Studzieniec (powiat obornicki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Studzieniec
Dwór w Studzieńcu
Dwór w Studzieńcu
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat obornicki
Gmina Rogoźno
Liczba ludności 399
Strefa numeracyjna (+48) 67
Tablice rejestracyjne POB
SIMC 0529172
Położenie na mapie gminy Rogoźno
Mapa lokalizacyjna gminy Rogoźno
Studzieniec
Studzieniec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Studzieniec
Studzieniec
Ziemia 52°41′58,98″N 17°01′27,84″E/52,699717 17,024400

Studzieniecwieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie obornickim, w gminie Rogoźno.

Wieś ma charakter owalnicy – jest rozłożona wokół podłużnego placu centralnego ze stawem pośrodku.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa pilskiego.

Dwór w Studzieńcu[edytuj | edytuj kod]

W północno-zachodniej części wsi znajduje się okazały barokowy dwór Swinarskich. Fasadą zwrócony jest na wschód. Dwór powstał najprawdopodobniej w trzeciej ćwierci XVIII wieku. Wniesiono go dla rodziny Kierskich, posiadającej majątek w Studzieńcu przez ponad czterdzieści lat. Zbudowany na planie prostokąta, posiada dwa alkierze znacznie wysunięte przed lico budynku od strony zachodniej, dach wysoki, łamany, kryty gontem. W elewacji wschodniej i zachodniej - płytkie, trójosiowe ryzality. Budynek jest parterowy, częściowo podpiwniczony, z piętrowymi wystawkami ponad ryzalitami elewacji frontowej i ogrodowej. Ściany zewnętrzne i działowe konstrukcji ryglowej wypełnione cegłą i otynkowane. Wejście główne znajduje się na osi fasady, z drzwiami zamkniętymi łukiem i ujętymi w architektoniczne obramienie. W XIX wieku dobudowano schody do alkierza południowego.

W 1982 roku rozpoczęto prace restauracyjne dworu, które zostały ukończone po prawie dziesięciu latach. Wierna kopia dworu została zbudowana w 1984 roku w Wielkopolskim Parku Etnograficznym w Dziekanowicach nad jeziorem Lednica.

Na południe od dworu znajduje się domek ogrodnika z 1842 roku i budynek gospodarczy z XIX wieku. Na zachód niewielki budynek - dawna owocarnia. Park dworski z końca XVIII wieku otacza dwór od południa zachodu i północy. W parku rośnie 29 gatunków drzew w wieku od 40 do 200 lat.

Zarówno dwór, jak też parki wpisane są do rejestru zabytków.

Echa historii[edytuj | edytuj kod]

Wspomnieniem potyczek między wojskami napoleońskimi a carskimi, odbytych pod koniec lutego 1813 r. w studzienieckich lasach, jest legenda o zakopanych w okolicach Studzieńca skarbach zrabowanych w Rosji.

W Studzieńcu 9 stycznia 1847 r. rozpoczął się ostatni akt misji Antoniego Babińskiego, emisariusza Towarzystwa Demokratycznego Polskiego z Francji. W tym dniu żandarm Komorkiewicz z Rogoźna usiłował wylegitymować Babińskiego w studzienieckiej karczmie. Po wyjściu z szynku Babiński zastrzelił żandarma. Zaczął następnie uciekać w kierunku zamarzniętego jeziora Rogozińskiego, gdzie pochwycili go miejscowi Niemcy. Został stracony 1 lutego 1847 r. w Poznaniu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Rogoźno i okolice" wyd. Rogoźno Wlkp. 1998 Autor zbiorowy. ISBN 83-901464-2-8 Wydawca: Towarzystwo przyjaciół Rogoźna Muzeum Regionalne im. Wojciechy DUTKIEWICZ w Rogoźnie
  • "Nad Wełną i Małą Wełną" Przewodnik; Autor: Paweł ANDERS; Wydawca: Wydawnictwo Poznańskie 1974
  • "Skarb pod Studzieńcem" - podanie z "Orle Gniazdo. Podania, legendy i baśnie wielkopolskie"; Autor: Stanisław ŚWIRKO; Wydawca: Wydawnictwo Poznańskie 1971 r.