Stanisław Mierczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Mierczyński (ur. 16 sierpnia 1894 w Warszawie, zm. 25 lutego 1952 w Otwocku) – polski etnograf muzyczny, kompozytor, skrzypek, taternik.

Znawca muzyki ludowej Podhala, autor prac będących zbiorami nut i tekstów pieśni ludowych[1][2], publikacji i audycji radiowych o tematyce ludowej[3][4]. Organizator wyjazdów kapel podhalańskich na międzynarodowe konkursy m.in. w 1933 do Niemiec i Belgii i w 1936 do Wiednia. Przyjaźnił się z Bartusiem Obrochtą, najsłynniejszym muzykantem góralskim. Od niego nauczył się grać na skrzypcach na tyle biegle, że muzykował razem z rodowitymi Podhalanami.

Mierczyński był również utalentowanym kompozytorem, w swoich kompozycjach wykorzystywał motywy góralskie (np. Trio góralskie pieśni podhalańskich na instrumenty smyczkowe, Suita podhalańska na małą orkiestrę).

W latach 1930-1939 pracował jako inżynier rolnik, zajmując się gospodarką pasterską w Tatrach, publikował artykuły na temat przyszłych parków narodowych[5][6]. Chodził po górach głównie jako turysta. W młodości wspólnie z Henrykiem Bednarskim w 1912 r. dokonał I wejścia od północy na Żabią Przełęcz Wyżnią.

W czasie II wojny światowej był oficerem AK i pracował jako rolnik.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Muzyka Podhala, Lwów – Warszawa 1930.
  2. Pieśni Podhala na 2 i 3 równe głosy, Warszawa 1935.
  3. Zachowujmy rodzimą pieśń i muzykę na wsi, Teatr Ludowy, 1934, nr 3.
  4. Bartłomiej Obrochta, Ziemia Podhalańska, 1936, nr 5.
  5. Park narodowy w Tatrach, Gazeta Gospodarcza 1927, nr 28.
  6. Zagospodarowanie hal i połonin. Parki Narodowe nie mogą ograniczyć gospodarki w górach, Gospodarz Polski 1929, nr 12.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Przybylski, Polski Słownik Biograficzny, tom 20, Warszawa 1975.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]