Stefan Jarosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pomnik Stefana Jarosza na terenie Wolińskiego Parku Narodowego

Stefan Jarosz (ur. 14 października 1903 w Rozwadowie nad Sanem, zm. 31 marca 1958) – polski geograf i podróżnik.

Ukończył I Gimnazjum w Nowym Sączu[1]. Działał na rzecz ochrony przyrody. Uczestniczył w trzech wyprawach do Ameryki Północnej (1927-1938). Wykładał na Uniwersytecie Poznańskim i Uniwersytecie Warszawskim (jako docent). Inicjator utworzenia Związku Podhalan w Północnej Ameryce[2].

Niektóre prace:

  • Parki narodowe i rezerwaty przyrody (1951)
  • Krajobrazy Polski i ich pierwotne fragmenty (1954)
  • Zarys ochrony przyrody (1955)

Był młodszym bratem Mieczysława (1886-1972) i Feliksa (ur. 1897), obu legionistów oficerów Wojska Polskiego, adwokatów i obrońców w procesach politycznych[3][4]; żonaty z Krystyną, z którą miał córkę Grażynę, oraz był wujem Janusza Szubera, który opisał osobę Stefana Jarosza w utworze 69/17, wydanym w tomiku poezji pt. Powiedzieć. Cokolwiek z 2011[5].

Na jego cześć powstał „Rezerwat przyrody im. doc. dr Stefana Jarosza” w obrębie Wolińskiego Parku Narodowego o powierzchni 9,68 ha.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Absolwenci. dlugosz.edu.pl. [dostęp 2017-12-22].
  2. ZPPA, zppa.org [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  3. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Mieczysław Jarosz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-12-22].
  4. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Feliks Bronisław Jarosz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-12-22].
  5. Utwór Janusza Szubera pt. 69/17, zob. Janusz Szuber: Powiedzieć. Cokolwiek. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2011, s. 66-67. ISBN 978-83-08-04582-4.