15 Dywizja Strzelecka (ZSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 15 Dywizji Strzeleckiej RKKA. Zobacz też: 15 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 15.
15 Dywizja Strzelecka
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie sierpień 1941
Nazwa wyróżniająca Siwaszsko-Szczecińska
Tradycje
Rodowód Inzienska Rewolucyjna Dywizja,
15 Dywizja Zmotoryzowana
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota

15 Dywizja Strzeleckazwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej.

Sformowana w czerwcu 1918 w Inzje, w guberni Simbirskskiej (obwód Uljanowsk) jako Inzjenskaja rewolucyjna dywizja, od 18 kwietnia 1919 jako 1 Inzjenskaja Dywizja Piechoty, od 30 kwietnia 1919 jako 15 Inzjenskaja Dywizja Piechoty.

Wyróżniona w walkach w lata wojny domowej nagrodzona nazwą honorową „Siwaszskaja” (1921), nagrodzona Orderem Czerwonego Sztandaru (1921), Honorowym Rewolucyjnym Czerwonym Sztandarem (1928) i Orderem Lenina (1936). Od września 1939 jako 15 Dywizja Zmotoryzowana.

W sierpniu 1941 przekształcona w 15 Dywizję Strzelecką, wchodziła kolejno w skład: 9 Armia, 18 Armia, 6 Armia, 12 Armia, 37 Armia, 13 Armia, 70 Armia, 61 Armia i od kwietnia 1944 65 Armia.

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

15 Dywizja Strzelecka musiała toczyć ciężkie walki o zdobycie Dobrodzienia. Atak od czoła załamał się. Rosjanie musieli otoczyć miasteczko z trzech stron i dopiero koncentryczny atak drugiego dnia walk powiódł się. Miasto zostało zdobyte 21 stycznia 1945. Było niemal doszczętnie zniszczone.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Za bojowe zasługi nagrodzona honorową nazwą „Szczecińska” (Sztiettinskaja) (czerwiec 1945) oraz Orderem Suworowa drugiego stopnia. Wielu jej żołnierzy nagrodzono orderami i medalami, 11 tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Dywizją dowodzili:

  • generał major N.N. Biełow (1941), pułkownik, od października 1942
  • generał major A.N. Słyszkin (1941–1943)
  • pułkownik W.N. Dżandżgawa (1943)
  • pułkownik W.I. Bułchakow (1943)
  • pułkownik, od czerwca 1944 generał major D.J. Griebiennik (1943–1945)
  • pułkownik A. P. Wariuchin (1945).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Сивашцы в боях и труде (Siwaszcy w walkach i pracy), Ер., 1978
  • Маковеев М. С, По следам легенды (Po śladach są legendy), М., 1966
  • Джанджгава В. Н., Немеренные версты (Wykręcone wiorsty), М., 1979

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]