Stokłosa gałęzista

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stokłosa gałęzista
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj stokłosa
Gatunek Stokłosa gałęzista
Nazwa systematyczna
Bromus ramosus Huds.
Fl. angl. 40. 1762[2]
Synonimy

Avena nemoralis (Huds.) Salisb.
Bromopsis chitralensis (Melderis) Holub
Bromopsis fedtschenkoi (Tzvelev) Czerep.
Bromopsis ramosa (Huds.) Holub
Bromopsis ramosa subsp. fedtschenkoi (Tzvelev) Tzvelev
Bromus altissimus Weber (nom. illeg.)
Bromus asper Murray
Bromus asper var. cristatus Celak.
Bromus asper var. glaucescens Albov
Bromus asper var. grandis Velen.
Bromus asper var. pauciflorus Mutel
Bromus asper var. serotinus (Beneken) Zabel
Bromus asper var. vernus Crép. ex Husn.
Bromus chitralensis Melderis
Bromus giganteus Vill. (nom. illeg.)
Bromus hirsutissimus Cirillo
Bromus hirsutus Curtis (nom. illeg.)
Bromus montanus Scop.
Bromus nemoralis Huds.
Bromus nemorosus Vill.
Bromus pseudoasper Schur
Bromus ramosus f. abbreviatus Zapal.
Bromus ramosus var. corniculatus St.-Amans
Bromus ramosus var. elatior Zapal.
Bromus ramosus var. hirsutus (Curtis) Brand
Bromus ramosus var. irmischii Wein
Bromus ramosus f. macrostachys Litard. & Maire
Bromus ramosus var. macrostachys (Litard. & Maire) Jahand. & Maire
Bromus ramosus subsp. serotinus (Beneken) Kneuck.
Bromus ramosus var. serotinus (Beneken) Hack. & Briq.
Bromus ramosus var. violaceus Zapal.
Bromus serotinus Beneken
Bromus sylvaticus Vogler (nom. illeg.)
Festuca ramosa (Huds.) Guss. (nom. illeg.)
Festuca wightiana Steud.
Forasaccus asper (Murray) Bubani
Schedonorus asper Murray (nom. inval.)
Schedonorus serotinus (Beneken) Rostr. (nom. illeg.)
Zerna aspera (Murray) Panz.
Zerna ramosa (Huds.) Lindm.
Zerna ramosa subsp. fedtschenkoi Tzvelev[3]

Stokłosa gałęzista (Bromus ramosus Huds.) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych. Występuje naturalnie w Europie, wschodniej Syberii, Azji Środkowej, na Bliskim Wschodzie oraz w Afryce Północnej. W Polsce rośnie w rozproszeniu w zachodniej części kraju[4].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Rośnie naturalnie w Irlandii, Wielkiej Brytanii, Norwegii, Szwecji, Danii, Francji, Hiszpanii, Belgii, Holandii, Niemczech, Polsce, Czechach, na Słowacji, w Austrii, Szwajcarii, na Węgrzech, zachodniej Ukrainie, Białorusi, Litwie, Łotwie, w europejskiej części Rosji, we Włoszech (wliczając także Sycylię), w Słowenii, Chorwacji, Serbii, Albanii, Rumunii, Bułgarii, Grecji, Turcji, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanie, Iranie, na rosyjskim Kaukazie Północnym i w zachodniej Syberii, w Kirgistanie, Maroku oraz Algierii. Gatunek ten został także zawleczony do Stanów Zjednoczonych[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Źdźbło o wysokości 150 cm[5].
Liście
Najwyższa pochwa liściowa gęsto pokryta długimi włoskami.
Kwiaty
Kwitnie od lipca do sierpnia. Kwiaty są obupłciowe i są zapylane przez wiatr[5]. Zebrane są w lancetowate, 7-9-kwiatowe kłoski do 3 cm długości, te z kolei zebrane są w zwieszoną w dół wiechę długości 15-20 cm, po dojrzeniu wszechstronnie rozpierzchłą. Plewa dolna jednonerwowa, górna - trójnerwowa. Plewka dolna dwuzębna, do 16 mm długości, z ością między zębami o długości około 10 mm[6].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina wieloletnia, hemikryptofit. Rośnie w lasach liściastych. Jest gatunkiem mrozoodpornym do 5 strefy mrozoodporności. Preferuje gleby wilgotne, lecz dobrze przepuszczalne. Rośnie zarówno na glebach kwaśnych, o odczynie obojętnym, jak i na zasadowych. Lubi stanowiska w półcieniu lub w pełnym nasłonecznieniu[5]. Liczba chromosomów 2n = 42[7]. Gatunek charakterystyczny związku Atropion belladonnae[8].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

W obrębie tego gatunku występują 2 podgatunki[2]:

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek umieszczony na polskiej czerwonej liście w kategorii VU (narażony)[9].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Kwiaty tego gatunku mają zastosowanie w medycynie niekonwencjonalnej, w terapii zwanej terapią kwiatową Bacha. W metodzie tej stosuje się esencje (ekstrakty) kwiatowe do leczenia problemów psychologicznych i stresu[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-12-21].
  2. a b c Taxon: Bromus ramosus Huds. (ang.). Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 21 stycznia 2014].
  3. Bromus ramosus Huds. (ang.). The Plant List. [dostęp 21 stycznia 2014].
  4. Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce, Adam Zając (red.) i inni, Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, ISBN 83-915161-1-3, OCLC 831024957.
  5. a b c d Bromus ramosus - Huds. (ang.). Plants for a future. [dostęp 21 stycznia 2014].
  6. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  7. Bromus ramosus na Flora of China [dostęp 2014-01-28].
  8. Władysław Matuszkiewicz, Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, ISBN 83-01-13520-4, OCLC 749271059.
  9. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.