Stanisław Dubisz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Dubisz
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1949
Kolbuszowa
Profesor doktor habilitowany nauk humanistycznych
Specjalność: językoznawstwo polonistyczne
Doktorat 1979
Habilitacja 19 listopada 1991
Uniwersytet Warszawski
Profesura 24 stycznia 1997
Profesor zwyczajny
Jednostka Instytut Polonistyki Stosowanej Wydziału Polonistyki UW
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Karol Dubisz (ur. 30 sierpnia 1949 w Kolbuszowej) – polski językoznawca.

W 1972 ukończył studia. W 1979 uzyskał doktorat. Habilitował się w 1991 na podstawie pracy Archaizacja w XX-wiecznej polskiej powieści historycznej o średniowieczu. Od 1997 profesor nauk humanistycznych. Pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego (od 1990 kierownik Pracowni Językoznawstwa Stosowanego). Były dziekan Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Dubisz tworzy prace głównie z zakresu historii języka polskiego, stylistyki, współczesnej polszczyzny, dialektów i gwar polskich. Wypromował dwadzieścioro doktorów, m.in. Halinę Karaś.

Członek Rady Języka Polskiego PAN, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Polskiego Towarzystwa Językoznawczego oraz wiceprezes Towarzystwa Kultury Języka.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1999)[1].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Stylizacja gwarowa w polskiej prozie trzydziestolecia powojennego (nurt ludowy w latach 1945–1975) (1986)
  • Archaizacja w XX-wiecznej polskiej powieści historycznej o średniowieczu (1991)
  • Język i polityka. Szkice z historii stylu retorycznego (1992)
  • Gramatyka historyczna języka polskiego (1993, współautor; wspólnie z Krystyną Długosz-Kurczabową)
  • Uniwersalny słownik języka polskiego tom 1-6 (2003, Wydawnictwo Naukowe PWN)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Inauguracja roku akademickiego UW i AM, www.prezydent.pl, 1 października 1999 [dostęp 2019-06-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]