Stefania Podhorska-Okołów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefania Podhorska-Okołów
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1884
Warszawa
Data i miejsce śmierci 21 lipca 1962
Warszawa
Zawód, zajęcie redaktorka, tłumaczka, pisarka

Stefania Podhorska-Okołów (ur. 7 sierpnia 1884 w Warszawie, zm. 21 lipca 1962 tamże) – publicystka, tłumaczka i pisarka[1].

W 1900 ukończyła studia polonistyczne organizowane w postaci kursów Towarzystwa Kursów Naukowych w Warszawie, a następnie do 1912 pracowała jako nauczycielka. W międzyczasie (1902) zadebiutowała na łamach tygodnika „Bluszcz” publikując poezję. W latach 1915–1918 przebywała w Rosji, skąd powróciła i osiadła w Siedlcach, a od 1921 ponownie w Warszawie. W latach 1921–1922 i 1927–1939 była redaktorem naczelnym tygodnika „Bluszcz”, gdzie prowadziła stały dział recenzji teatralnych. Ponadto inicjowała wiele akcji edukacyjnych skierowanych do środowisk kobiecych, które jak na ówczesne czasy były wyjątkowo nowatorskie (promowanie edukacji kobiet, unowocześniania gospodarstw domowych, sztuki kulinarnej i inne)[2]. Lata okupacji hitlerowskiej spędziła w Warszawie, a od 1944 w Częstochowie, skąd powróciła w 1948. Redagowała czasopismo „Moda i życie praktyczne”, a w latach 1950–1953 była redaktorem działu kulturalnego „Kuriera Codziennego”.

Stefania Podhorska-Okołów jest autorką zbioru opowiadań Kobiety piszą (1938), wspomnień Warszawa mojego dzieciństwa (1955) oraz Podróże Mickiewicza. Jej dziełem są liczne tłumaczenia literatury.

Pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 31 wprost-4-25/26)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia Warszawy, PWN 1975
  2. Feminoteka, Muzeum Historii Kobiet
  3. Cmentarz Stare Powązki: SYLWESTER OKOŁÓW, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-02-16].