Rosyniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL COA Rosyniec.svg

Rosyniec (Raszyniec) - polski herb szlachecki, będący odmianą herbu Ślepowron.

Opis herbu[edytuj]

W polu błękitnym tarczy, godło jak w herbie Ślepowron - kruk z pierścieniem złotym w dziobie, stojący na złotym kawalerskim krzyżu, wspartym na barku srebrnej podkowy. Po obu stronach tego godła, dwie srebrne strzały w słup, po stronie prawej grotem do dołu, po lewej ku górze obrócone.

W klejnocie, taki sam kruk z pierścieniem, jak w tarczy.

Historia herbu[edytuj]

Dziedzicząca na majątku Raszyn, pod Warszawą, gałąź rodu Ślepowrończyków, przyjęła w XIV w. nazwisko odmiejscowe Rossyniec, zmienione następnie w XV w. na nazwisko Górka. Dla potrzeby identyfikacji tej rodziny, wprowadzona została równolegle zmiana do posiadanego herbu Ślepowron. Z uwagi na zanik występowania nazwiska Rossyniec już w końcu XV w., można wnioskować, że odmiana herbu, zaistniała najpóźniej pod koniec XV wieku[1]. Herb szlachecki Rosyniec, pojawia się w publikacjach heraldycznych, u następujących autorów: Kasper Niesiecki - "Zbiór nazwisk szlachty z opisem herbów własnych familiom ...", Piotr Nałęcz Małachowski - 1805, "Zbiór nazwisk szlachty z opisem herbów własnych familiom ...".

Herbowni[edytuj]

Na podstawie sumariusza heraldycznego, opracowanego przez Tadeusza Gajla, herbem Rosyniec, pieczętują się następujące rodziny[2]:

Górka, Rosiński, Rosyniec

Dodatkowe informacje[edytuj]

Miał powstać przez połączenie herbu Ślepowron z herbem Troska. Według opinii niektórych heraldyków herb Rosyniec mógł wyewoluować z połączenia herbu Kruk (nieużywanego już osobno w XIX w.) z herbami Pobóg i Troska[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Seweryn Uruski: Rodzina Herbarz Szlachty Polskiej. Warszawa / reprint - Poznań: Skład Główny Księgarnia Gegethnera i Wolffa / reprint Wydawnictwo Heroldium, 1931 / reprint - 2000, s. 265,266. ISBN 83-86005-27-0.
  2. Tadeusz Gajl.: Polish Armorial Middle Ages to 20th Century (pol.). W: Własna [on-line]. Gdańsk, 2007. [dostęp 2014-01-25].
  3. Tablice herbowe. W: Stanisław Mieroszowski: Kilka słów o heraldyce polskiej. Łódź: Almabud, 1990, s. Tablica III (opis). ISBN 8390001101.

Bibliografia[edytuj]

  • Encyklopedia powszechna, Tom 11 (e-Book Google)[1]
  • Herbarz polski Kaspra Niesieckiego, S. J. Powiększony dodatkami z późniejszych autorów rękopismów, dowodów, Tom 4 (e-Book Google)[2]
  • Zbiór nazwisk szlachty z opisem herbów własnych familiom zostaiącym w Królestwie Polskim i Wielkim Xięstwie Litewskim (e-Book Google), Piotr Nałęcz Małachowski, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1805 - 817 [3]