Archidiecezja Łódzka. Informator, Archidiecezjalne Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1996, s. 307
  3. a b c d e f Cezary Łazarewicz: Fakty i kity. polityka.pl, 12 stycznia 2008. [dostęp 2011-10-22].
  4. Komunikat Kurii Metropolitalnej Łódzkiej. archidiecezja.lodz.pl, 20 kwietnia 2015. [dostęp 2015-04-22].
  5. Łukasz Drozda: Łódzkie: Roman Kotliński liderem listy Ruchu Palikota. lewica.pl, 20 lipca 2011. [dostęp 2012-04-20].
  6. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-22].
  7. Cezary Gmyz: Roman Kotliński nadal jest księdzem katolickim. rp.pl, 6 stycznia 2012. [dostęp 2012-04-20].
  8. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2011-11-15].
  9. Armand Ryfiński, Artur Dębski, Wincenty Elsner, Piotr Bauć – m.in. oni opuścili Twój Ruch. polskatimes.pl, 26 września 2014. [dostęp 2014-09-26].
  10. 11 byłych posłów Twojego Ruchu założyło koło poselskie Bezpieczeństwo i Gospodarka. wp.pl, 3 października 2014. [dostęp 2014-10-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]