Siemion Rudniew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siemion Rudniew

Siemion Wasiljewicz Rudniew (ros. Семён Васильевич Руднев, ur. 27 lutego 1899 we wsi Moisiejewka w rejonie putywelskim, zm. 4 sierpnia 1943 pod Delatynem) – jeden z dowódców ruchu partyzanckiego na Ukrainie podczas wojny niemiecko-radzieckiej, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. Pracował jako stolarz, w marcu 1917 wstąpił do SDPRR(b), był aresztowany i krótko więziony. Podczas rewolucji październikowej uczestniczył w zajmowaniu przez bolszewików Pałacu Zimowego, od 1918 służył w Armii Czerwonej jako dowódca plutonu, sekretarz organizacji partyjnej 373 pułku 42 Dywizji Piechoty, instruktor wydziału politycznego Donieckiej Armii Pracowniczej i pomocnikiem komisarza 44 pułku piechoty 15 Siwaszskiej Dywizji Piechoty. Walczył na Froncie Południowym wojny domowej. W 1929 ukończył Akademię Wojskowo-Polityczną im. Tołmaczowa i został komisarzem 61 pułku w Sewastopolu, od lutego 1932 do sierpnia 1932 na Dalekim Wschodzie był komisarzem i szefem wydziału politycznego De-Kastronskiego Rejonu Ufortyfikowanego, a od sierpnia 1937 do lutego 1938 szefem Wydziału Politycznego 1 Brygady na Dalekim Wschodzie. 7 lutego 1938 został aresztowany przez NKWD pod zarzutem założenia organizacji prawicowo-trockistowskiej w swoim rejonie ufortyfikowanym, szpiegostwa i działalności dywersyjnej; po brutalnym śledztwie w maju 1939 przyznał się do pierwszego zarzutu, jednak w lipcu 1939 po rozpatrzeniu sprawy przez wojenny trybunał 2 Samodzielnej Armii Czerwonego Sztandaru został wypuszczony z aresztu. Z powodu stanu zdrowia został zdemobilizowany z armii, wrócił do Putywla, gdzie pracował. We wrześniu 1941 założył oddział partyzancki w obwodzie sumskim i został jego dowódcą, stał się jednym z organizatorów i przywódców ruchu partyzanckiego ZSRR na Ukrainie. W październiku 1941 jego oddział połączył się z oddziałem Sidora Kowpaka, w którym Rudniew został komisarzem; później oddział ten stał się jednym z ważniejszych zgrupowań partyzanckich na Ukrainie. Zimą 1942 został ranny. 9 kwietnia 1943 otrzymał stopień generała majora. Brał udział w rajdzie zgrupowania partyzanckiego na zachód Ukrainy, podczas którego 4 sierpnia 1943 zginął pod Delatynem w obwodzie iwanofrankiwskim. Jego imieniem nazwano ulice w Putywlu i Sewastopolu.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]