Steve Podborski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Steve Podborski
Steve Podborski
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1957
Don Mills, Kanada
Pierwsze punkty w PŚ 1.02 1975, Megève
(7. miejsce - kombinacja)
Pierwsze podium w PŚ 6.01 1979, Morzine
(1. miejsce - zjazd)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska olimpijskie
Brąz Lake Placid 1980 Zjazd
Mistrzostwa świata
Brąz Lake Placid 1980 Zjazd
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1980/1981

Stephen Gregory "Steve" Podborski (ur. 25 lipca 1957 w Don Mills) - kanadyjski narciarz alpejski, brązowy medalista olimpijski i brązowy medalista mistrzostw świata, a także zdobywca Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji zjazdu Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W zawodach Pucharu Świata Steve Podborski zadebiutował w 1974 roku. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 1 lutego 1975 roku w Megève, gdzie był siódmy w kombinacji alpejskiej. Były to jego jedyne punkty w sezonie 1974/1975 i w klasyfikacji generalnej zajął 52. miejsce. Pierwsze pucharowe podium zdobył 6 stycznia 1979 roku w Morzine, gdzie okazał się najlepszy w zjeździe. Jeszcze kilkukrotnie plasował się w czołowej dziesiątce zawodów sezonu 1978/1979, ale na podium już nie stanął. W klasyfikacji generalnej był 36., a w klasyfikacji zjazdu dziesiąty. W międzyczasie wystąpił na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku, gdzie w swoim jedynym starcie, biegu zjazdowym, zajął siódmą pozycję.

Najważniejszym punktem sezonu 1979/1980 były igrzyska olimpijskie w Lake Placid. Wystąpił tam tylko w zjeździe, zdobywając brązowy medal. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie dwaj Austriacy: Leonhard Stock oraz Peter Wirnsberger. W zawodach PŚ jeden raz znalazł się w czołowej trójce: 19 stycznia 1980 roku w Wengen zajął trzecie miejsce w zjeździe. W klasyfikacji generalnej ostatecznie był trzydziesty, a w zjeździe był dziewiąty. W kolejnym sezonie aż ośmiokrotnie stawał na podium, przy czym odniósł trzy zwycięstwa: 21 grudnia 1980 roku w Sankt Moritz, 10 stycznia w Garmisch-Partenkirchen i 17 stycznia 1981 roku w Kitzbühel był najlepszy w zjeździe. Dało mu to dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej oraz drugie w klasyfikacji zjazdu. Lepszy okazał się tylko Austriak Harti Weirather.

Największy sukces w zawodach Pucharu Świata osiągnął w sezonie 1981/1982, kiedy sięgnął po Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu. Pięciokrotnie stawał na podium: 21 grudnia w Crans-Montana, 16 stycznia w Kitzbühel i 13 lutego w Garmisch-Partenkirchen był najlepszy w zjeździe, a 15 stycznia w Kitzbühel i 27 lutego w Whistler był drugi w tej samej konkurencji. W klasyfikacji generalnej był ósmy. W lutym 1982 roku brał udział w mistrzostwach świata w Schladming, gdzie w swojej koronnej konkurencji był dziewiąty. Rok później punktował sporadycznie, ale zdołał dwukrotnie zajął drugie miejsce w zjeździe. Pozwoliło mu to jednak zająć dopiero trzydzieste miejsce w klasyfikacji generalnej. W sezonie 1983/1984 w najlepszej trójce znalazł się trzy razy: 4 grudnia w Schladming i 18 grudnia 1983 roku w Val Gardena był trzeci, a 28 stycznia 1984 roku wygrał zjazd w Garmisch-Partenkirchen. Zwycięstwo w Ga-Pa było ostatnim podium zawodów PŚ w jego karierze. Sezon ukończył na 21. pozycji w klasyfikacji generalnej i piątej w klasyfikacji zjazdu. Bez medalu wrócił z rozgrywanych w lutym 1984 roku igrzysk olimpijskich w Sarajewie. Rywalizację w zjeździe zakończył tam na ósmym miejscu. Niedługo później zakończył karierę.

W 1982 roku został oficerem Orderu Kanady. Po zakończeniu kariery pracował między innymi jako komentator sportowy dla stacji CBS (ZIO 2002) oraz NBC (ZIO 2006 i ZIO 2010). Był także członkiem komitetu organizacyjnego ZIO 2010 w Vancouver oraz wziął udział w sztafecie ze zniczem olimpijskim. Od 2003 roku pracuje jako dyrektor marketingu w korporacji telekomunikacyjnej Telus.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
3.Bronze medal.svg 14 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Zjazd 1:45,50 min +1,12 s Austria Leonhard Stock
8. 16 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Zjazd 1:45,59 min +1,00 s Stany Zjednoczone Bill Johnson

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
7. 29 stycznia 1978 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen Zjazd 2:04,12 min +0,86 s Austria Josef Walcher
3.Bronze medal.svg 14 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Zjazd 1:45,50 min +1,12 s Austria Leonhard Stock
9. 6 lutego 1982 Austria Schladming Zjazd 1:55,10 min +1,68 s Austria Harti Weirather

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Francja Morzine - 6 stycznia 1979 (zjazd)
  2. Szwajcaria Sankt Moritz - 21 grudnia 1980 (zjazd)
  3. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 10 stycznia 1981 (zjazd)
  4. Austria Kitzbühel - 17 stycznia 1981 (zjazd)
  5. Szwajcaria Crans-Montana - 21 grudnia 1981 (zjazd)
  6. Austria Kitzbühel - 16 stycznia 1982 (zjazd)
  7. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 13 lutego 1982 (zjazd)
  8. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 28 stycznia 1984 (zjazd)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwajcaria Wengen - 19 stycznia 1980 (zjazd) – 3. miejsce
  2. Francja Val d'Isère - 7 grudnia 1980 (zjazd) – 3. miejsce
  3. Włochy Val Gardena - 14 grudnia 1980 (zjazd) – 3. miejsce
  4. Szwajcaria Wengen - 24 stycznia 1981 (zjazd) – 3. miejsce
  5. Austria St. Anton am Arlberg - 31 stycznia 1981 (zjazd) – 3. miejsce
  6. Stany Zjednoczone Aspen - 6 marca 1981 (zjazd) – 2. miejsce
  7. Austria Kitzbühel - 15 stycznia 1982 (zjazd) – 2. miejsce
  8. Kanada Whistler - 27 lutego 1982 (zjazd) – 2. miejsce
  9. Austria Kitzbühel - 21 stycznia 1983 (zjazd) – 2. miejsce
  10. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo - 28 stycznia 1983 (zjazd) – 2. miejsce
  11. Austria Schladming - 4 grudnia 1983 (zjazd) – 3. miejsce
  12. Włochy Val Gardena - 18 grudnia 1983 (zjazd) – 3. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]