Samuel Józef Różycki
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1807–1816, 1818-1831 |
Siły zbrojne |
Armia Księstwa Warszawskiego |
Jednostki | |
Główne wojny i bitwy |
Wojny napoleońskie |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Samuel Józef Różycki (ur. 19 czerwca 1781 roku[a] w Zagorzycach, zm. 2 marca 1834 roku[b] w Bernie) – generał brygady wojsk polskich, dowódca w powstaniu listopadowym, nadzwyczajny referendarz stanu Królestwa Kongresowego w 1830 roku[1], komisarz obwodu stopnickiego[2].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w starej rodzinie ziemiańskiej wyznania ewangelicko-reformowanego (kalwińskiego) jako syn Michała (podstolego czernihowskiego) i Anny Wołk-Łaniewskiej i daleki krewny Jana Henryka Dąbrowskiego. Rozpoczął studia prawnicze w Krakowie. W 1807 roku znalazł się w armii Księstwa Warszawskiego, brał udział w kampaniach napoleońskich: 1807, 1809, 1812-1813. Walczył pod Słupskiem, Gdańskiem, Smoleńskiem, Borodino[3], Woronowem, Lipskiem, Gabel. W 1813 roku dostał się do niewoli. Od 1815 roku w armii Królestwa Polskiego, służył w 8 pułku piechoty liniowej w stopniu podpułkownika, ale już w lutym 1816 roku złożył dymisję. Gospodarował w majątku Żurawniki. W 1818 roku był komisarzem Wydziału Wojennego Komisji Wojewódzkiej Województwa Krakowskiego[4], później komisarzem obwodu stopnickiego.
Był członkiem loży wolnomularskiej Przesąd Zwyciężony w 1810 roku[5]. Działał w Wolnomularstwie Narodowym i Towarzystwie Patriotycznym. Walczył w powstaniu listopadowym. 13 czerwca 1831 roku zajął Kock, a potem walczył pod Drohiczynem, Łagowem, Skalbmierzem. Po upadku powstania na emigracji we Francji. Był członkiem Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich w Paryżu w 1832 roku[6]. Przyjaciel Adama Czartoryskiego, od 1833 roku przebywał w Szwajcarii w Bernie. Opublikował relację z powstania Zdanie sprawy narodowi z czynności w roku 1831 (1832)[7], kilka prac o charakterze autobiograficznym pozostawił w rękopisie.
Z małżeństwa z Emilią Teklą z Szasterów (córką Antoniego, lekarza, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego) miał trzy córki, m.in. Annę, więzioną za działalność spiskową[8].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Odznaczony m.in.:
- Złotym Krzyżem Virtuti Militari,
- Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej,
- Orderem Świętego Stanisława III klasy w 1825 roku[2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Obraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 21.
- ↑ a b Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu Św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, r. XI, nr 3, Warszawa 1932, s. 60.
- ↑ Tomasz Strzeżek, Kawaleria Królestwa Polskiego w powstaniu listopadowym - mobilizacja i podstawy funkcjonowania w wojnie. Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, 2006, s. 106.
- ↑ Nowy Kalendarzyk Polityczny na Rok 1819, Warszawa 1818, s. 211.
- ↑ Stanisław Małachowski-Łempicki, Dzieje wolnego mularstwa w Krakowie 1755-1822, Kraków 1929, s. 33.
- ↑ druk ulotny, odezwa Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich, Paryż 23 sierpnia 1832, niepaginowana
- ↑ Samuel Różycki , Zdanie sprawy narodowi z czynnośći w roku 1831, Bourges 1832 .
- ↑ encyklopediakrakowa.pl, hasło: Różycka Anna
- Członkowie komisji wojewódzkich Królestwa Kongresowego
- Członkowie Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich
- Członkowie Towarzystwa Patriotycznego (1821–1826)
- Członkowie Wolnomularstwa Narodowego
- Generałowie brygady powstania listopadowego
- Komisarze obwodów Królestwa Kongresowego
- Ludzie związani z kalwinizmem w Polsce
- Nadzwyczajni referendarze stanu Królestwa Kongresowego
- Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari
- Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława III klasy (Królestwo Kongresowe)
- Oficerowie piechoty Królestwa Kongresowego
- Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej
- Polscy wolnomularze (Księstwo Warszawskie)
- Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska)
- Uczestnicy inwazji na Rosję 1812 (strona polska)
- Zmarli w 1834