Stanisław Nędza-Kubiniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nagrobek na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem

Stanisław Nędza-Kubiniec (ur. 2 kwietnia 1897 w Kościelisku koło Zakopanego, zm. 7 listopada albo 27 listopada[1] 1976 w Zakopanem) – polski poeta i prozaik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył szkołę ludową. Debiutował jako poeta w 1912 roku na łamach czasopisma „Cepy”. W latach 1915-1918 służył w armii austriackiej, zaś w latach 1918-1920 w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1920-1922 przebywał w radzieckiej niewoli. Był działaczem Związku Podhalan oraz redaktorem tygodnika „Wieś” oraz „Gazety Podhalańskiej”. W latach 1957-1961 był posłem na Sejm PRL II kadencji z ramienia Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1957 – nagroda miasta Zakopanego
  • 1972 – nagroda Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Janosik
  • Na Czorsztyńskim Zamku
  • Sabałowe czasy
  • Posiady na Groniku
  • Mity halne
  • Uroczysko
  • Poezje wybrane

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Taką datę podaje Bartelski

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]