Segregacja odpadów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów
Selektywna zbiórka odpadów w sklepie
Pojemniki na różne rodzaje odpadów w biurze
Kontener do selektywnego zbierania odpadów typu PET – odpadu komunalnego

Segregacja odpadów – metoda usprawniająca utylizację oraz odzysk odpadów.

Opis[edytuj]

Odpady są jednym z najważniejszych problemów środowiskowych w Polsce i na świecie. W Polsce obecnie wytwarza się 135 milionów ton odpadów rocznie. W tym 124 milionów ton to odpady przemysłowe, a 11 milionów ton odpadów to odpady komunalne. A więc średnio każdy Polak wytwarza około 300 kg odpadów komunalnych rocznie, zaś w Unii Europejskiej średnio 360-620 kg na osobę na rok. Odpady można podzielić na:

Segregacja odpadów komunalnych (śmieci wytworzonych w domach) to zbieranie odpadów do specjalnie oznakowanych pojemników, z podziałem na rodzaj materiałów (surowców) z których zostały wyprodukowane. Segregacja u źródła to selekcja odpadów prowadzona w miejscu naszych gospodarstw domowych. Segregacja odpadów jest jedną z metod ograniczenia ilości odpadów podlegających utylizacji (np. składowaniu) przez odzysk surowców nadających się do ponownego użytku lub przetworzenia i wykorzystania przy produkcji nowych materiałów (recykling).

Natomiast segregacja odpadów w gminach prowadzona jest jako segregacja workowa lub segregacja kontenerowa. Segregacja workowa polega na zbieraniu odpadów do specjalnie dostarczonych przez gminę worków plastikowych i wprowadzona jest głównie na osiedlach domów jednorodzinnych.

Segregacja kontenerowa dotyczy w większości osób mieszkających w blokach i kamienicach, gdzie ustawione są zestawy kontenerów. Odpady niebezpieczne mogą być składowane jedynie na specjalnych składowiskach lub na odpowiednio zabezpieczonych częściach składowisk komunalnych. Segregacja i recykling odpadów pozwala na:

Zgodnie za zasadami prawidłowej segregacji śmieci należy wrzucać śmieci do odpowiednio oznaczonych pojemników wg poniższych wytycznych:[1]

Przeznaczenie pojemnika Co należy wrzucać Czego nie wolno wrzucać
Szkło butelki i słoiki po napojach i żywności ceramika, fajans, kryształy, szkło żaroodporne i okularowe, żarówki i świetlówki, reflektory, opakowania po kosmetykach, lekach, rozpuszczalnikach, olejach silnikowych, lustra, szyby, monitory, termometry i strzykawki, znicze z woskiem
Papier opakowania z papieru, kartonu, tektury; katalogi, ulotki, gazety, czasopisma, papier biurowy, zeszyty, książki, papier pakowy, torby papierowe ręczniki papierowe i chusteczki, papier lakierowany i foliowany, papier zatłuszczony i brudny, kartony po napojach, worki po nawozach i materiałach budowlanych, tapety, pieluchy i podpaski, naczynia jednorazowe, ubrania
Tworzywo sztuczne i metal odkręcone i zgniecione butelki, nakrętki, plastikowe opakowania produktów spożywczych, kartony po napojach, opakowania po kosmetykach i środkach czystości, torby, reklamówki, folie, puszki aluminiowe, puszki po konserwach, folia aluminiowa, metale kolorowe, zakrętki od słoików wszelkie opakowania z zawartością, zabawki, opakowania po lekach i olejach silnikowych, artykuły medyczne, puszki po farbach i lakierach, zużyty sprzęt RTV i AGD, baterie, akumulatory
Odpady roślinne odpadki i obierki warzyw i owoców, gałęzie drzew i krzewów, trawę, liście, kwiaty, trociny, kora drzew resztki jedzenia, szczególnie odzwierzęce, olej, odchody zwierząt, popiół z węgla, leki, drewno impregnowane, płyty wiórowe i MDF, ziemia i kamienie
Odpady zmieszane wszystko co nie podlega segregacji odpady niebezpieczne

Wiele osób ma problem z poprawną segregacją śmieci i wyrzuca odpady do niewłaściwych kontenerów lub do odpadów zmieszanych[2], dlatego w celu ułatwienia tego procesu powstają instrukcje segregacji śmieci[3]

Przypisy

  1. Ministerstwo Środowiska: Jak segregować (pol.). [dostęp 24.11.2016 r.].
  2. 24opole Opolski Serwis Informacyjny: Zakład Komunalny w Opolu apeluje o poprawną segregację śmieci (pol.). [dostęp 24.11.2016 r.].
  3. Surowce wtórne, czyli jak segregować odpadki (pol.). [dostęp 24.11.2016 r.].

Bibliografia[edytuj]

  • Tomasz Umiński., Ekologia Środowisko Przyrody, Warszawa 1995.
  • Liga Tuszyńska., Edukacja Środowiskowa, Warszawa 2005.