Sierakośce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sierakośce
Sierakośce
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat przemyski
Gmina Fredropol
Liczba ludności (2011) 534[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Tablice rejestracyjne RPR
SIMC 0602615
Położenie na mapie gminy Fredropol
Mapa lokalizacyjna gminy Fredropol
Sierakośce
Sierakośce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sierakośce
Sierakośce
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Sierakośce
Sierakośce
Położenie na mapie powiatu przemyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przemyskiego
Sierakośce
Sierakośce
Ziemia49°39′19″N 22°45′35″E/49,655278 22,759722
Strona internetowa miejscowości

Sierakośce (w latach 1977–1981 Kalinowice) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Fredropol[3][4], nad rzeką Wiar.

Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii pw. Trójcy Przenajświętszej należącej do dekanatu Kalwaria Pacławska.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy raz wzmiankowana w źródłach pisanych w 1367 r., gdy król Kazimierz Wielki nadał Stefanowi Węgrzynowi dobra rybotyckie wraz z Sierakoścami. W XVII wieku właścicielem wsi był właściciel Krasiczyna Marcin Krasicki. Od 1642 r. właścicielem był sufragan włocławski Mikołaj Krasicki, a po nim kasztelan bełski Aleksander Ludwik Niezabitowski. W latach 30. XX w. tutejszy majątek należał do Mariana Dębickiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Budynek bramny nieistniejącego zamku Krasickich z ok. 1632 roku. W przeszłości posiadał przejazd bramny wsparty masywnymi skarpami[5]. Wokół ślady obronnych wałów ziemnych otaczających zamek, a także resztki parku dworskiego.
  • obelisk kamienny z XVIII w.
  • figura św. Jana Nepomucena z XVIII w.
  • tzw. „mogiła tatarska” na południe od bramy zamkowej – według tradycji grób wodza tatarskiego.
  • Kapliczka z XIX w.
  • Na cmentarzu obelisk poświęcony Mikołajowi Turowi-Przedrzymirskiemu, oficerowi wojsk polskich z 1831 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-02-18].
  3. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. Jan Żabicki, Leksykon zabytków architektury Lubelszczyzny i Podkarpacia, wyd. Arkady, rok 2013, ​ISBN 978-83-213-4787-5​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]