Tadeusz Lutoborski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Lutoborski
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1926
Warszawa, Polska
Imię i nazwisko przy narodzeniu Tadeusz Norbert Lutoborski
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk, Rosja
Przyczyna śmierci katastrofa polskiego Tu-154 w Smoleńsku
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód ekonomista
Tytuł naukowy doktor
Edukacja SGPiS, UW
Pracodawca IKCHZ
Rodzice Wacława Lutoborska
Adam Lutoborski
Małżeństwo Anna Lutoborska
Dzieci Adam, Michał
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (pośm.)
Grób Tadeusza Lutoborskiego

Tadeusz Norbert Lutoborski (ur. 6 czerwca 1926 w Warszawie[1], zm. 10 kwietnia 2010 pod Smoleńskiem[2]) – polski ekonomista, były prezes Warszawskiej Rodziny Katyńskiej (przez 2 kadencje)[1].

Życiorys[edytuj]

Dzieciństwo i młodość[edytuj]

Syn Wacławy z domu Rząca (1901-1945) oraz bankowca Adama Lutoborskiego (1897-1940)[3]. Uczył się w Lycée français de Varsovie przy ulicy Walecznych w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej jego ojciec, podporucznik rezerwy został aresztowany przez sowietów, osadzony w obozie w Kozielsku (gdzie na przełomie 1939/1940 usiłowała odwiedzić go żona, następnie aresztowana i przekazana przez NKWD do gestapo w Warszawie, gdzie była torturowana na Szucha, po czym zwolniona[4]), w kwietniu 1940 zamordowany w Katyniu[1].

Od 1943 Tadeusz Lutoborski był członkiem AK, uczęszczał na tajne komplety do Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, w 1944 zdał maturę miesiąc przed wybuchem powstania warszawskiego, w którym brał udział w ramach IV Obwodu AK „Reduty Kaliskiej”[5]. Następnie przedarł się do Nowego Sącza. Jego matka wywiezione w 1944 do niemieckiego obozu Bergen-Belsen, gdzie zmarła w 1945[6] (w tym samym obozie zmarła także jego ciotka, Jadwiga Lutoborska, zaś w obozie w Dachau w 1941 zmarł jego dziadek Edmund Lutoborski[7]).

Kariera naukowa i działalność publiczna[edytuj]

Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim i ekonomię w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie[8]. Następnie był adiunktem na SGPiS. Był członkiem PZPR do 1989[9]. Następnie przeszedł z SGPiS do Uniwersytetu Łódzkiego, później pracował w Instytucie Koniunktur i Cen w Ministerstwie Handlu Zagranicznego[10]. Pod koniec lat 70 był attaché ekonomicznym w Biurze Radcy Handlowego w stolicy Maroka, Rabacie, potem pracował jeszcze jako wykładowca ekonomii na uniwersytecie w Annabie (biegle znał język francuski)[11]

Po przejściu na emeryturę zaangażował się w sprawę katyńską, umieścił tablicę upamiętniającą ojca w kościele św. Marcina w Warszawie oraz matkę i ciotkę na terenie obozu Bergen Belsen. Przez dwie kadencje pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie[12], wybierany w 1995 i 1998[13]. Był autorem słów pieśni Rodzin Katyńskich, do której w 2004 na jego prośbę muzykę skomponował Henryk Mikołaj Górecki[2][14].

Śmierć[edytuj]

Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[2]. Dzień przed śmiercią ukazał się wywiad z Lutoborskim w gazecie "Metro", gdzie wspominał on swoją zmarłą rodzinę przed oddaniem im czci w Katyniu.

27 kwietnia formalnie został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[15]. Faktycznie jego ciało zostało zamienione ze zwłokami Ryszarda Kaczorowskiego i pochowane w Panteonie Wielkich Polaków[16]. Ostatecznie spoczął na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Życie prywatne[edytuj]

Od 1949 jego żoną była Anna z domu Sieińska[17] (1925-2000). Mieli synów, Adama i Michała[18]. Po przejściu na emeryturę mieszkał w Szczęśliwicach.

Odznaczenia[edytuj]

16 kwietnia 2010 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[19].

Przypisy

  1. a b c Tadeusz Lutoborski. Rzeczpospolita, 2010-04-10. [dostęp 2010-04-16].
  2. a b c Deżawi: Puste krzesła (Katyń 2010). salon24.pl, 2010-04-15. [dostęp 2010-04-16].
  3. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 262-265. ISBN 978-83-7510-814-9.
  4. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 267. ISBN 978-83-7510-814-9.
  5. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 268-270. ISBN 978-83-7510-814-9.
  6. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 270-271. ISBN 978-83-7510-814-9.
  7. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 272. ISBN 978-83-7510-814-9.
  8. Jacek Różalski: Ojciec zdążył wysłać kartkę, na której napisał tylko: "Idziemy na wschód". Metro, 2010-04-08. [dostęp 2010-04-16].
  9. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 275. ISBN 978-83-7510-814-9.
  10. dr Tadeusz Lutoborski. Ośrodek Przetwarzania Informacji. [dostęp 2010-04-16].
  11. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 275-277. ISBN 978-83-7510-814-9.
  12. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 280. ISBN 978-83-7510-814-9.
  13. Historia Warszawskiej Rodziny Katyńskiej. Organizacja i początki działalności 1988-1995. katyn.org. [dostęp 18 kwietnia 2015].
  14. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 281. ISBN 978-83-7510-814-9.
  15. Tadeusz Lutoborski spoczął w rodzinnym grobowcu na Powązkach (pol.). gazeta.pl, 2010-04-27. [dostęp 2010-04-27].
  16. Ryszard Kaczorowski był pochowany gdzie indziej - Katastrofa smoleńska - rp.pl [dostęp 2016-10-20].
  17. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 272. ISBN 978-83-7510-814-9.
  18. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 32, 273. ISBN 978-83-7510-814-9.
  19. Komunikat Nr 163/VI kad. (pol.). Biuro Prasowe Kancelarii Sejmu, 2010-04-16. [dostęp 2010-04-16].

Linki zewnętrzne[edytuj]