Ronald Desruelles

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ronald Desruelles
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1955
Antwerpia
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

Ronald Desruelles (ur. 14 lutego 1955 w Antwerpii) – belgijski lekkoatleta specjalizujący się w biegach sprinterskich i skoku w dal, dwukrotny uczestnik letnich igrzysk olimpijskich (Montreal 1976, Los Angeles 1984).

Brat Patricka Desruellesa, tyczkarza, olimpijczyka z Moskwy (1980).

W 1980 r. został zdyskwalifikowany za stosowanie niedozwolonych środków dopingujących, w wyniku czego odebrano mu złoty medal halowych mistrzostw Europy z Sindelfingen (1980), który otrzymał za zwycięstwo w konkurencji skoku w dal[1].

Sukcesy sportowe[edytuj | edytuj kod]

  • dziesięciokrotny mistrz Belgii w skoku w dal – 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1981, 1982, 1983, 1984, 1986
  • siedmiokrotny mistrz Belgii w biegu na 100 m – 1978, 1979, 1982, 1984, 1985, 1986, 1987
  • mistrz Belgii w biegu na 200 m – 1985[2].
Rok Miasto Zawody Konkurencja Wynik
1978 Mediolan halowe mistrzostwa Europy skok w dal Silver medal icon.svg srebrny medal
1978 Praga mistrzostwa Europy sztafeta 4 x 100 m
8. miejsce
1979 Wiedeń halowe mistrzostwa Europy skok w dal
4. miejsce
1980 Sindelfingen halowe mistrzostwa Europy skok w dal
1. miejsce
1982 Mediolan halowe mistrzostwa Europy skok w dal
7. miejsce
1984 Göteborg halowe mistrzostwa Europy bieg na 60 m Bronze medal icon.svg brązowy medal
1985 Paryż halowe mistrzostwa świata bieg na 60 m Bronze medal icon.svg brązowy medal
1985 Pireus halowe mistrzostwa Europy bieg na 60 m Bronze medal icon.svg brązowy medal
1986 Madryt halowe mistrzostwa Europy bieg na 60 m Gold medal icon.svg złoty medal
1987 Indianapolis halowe mistrzostwa świata bieg na 60 m
5. miejsce
1987 Liévin halowe mistrzostwa Europy bieg na 200 m
6. miejsce
1988 Budapeszt halowe mistrzostwa Europy bieg na 60 m Silver medal icon.svg srebrny medal
1989 Haga halowe mistrzostwa Europy bieg na 60 m
5. miejsce

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Desruelles trzykrotnie (zawsze biegnąc na pierwszej zmianie) ustanawiał rekord kraju w sztafecie 4 × 100 metrów (do poziomu 39,72 w 1978, który to wynik przetrwał jako rekord Belgii do 1998)[9].

Przypisy

  1. Weitsprung - Männer (02.03.1980): Endkampf
  2. Belgian Championships
  3. 3,0 3,1 in 1985: (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 26 sierpnia 2013].
  4. Belgische records indoor ALLE CATEGORIEEN MANNEN (niderl.). val.be. [dostęp 26 sierpnia 2013].
  5. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 11. ISBN 978-83-62033-30-0.
  6. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 20. ISBN 978-83-62033-30-0.
  7. Evolutie 200m (niderl.). val.be. [dostęp 26 sierpnia 2013].
  8. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 113. ISBN 978-83-62033-30-0.
  9. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 185. ISBN 978-83-62033-30-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]