Tadeusz Argasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Argasiński
Ilustracja
Tadeusz Argasiński (przed 1939)
podpułkownik łączności podpułkownik łączności
Data urodzenia 12 czerwca 1892
Data i miejsce śmierci 2 kwietnia 1978
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1935
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Pułk Radiotelegraficzny
2 Grupa Łączności
1 Grupa Łączności
Stanowiska dowódca pułku łączności
dowódca grupy łączności
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca Ministerstwo Poczt i Telegrafów
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Tadeusz Argasiński (ur. 12 czerwca 1892, zm. 2 kwietnia 1978 w Krakowie) – podpułkownik łączności Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana i Marii. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 1 pułku piechoty Legionów i dowódcą oddziału telefonicznego. 1 stycznia 1917 awansował na chorążego[1].

Od 1919 był szefem łączności 1 Dywizji Piechoty Legionów, w kwietniu 1920, czasie „wyprawy kijowskiej” szefem łączności Grupy gen. Śmigłego, następnie w Dowództwie Frontu Litewsko-Białoruskiego. 9 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana z dniem 1 kwietnia 1920, „w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie byłych Legionów Polskich”.

W 1921 pełnił służbę w Departamencie II Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając na ewidencji I Baonu Zapasowego Telegraficznego[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 15. lokatą w korpusie oficerów łączności. W latach 1923-1927 pełnił służbę w Departamencie VI i V Technicznym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku kierownika referatu, pozostając na ewidencji 2 Pułku Łączności w Jarosławiu[3]. 1 grudnia 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 4. lokatą w korpusie oficerów łączności[4]. W maju 1927 został wyznaczony na stanowisko dowódcy pułku radiotelegraficznego w Warszawie[5][6]. W kwietniu 1929 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 Grupy Łączności w Krakowie[7][8]. Od 1 stycznia do 15 kwietnia 1933 był wojskowym kierownikiem III pięciomiesięcznego informacyjnego kursu dla oficerów sztabowych łączności przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów. W czasie trwania kursu został przeniesiony do Warszawy na stanowisko dowódcy 1 Grupy Łączności[9]. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do Ministerstwa Poczt i Telegrafów na sześciomiesięczną praktykę. Zastąpił na stanowisku wicedyrektora Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafów w Warszawie dr. Antoniego Owsionkę, który został szefem Departamentu Poczty MPiT[10]. Z dniem 31 maja 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[11]. Od 1 stycznia 1935 do 3+ września 1939 pozostawał na urzędzie wiceministra poczt i telegrafów.

Został pochowany na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC5, rząd 10, grób 11).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich ..., s. 47.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 359, 541.
  3. Rocznik oficerski 1923, s. 21, 960, 967.
  4. Rocznik oficerski 1924, s. 21, 877, 884.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 5 maja 1927 r., Nr 14, s. 129.
  6. Rocznik oficerski 1928, s. 615, 620.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 27 kwietnia 1929 r., Nr 9, s. 117.
  8. Rocznik oficerski 1932, s. 267, 503.
  9. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 11 kwietnia 1933 r., Nr 5, s. 86.
  10. Dziennik Poznański z 2 grudnia 1934 r., nr 277, s. 3.
  11. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 4 lipca 1935 r., Nr 10, s. 100.
  12. M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592
  13. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]