Tadeusz Andrzejewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy archeologa i egiptologa. Zobacz też: Tadeusz Andrzejewski – działacz polski i dziennikarz na Litwie.

Tadeusz Andrzejewski (ur. w 1923 r. w Łodzi, zm. 29 czerwca 1961 r. tamże) – polski egiptolog i archeolog.

Życiorys[edytuj]

Po ukończeniu szkoły podjął pracę w Muzeum Narodowym w Warszawie w 1940 roku, od 1951 pracował na Uniwersytecie Warszawskim[potrzebny przypis].

W 1956 asystował Kazimierzowi Michałowskiemu podczas prac wykopaliskowych w Mirmeki, a podczas kampanii 1957 i 1958 pełnił funkcję zastępcy kierownika wykopalisk w Tell Atrib[1].

W okresie 1957-1961 prowadził prace badawcze w delcie Nilu, dokonując tam wielu niezależnych badań i pomiarów stanowisk archeologicznych, co przedstawił w sporządzonych raportach[potrzebny przypis]. Egipska Służba Starożytności (Service des Antiquités) zleciła mu również naukową publikację grobowca Ramzesa III w tebańskiej Dolinie Królów, niemal ukończoną przed śmiercią[2]. Prowadził także wstępne badania terenowe w Nubii w 1959 i stworzył dokumentację dotyczącą stanowiska archeologicznego Faras[potrzebny przypis].

Najważniejsze publikacje[edytuj]

  • Księga Umarłych piastunki Kai: papirus ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie nr 21884. Warszawa: Muzeum Narodowe, 1951
  • Księga Umarłych kapłana pisarza Neferhotep. Papirus ze zbiorów Muzeum Czartoryskich w Krakowie. Kraków: Muzeum Narodowe, 1951
  • Starożytny Egipt. Warszawa: Czytelnik, 1952
  • Le papirus mythologique de Te-hem-en-Mout. Warszawa-La Haye-Paris: PWN - Mouton, 1959
  • Opowiadania egipskie [przekład]. Warszawa: PWN, 1958
  • Katalog rękopisów egipskich, koptyjskich i etiopskich [współautorstwo]. Warszawa: PWN, 1960
  • Pieśni rozweselające serce [przekład]. Warszawa: PWN, 1963
  • Dusze boga Re. Wśród egipskich świętych ksiąg. Warszawa: PWN, 1967

Przypisy

  1. Kazimierz Michałowski: Od Edfu do Faras. Polskie odkrycia archeologii śródziemnomorskiej, Warszawa: WAiF, 1974, s. 235-237.
  2. K. Michałowski w Przedmowie (Dusze boga Re, dz. cyt., s. 8).