Krasiński Hrabia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Krasiński Hrabia – polski herb szlachecki, hrabiowska odmiana herbu Ślepowron.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:

W polu błękitnym na barku podkowy srebrnej krzyż kawalerski złoty, na którym kruk czarny z pierścieniem złotym, o oczku czerwonym, w dziobie. Nad tarczą korona hrabiowska, dziewięciopałkowa, a nad nią hełm w koronie, z którego klejnot: kruk jak w tarczy. Labry błękitne, podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Nadany w trzech liniach Krasińskich herbu Ślepowron w Prusach, Galicji, Austrii i Królestwie Polskim. Przedstawiciel młodszej linii, tzw. oboźnińskiej, Kazimierz Krasiński otrzymał tytuł pruski 5 czerwca 1798, ale dyplomu nie wydano. Z tej samej linii Józef Krasiński na Zegrzu został uznany hrabią w 1820 roku przez deputację senatu Królestwa Polskiego. Przedstawiciel linii zwanej ukraińską, Hubert Krasiński, otrzymał tytuł austriacki 18 września 1822[1]. 29 czerwca 1856 tytuł hrabiowski potwierdzono w Galicji przedstawicielom starszej linii, Augustowi i Piotrowi. Podstawą potwierdzenia było dawne szlachectwo polskie, posługiwanie się tytułem hrabiowskim co najmniej od 1796 przez ojca Augusta – Józefa (określony hrabią w dokumencie cesarskim potwierdzającym posiadanie dóbr Rohatyn, nie posiadał jednak tego tytułu), wpis do Metryki 9 października 1822 oraz przez Kancelarię Nadworną 10 kwietnia 1848. Tytuł został potwierdzony synowi Augusta, Ludwikowi 2 października 1888.

Herbowni[edytuj]

Jedna rodzina herbownych:

graf von Krasiński.

Przypisy

  1. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897-1906, s. 159-160.

Bibliografia[edytuj]

  • Sławomir Górzyński: Arystokracja polska w Galicji: studium heraldyczno-genealogiczne. Warszawa: DiG, 2009, s. 204-205. ISBN 978-83-7181-597-3.

Linki zewnętrzne[edytuj]