Żabia Przełęcz Wyżnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żabia Przełęcz Wyżnia
Ilustracja
Od lewej: Żabi Koń, Żabia Przełęcz Wyżnia, Żabia Turnia Mięguszowiecka. Widok z Buli pod Rysami
Państwo  Polska
 Słowacja
Wysokość ok. 2272[1] m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry Wysokie
Sąsiednie szczyty Żabia Turnia Mięguszowiecka, Żabi Koń
Data zdobycia 12 września 1905 r.
Pierwsze wejście M. Bröske
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Żabia Przełęcz Wyżnia
Żabia Przełęcz Wyżnia
Ziemia49°10′42,8″N 20°04′42,2″E/49,178556 20,078389

Żabia Przełęcz Wyżnia (niem. Froschseescharte, słow. Vyšné Žabie sedlo, Východné Volovecké sedlo, węg.  Felső-Békástavi-csorba[2])) – przełęcz w głównej grani Tatr usytuowana pomiędzy Żabim Koniem (Žabí Kôň, 2291 m) a Żabią Turnią Mięguszowiecką (Žabia veža, 2335 m), najbardziej na południowy wschód wysuniętą kulminacją Wołowego Grzbietu (Volí chrbát). Granie z obu sąsiednich turni nie spotykają się bezpośrednio, lecz są przesunięte i zachodzą na siebie nieco – grań Żabiej Turni Mięguszowieckiej jest odchylona na północ, a grań Żabiego Konia na południe[3].

Różne źródła podają różne wysokości: Witold Henryk Paryski w 1965 i 1995 r 2235 m[3], słowacki tatrolog Arno Puškáš w 1981 r. 2272 m[1], Geoportal w 2020 r. 2249 m[4]. Na północną stronę z Żabiej Przełęczy Wyżniej opada do piargów w górnej części Kotła pod Rysami bardzo stromy, wąski, bardzo kruchy i głęboko wcięty komin. Jest on do późnego lata zaśnieżony. Władysław Cywiński pisze o nim wiejący grozą. Na południową stronę na trawnik Kotlinki pod Żabim Koniem z przełęczy opada krótki żlebek. Poniżej trawnika są płytowe zacięcia tworzące wyraźną granicę między Żabim Koniem i Tylkową Turniczką[1].

Najłatwiejsze wejście na przełęcz prowadzi z Kotlinki pod Żabim Koniem (droga wspinaczkowa nr 2) i niewiele trudniejsze z Wołowej Kotlinki (droga nr 4)[1]. Wejścia na Żabią Przełęcz Wyżnią wiążą się na ogół z podjęciem prób zdobycia Żabiego Konia. Widok z przełęczy jest ograniczony[5].

Taternictwo[edytuj | edytuj kod]

Historia zdobycia
Drogi wspinaczkowe
  1. Północno-wschodnim kominem; IV w skali UIAA, czas przejścia z Zachodu Grońskiego 1 godz. 30 min,
  2. Z Kotlinki pod Żabim Koniem przez dolną część południowej ściany Żabiego Konia; II, 1 godz.,
  3. Z Kotlinki pod Żabim Koniem południową depresją; V, 1 godz.,
  4. z Wołowej Kotlinki przez zbocza Żabiej Turni Mięguszowieckiej i Tylkową Przełączkę; 0+, znad Wielkiego Żabiego Stawu 1 godz.[1]
Widok od południowej strony
Żabi Koń i komin opadający z przełęczy
Widok z Doliny Żabiej Mięguszowieckiej. Widoczne przesunięcie grani Żabiego Konia i Żabiej Turni Mięguszowieckiej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Władysław Cywiński, Wołowy Grzbiet. Przewodnik szczegółowy, tom 12, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2006, ​ISBN 83-7104-037-7
  2. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [dostęp 2020-02-21] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24].
  3. a b c Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba, Warszawa: Sport i Turystyka, 1954
  4. Geoportal. Mapa topograficzna i lotnicza [dostęp 2020-10-01].
  5. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska, Bedeker tatrzański, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, ​ISBN 83-01-13184-5