Siedem Sióstr (Moskwa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Siedem Sióstr, Siedem Sióstr Stalina – grupa siedmiu wieżowców w Moskwie zaprojektowanych w stylu socrealizmu i wybudowanych w latach 1947–1953.

Łączą w sobie tradycyjną rosyjską architekturę ze wzorcami zaczerpniętymi od amerykańskich drapaczy chmur (głównie neogotyckich oraz w stylu art déco). Radzieccy architekci wzbogacili je o elementy inspirowane rosyjskim barokiem lub angielskim neogotykiem. Wszystkie wieżowce wpisują się w nurt socrealizmu. Ich charakterystyczną cechą jest poziomowana sylwetka, masywna u podstawy i zwężająca się kolejnymi partiami aż do smukłej iglicy, często zwieńczonej symbolem radzieckiej gwiazdy.

Określenie „Siedem Sióstr” nie jest ani stosowane, ani rozumiane przez miejscową ludność. Moskwianie nazywają je „stalinowskimi wieżowcami” (сталинские высотки, stalinskije wysotki). Pierwszym tego rodzaju wieżowcem miał być Pałac Rad – imponujący gmach Najwyższej Rady ZSRR o wysokości 495 metrów. Pod jego budowę wysadzono katedrę Chrystusa Zbawiciela, lecz z powodu niemieckiej inwazji w 1941 budowa nie została nigdy rozpoczęta. Katedrę zrekonstruowano w latach 1994–2000.

Budynki[edytuj | edytuj kod]

Rozmieszczenie stalinowskich wieżowców w Moskwie. Liczby objaśniono w spisie obok, przy czym 5 i 6 nie zbudowano (5 – planowany Pałac Rad)

W skład zespołu wchodzą [numery odnoszą się do mapki po prawej]:

Spuścizna[edytuj | edytuj kod]

W czasach stalinowskich na terenie ZSRR i podległych mu państw powstały wieżowce wyraźnie inspirowane Siedmioma Siostrami i często łączące socrealistyczny styl z elementami lokalnej architektury historycznej. Najlepszym przykładem jest Pałac Kultury i Nauki w Warszawie, gdzie do standardowego schematu dodano dekoracje zaczerpnięte z polskiego historyzmu. Pozostałe to hotel Internacional w Pradze, budynek Casa Presei Libere w Bukareszcie, Wieżowiec Akademii Nauk Łotwy, hotel Pekin w Moskwie i dom mieszkalny przy ulicy Chreszczatyk w Kijowie. Również w Berlinie miał powstać podobny budynek na miejscu tamtejszego zamku, jednak pomysł nie doczekał się realizacji.

Ósma Siostra[edytuj | edytuj kod]

Plany przebudowy Moskwy zakładały wzniesienie również ósmego budynku. Projekt „ósmej siostry” wykonał w 1947 Dmitrij Czeczulin, ale nie został on nigdy zrealizowany. Niektóre jego założenia zostały zmodyfikowane i wykorzystane przy budowie warszawskiego Pałacu Kultury i Nauki.

W 2005, po czterech latach budowy, oddano do użytku wysokościowiec Pałac Triumfu, nieoficjalnie nazywany ósmym stalinowskim drapaczem chmur. Budynek swoim stylem wyraźnie nawiązuje do pozostałych siedmiu drapaczy chmur. Ma 264 metry wysokości, 57 kondygnacji nadziemnych i dwie podziemne. Wysokość każdego piętra wynosi trzy metry. Całkowita powierzchnia budynku to 163 300 m².