Scypion Afrykański Młodszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Publiusz Korneliusz Scypion Emilian Afrykański Młodszy, Publius Cornelius Scipio Aemilianus Africanus Minor (ur. 185 p.n.e., zm. 129 p.n.e.) – rzymski wódz z okresu III wojny punickiej.

Był drugim synem Lucjusza Emiliusza Paulusa, który był zwycięskim wodzem spod Pydny (168 p.n.e.), i jego pierwszej żony Papirii. Został adoptowany przez syna Scypiona Afrykańskiego Starszego, również noszącego imię Publiusz Korneliusz Scypion. Już jako siedemnastolatek walczył u boku swojego ojca w bitwie pod Pydną. Potem w roku 151 p.n.e. jako trybun wojskowy walczył w Hiszpanii. Po wypowiedzeniu wojny przez Rzym walczył w Afryce z Kartagińczykami. Zasłużył się tam jako konsul w 147 roku p.n.e. Zdobyciem i zburzeniem Kartaginy w 146 p.n.e. zakończył trzecią wojnę punicką, zyskał agnomen Africanus. Po powrocie do Rzymu celebrował swój triumf[1][2].

Potem kontynuował karierę publiczną stając się w roku 142 p.n.e. cenzorem, a w 134 p.n.e. konsulem i dowódcą w Hiszpanii. W roku 133 p.n.e. udał się do Hiszpanii, gdzie po długotrwałym oblężeniu zdobył Numancję zyskując następny agnomen Numantinus[3][4].

Scypion Afrykański Młodszy był miłośnikiem i mecenasem kultury i filozofii greckiej. Przyjaźnił się z Terencjuszem, w jego otoczeniu przebywali poeta Lucyliusz, historyk Polibiusz i filozof Panajtios. Wraz z innymi wybitnymi postaciami Rzymu stworzył krąg Scypiona[5][6].

Około 140 p.n.e. udał się do Egiptu, aby zapoznać się na miejscu z sytuacją i sporem jaki powstał po śmierci Ptolemeusza VI[7].

W roku 129 p.n.e. stracił poparcie, ponieważ sprzeciwił się reformom rolnym Tyberiusza Grakchusa[8].

Zmarł nagle, a jego śmierć pozostała niewyjaśniona, przypuszcza się, że został zamordowany przez zwolenników Grakchów[8]. Jego żoną była Sempronia, siostra Tyberiusza i Gajusza Grakchów.

Przypisy

  1. Cary i Scullard 1992 ↓, s. 287–288.
  2. Jaczynowska 1986 ↓, s. 108.
  3. Appian z Aleksandrii, Wojny hiszpańskie 98.426.
  4. Jaczynowska 1986 ↓, s. 110.
  5. Cary i Scullard 1992 ↓, s. 381, 383, 387.
  6. Jaczynowska 1986 ↓, s. 124, 128.
  7. Cary i Scullard 1992 ↓, s. 328.
  8. a b Cary i Scullard 1992 ↓, s. 400.

Bibliografia[edytuj]