Scypion Afrykański Młodszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Scypion Emilian
Publius Cornelius Scipio Aemilianus
D478-scipion l’africain-Liv2-ch10.png
Data i miejsce urodzenia 185 p.n.e.
Rzym
Data śmierci 129 p.n.e.
Konsul rzymski
Okres od 147 p.n.e.
do 146 p.n.e.

Publiusz Korneliusz Scypion Emilian Afrykański Młodszy, Publius Cornelius Scipio Aemilianus Africanus Minor (ur. 185 p.n.e., zm. 129 p.n.e.) – rzymski wódz z okresu III wojny punickiej.

Był drugim synem Lucjusza Emiliusza Paulusa, który był zwycięskim wodzem spod Pydny (168 p.n.e.), i jego pierwszej żony Papirii. Został adoptowany przez syna Scypiona Afrykańskiego Starszego, również noszącego imię Publiusz Korneliusz Scypion. Już jako siedemnastolatek walczył u boku swojego ojca w bitwie pod Pydną. Potem w roku 151 p.n.e. jako trybun wojskowy walczył w Hiszpanii. Po wypowiedzeniu wojny przez Rzym walczył w Afryce z Kartagińczykami. Zasłużył się tam jako konsul w 147 roku p.n.e. Zdobyciem i zburzeniem Kartaginy w 146 p.n.e. zakończył trzecią wojnę punicką, zyskał agnomen Africanus. Po powrocie do Rzymu celebrował swój triumf[1][2].

Potem kontynuował karierę publiczną stając się w roku 142 p.n.e. cenzorem, a w 134 p.n.e. konsulem i dowódcą w Hiszpanii. W roku 133 p.n.e. udał się do Hiszpanii, gdzie po długotrwałym oblężeniu zdobył Numancję zyskując następny agnomen Numantinus[3][4].

Scypion Afrykański Młodszy był miłośnikiem i mecenasem kultury i filozofii greckiej. Przyjaźnił się z Terencjuszem, w jego otoczeniu przebywali poeta Lucyliusz, historyk Polibiusz i filozof Panajtios. Wraz z innymi wybitnymi postaciami Rzymu stworzył krąg Scypiona[5][6].

Około 140 p.n.e. udał się do Egiptu, aby zapoznać się na miejscu z sytuacją i sporem jaki powstał po śmierci Ptolemeusza VI[7].

W roku 129 p.n.e. stracił poparcie, ponieważ sprzeciwił się reformom rolnym Tyberiusza Grakchusa[8].

Zmarł nagle, a jego śmierć pozostała niewyjaśniona, przypuszcza się, że został zamordowany przez zwolenników Grakchów[8]. Jego żoną była Sempronia, siostra Tyberiusza i Gajusza Grakchów.

Przypisy

  1. Cary i Scullard 1992 ↓, s. 287–288.
  2. Jaczynowska 1986 ↓, s. 108.
  3. Appian z Aleksandrii, Wojny hiszpańskie 98.426.
  4. Jaczynowska 1986 ↓, s. 110.
  5. Cary i Scullard 1992 ↓, s. 381, 383, 387.
  6. Jaczynowska 1986 ↓, s. 124, 128.
  7. Cary i Scullard 1992 ↓, s. 328.
  8. a b Cary i Scullard 1992 ↓, s. 400.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]