Ryjonos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ryjonos
Melogale personata[1]
I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1831
Ryjonos
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina łasice właściwe
Rodzaj Melogale
Gatunek ryjonos
Podgatunki
  • M. p. laotum Thomas, 1922
  • M. p. nipalensis (Hodgson, 1836)
  • M. p. personata I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1831
  • M. p. pierrei (Bonhote, 1903)
  • M. p. tonquinia Thomas, 1922[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status none DD.svg
brak danych

Ryjonos (Melogale personata) – gatunek niewielkiego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych.

Występowanie

Od prowincji Asam do środkowych Chin, północne Indochiny, Tajwan i Hajnan.

Cechy

Długość ciała: 33-43 cm Długość ogona: 14-23 cm Masa ciała: 1-3 kg

Budowa ciała podobna do kuny. Grzbiet barwy szaro- lub czarnobrązowej, strona brzuszna jaśniejsza. Na grzbiecie najczęściej biaława lub czerwonawa pręga. Na głowie czarne oraz żółtawe plamy. Układ plam na głowie jest cechą indywidualną każdego osobnika. Nos długi i ruchliwy, przypominający nos koati. Ogon puszysty, kończyny krótkie. Stopy wyposażone w długie, silne pazury służące do kopania.

Środowisko życia

Obszary leśne i trawiaste.

Tryb życia

Spędza dzień w samodzielnie wykopanych norach lub innych kryjówkach. Na żerowanie wychodzi o zmierzchu i nocą. Tajwańskie ryjonosy są doskonałymi wspinaczami i można zaobserwować jak śpią w rozwidleniu konarów. Ryjonosy są dzikie i nieustraszone, zaatakowane lub w sytuacji bez wyjścia wydzielają, jak wiele łasicowatych okropny zapach.

Pożywienie

Jest wszystkożerny. Zjada małe ssaki, owady, dżdżownice oraz owoce.

Rozmnażanie

W maju lub czerwcu samica rodzi w norze 1 do 3 młodych. Są one długo zależne od mleka matki i obserwowano już w pełni wyrośnięte osobniki podczas ssania.

Przypisy

  1. Melogale personata w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Melogale personata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 września 2009]
  3. Melogale personata. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Ring (red.) Leksykon Zwierząt – SSAKI (2001) Wydawnictwo Horyzont