Rudka (gmina Ruda-Huta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w gminie Ruda Huta. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Rudka
Kaplica rzymskokatolicka pw. św. Brata Alberta (Chmielowskiego)
Kaplica rzymskokatolicka pw. św. Brata Alberta (Chmielowskiego)
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat chełmski
Gmina Ruda-Huta
Strefa numeracyjna (+48) 82
Kod pocztowy 22-110[1]
Tablice rejestracyjne LCH
SIMC 0106431
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Rudka
Rudka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rudka
Rudka
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Rudka
Rudka
Ziemia 51°15′56″N 23°39′26″E/51,265556 23,657222
Niezrealizowany projekt szkoły powszechnej w Rudce, 1925
Rudka na mapie Rzeczypospolitej (Rizzi Zannoni) z 1772 r.
Rudka na mapie Galicji Zachodniej, 1803 r.
Rudka na mapie topograficznej Królestwa Polskiego z 1839 roku
Rudka na mapie Wojskowego Instytutu Geograficznego z 1933 r.
Uherka we wsi Rudka

Rudkawieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Ruda-Huta[2][3], nad rzeką Uherką.

Wieś położona jest przy drodze wojewódzkiej nr 816 Dorohusk-Włodawa. W l. 1867-1954 miejscowość należała do gminy Świerże. Miejscowość dzieli się na Rudkę i Rudkę Kolonię. Inne części wsi to Pole i Sosnowiec. Miejscowość atrakcyjna turystycznie.

Wieś stanowi sołectwo - zobacz jednostki pomocnicze gminy Ruda-Huta[4].

Historia[edytuj]

Pod kon. XVIII i na pocz. XIX w. Rudka wchodziła w skład dóbr uhruskich, w 1836 r. wraz z dobrami rządowymi Ruda zakupionych przez Henryka Kamieńskiego. Według stanu z 1827 r. Rudka stanowiła własność rządową należącą do parafii Uhrusk, liczyła 31 domów i 215 mieszkańców.

19 lutego 1863 r. pod Rudką stoczona została potyczka oddziałów powstańczych dowodzonych przez Oswalda Radziejowskiego i Kazimierza Bogdanowicza z kolumną wojsk rosyjskich dowodzonych przez kapitana Raguzę. W trakcie walk poległo ok. 11 powstańców, 14 zostało rannych.

Podczas pierwszej wojny światowej wieś została spalona, a mieszkańcy zmuszeni do wyjazdu za Bug. W l. 1918-1922 większość z nich powróciła do Rudki.

Według spisu powszechnego z 30 września 1921 r. Rudkę zamieszkiwało 414 osób, z których narodowość polską deklarowało 396, rusińską (ukraińską) 1, żydowską 17, wyznanie rzym.-kat. 20, prawosławne 371, ewangelickie 6, mojżeszowe 17.

W okresie międzywojennym we wsi mieściła się polska szkoła powszechna. Z początkiem drugiej wojny światowej część mieszkańców wyjechała na tereny okupowane przez ZSRR. Po drugiej wojnie światowej w 1947 r. w ramach akcji "Wisła" ok. 90 rodzin wysiedlono na tereny północno-zachodniej Polski. Po latach część z nich powróciła w rodzinne strony.

W 1956 r. miejscowość została zelektryfikowana. W Rudce znajduje się kaplica rzymsko-katolicka pw. św. Brata Alberta Chmielowskiego należąca do parafii w Rudzie Hucie oraz zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów, protestanckiej wspólnoty o charakterze ewangelicznym. W miejscowości do wiosny 2015 r. funkcjonował sklep.

W 2000 r. wieś zamieszkiwało ok. 230 osób.

Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-10-16].
  2. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 23.04.2015].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 23.04.2015]. 
  4. Jednostki pomocnicze gminy Ruda-Huta. Urząd Gminy Ruda-Huta. [dostęp 2015-10-16].

Bibliografia[edytuj]

  • Tabella miast, wsi i osad Królestwa Polskiego, t. II, Warszawa 1827, s. 148
  • Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. IV: Województwo lubelskiej, Warszawa 1924, s. 15.
  • A. Franecki, Ślady dziejów gminy Ruda Huta, Chełm-Ruda Huta 2010.
  • A. Wawryniuk, Leksykon miejscowości powiatu chełmskiego, Chełm 2002.