Samborowice (województwo śląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Samborowice
Kościół
Kościół
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat raciborski
Gmina Pietrowice Wielkie
Liczba ludności (2008) 695
Strefa numeracyjna (+48) 32
Tablice rejestracyjne SRC
SIMC 0218970
Położenie na mapie gminy Pietrowice Wielkie
Mapa lokalizacyjna gminy Pietrowice Wielkie
Samborowice
Samborowice
Położenie na mapie powiatu raciborskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu raciborskiego
Samborowice
Samborowice
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Samborowice
Samborowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Samborowice
Samborowice
Ziemia50°03′24″N 18°07′32″E/50,056667 18,125556

Samborowice (krótko po II w. św. Szamarzowice[1], cz. Šamařovice[2], niem. Schammerwitz[3]) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Pietrowice Wielkie, na prawym, południowym brzegu Psiny.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod polską nazwą Śiammarzowice oraz niemiecką Schammerwitz[4].

Ze względu na polskie pochodzenie w czerwcu 1936 roku nazistowska administracja III Rzeszy zmieniła nazwę miejscowości na nową, całkowicie niemiecką -Schammerau[3]. Po zakończeniu II wojny światowej polska administracja wprowadziła nazwę zbliżoną do historycznej - Szamarzowice, która w 1946 została zmieniona na ahistoryczną Samborowice[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Koło wsi stwierdzono ślady osadnictwa neolitycznego, epoki brązu, z której pochodzi duże cmentarzysko obejmujące przeszło 200 mogił oraz osadę celtycką kultury lateńskiej istniejącą tu w III i II w. p.n.e. W pozostałościach osady celtyckiej napotkano m.in. warsztat bursztyniarski[6]

Historycznie miejscowość leży na tzw. polskich Morawach, czyli na obszarze dawnej diecezji ołomunieckiej. Po raz pierwszy wzmiankowane zostały w 1288, kiedy to należało do wydzielonego w 1269 z czeskiego Margrabstwa Moraw księstwa opawskiego, które co najmniej od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska. Od 1308 właścicielami wsi byli joannici z Grobników[7]. Jej mieszkańców posługujących się tradycyjnie gwarami laskimi nazywano Morawcami[2].

Po wojnach śląskich miejscowość znalazła się w granicach Prus. Od 1818 w powiecie raciborskim. Samodzielna parafia św. Rodziny powstała w 1918. Od końca II wojny światowej w granicach Polski. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie katowickim.

Budowa wsi[edytuj | edytuj kod]

Samborowice, jak w wiele innych wsi na Górnym Śląsku, ma zachowane charakterystyczne ślady dawnego układu osadniczego. Do dziś zachował się centralny, wrzecionowato wydłużony plac dawnego nawsia, którego jeden z końców zajmuje kościół[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Smolorz D., Kordecki M.: Górny Śląsk. 20 historii z XX wieku. Gliwice: Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej, 2012, s. 89-90. ISBN 978-83-60470-29-9.
  2. a b Mariusz Kowalski. Morawianie (Morawcy) w Polsce. „Studia z Geografii Politycznej i Historycznej”. 5, s. 115-131, 2016. 
  3. a b Landkreis Ratibor
  4. Johann Knie 1830 ↓, s. 724.
  5. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  6. Dulęba P., Soida J., 2017: Samborowice celtycka wieś na Bursztynowym Szlaku. Archeologia Żywa, nr 2 (64): 52-59.
  7. Historia parafii.
  8. Lipok-Bierwiaczonek Maria: Historia Górnego Śląska. Polityka, gospodarka i kultura europejskiego regionu.. Gliwice: Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej, 2011, s. 378. ISBN 978-83-60470-41-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Johann Knie: Alpabetisch, Statistisch, Topographische Uebersicht aller Dorfer, Flecken, Stadt und andern Orte der Konigl. Preus. Provinz Schliesen.... Breslau: Barth und Comp., 1830.