Romuald Mieczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Romuald Mieczkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1950
Fabianiszki
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura piękna
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RP Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi RP Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej”

Romuald Mieczkowski (ur. 11 lutego 1950 w Fabianiszkach[1]) – litewski poeta, dziennikarz, publicysta narodowości polskiej, działacz społeczności polskiej na Litwie, współzałożyciel i redaktor naczelny kwartalnika literackiego „Znad Wilii”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1973 ukończył polonistykę i geografię w Wileńskim Instytucie Pedagogicznym[2]. Po ukończeniu studiów pracował jako dziennikarz w „Czerwonym Sztandarze[2]. Od 1980 był kierownikiem działu polskiego w Radiu Litewskim, a w 1989 był założycielem cotygodniowego magazynu polskiego „Panorama Tygodnia” (później „Rozmowy Wileńskie”) w Telewizji Litewskiej, który prowadził do 2002. W grudniu 1989 wspólnie z Czesławem Okińczycem założył czasopismo „Znad Wilii” – pierwszą na terenie Związku Sowieckiego prywatną gazetę wydawaną po polsku[3]. Nieprzerwanie od 1989 do dziś pozostaje redaktorem naczelnym „Znad Wilii” (obecnie wydawany jako kwartalnik). Był również współzałożycielem Radia „Znad Wilii”. W 1995 założył w Wilnie Polską Galerię Artystyczną „Znad Wilii”, był koordynatorem i kuratorem ponad 300 wystaw na Litwie, w Polsce i innych krajach. Od 2004 zajmuje się także działalnością wystawienniczo-kulturalną w Warszawie[2]. Od 2006 jest kuratorem wystaw Mazowieckiego Centrum Kultury i Sztuki (obecnie Mazowiecki Instytut Kultury) w Warszawie. Od 1994 organizuje w Wilnie coroczne Międzynarodowe Spotkania Poetyckie „Maj nad Wilią”, a od 2013 współorganizuje w Warszawie Festiwal Filmów Emigracyjnych „Emigra”. Jako dziennikarz i publicysta współpracował m.in. z Telewizją Polską, Polskim Radiem, BBC i „Nowym Dziennikiem”.

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

W 1988 brał udział w zakładaniu Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Polaków na Litwie, pierwszej powojennej polskiej organizacji na Litwie, przekształconej w 1990 w Związek Polaków na Litwie, należał do jej kierownictwa. Od 2000 jest prezesem Zarządu Stowarzyszenia Inicjatywa na Rzecz Rozwoju Kultury „Znad Wilii”. Należy do Związku Pisarzy Litwy oraz międzynarodowej grupy literackiej „Magnus Ducatus Poesis”.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Debiutował opowiadaniem w 1966. Jest autorem wielu publikacji, tekstów prasowych, scenariuszy radiowych i telewizyjnych. Wydał następujące zbiory wierszy:

  • W Ostrej Bramie (Warszawa, 1990)
  • Co bym stracił (Kraków, 1990)
  • Wirtuozeria grubo po północy (Suwałki, 1991)
  • Powrócę (Warszawa, 1992)
  • Podłoga w Celi Konrada (Warszawa, 1992)
  • Sennik wileński (Warszawa, 1995)
  • Sen w ogrodach Moneta (Zielona Góra, 1996)
  • Dźwięki ulicy Szklanej (Bydgoszcz, 1999)
  • Zbudować łódź (Toruń, 2006)
  • Nikt nie woła (Wilno, 2008)
  • Na litewskim paszporcie (Wilno, 2011)

oraz zbiór prozy

  • Objazdowe kino i inne opowiadania wileńskie (Wilno, 2007)

Swoje utwory publikował w pismach na Litwie, w Polsce i innych krajach, m.in. w „Literatūra ir menas”, „Kultūros barai”, „Twórczość”, „Akcent”, „Borussia”. Opracował antologię 50 współczesnych poetów Przenieść Wilno do serca. Portret miasta (2009)[1]. Jego utwory były tłumaczone na języki obce (m. in. angielski, francuski, rosyjski, włoski). Sam tłumaczy z języka litewskiego i języków słowiańskich. Publikuje również felietony pod pseudonimem Tomasz Bończa.

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Andrzej Sznajder: Romuald Mieczkowski – poszukiwanie tożsamości (pol.). Kurier Galicyjski, 2015-01-20. [dostęp 2016-02-05].
  2. a b c Halina Turkiewicz: Przenieść Wilno do serca (pol.). Magazyn Wileński, luty 2010. [dostęp 2016-02-05].
  3. Jadwiga Podmostko: 25-lecie pisma „Znad Wilii” (pol.). Kurier Wileński, 2014-12-15. [dostęp 2016-02-05].
  4. M.P. z 1999 r. nr 7, poz. 82
  5. M.P. z 2015 r. poz. 965
  6. Nagrody im. Macieja Płażyńskiego (pol.). czaspomorza.pl, 2014-04-18. [dostęp 2016-02-05].
  7. Złote Sowy Polonii 2011.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]