Tadeusz Wolfenburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Wolfenburg
Tadeusz Józef Antoni Wolfenburg
Data i miejsce urodzenia 23 stycznia 1885
Baranów
Data śmierci 1966
Zawód nauczyciel, urzędnik
Narodowość  Polska
Rodzice Roman
Krewni i powinowaci Florentyna (siostra)

Tadeusz Józef Antoni Wolfenburg (ur. 23 stycznia 1885 w Baranowie, zm. 1966) – polski nauczyciel, działacz społeczny, urzędnik ministerialny II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23 stycznia 1885 w Baranowie jako syn Romana[1]. Kształcił się w C. K. I Wyższym Gimnazjum w Jarosławiu (w 1901 ukończył V klasę)[2][3]. 9 czerwca 1904 zdał egzamin dojrzałości w C. K. I Gimnazjum w Rzeszowie (wówczas abiturientami byli Artur Kopacz, Stanisław Kot, Jan Kwolek)[4][1][5][6]. Podczas studiów był członkiem zwyczajnym Czytelni Akademickiej we Lwowie[7], a 16 grudnia 1905 został wybrany członkiem wydziału (prócz niego także Czesław Mączyński, Stefan Pasławski)[8]. Z zawodu był nauczycielem[9].

W Sanoku działał społecznie. Zaangażował się w organizację Drużyn Bartoszowych. Został pierwszym naczelnikiem DB w Sanoku, założonej 3 sierpnia 1911[10][11][12]. Został mianowany przez Radę Naczelną DB członkiem Komitetu Mężów Zaufania, założonego 6 sierpnia 1911 (w zamierzeniu gremium powołanego do pracy organizacyjnej na rzecz DB na ziemi sanockiej, w tym zakładania nowych drużyn), zaś wkrótce potem na stanowisku komendanta sanockiej drużyny został zastąpiony przez Bronisława Tustanowskiego[13][14]. 23 marca 1912 został wybrany członkiem wydziału sanockiego koła Towarzystwa Szkoły Ludowej[15].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wraz z innym sanoczaninem, Janem Misiewiczem, był autorem publikacji pt. Tymczasowa instrukcja dla policji państwowej z komentarzem oraz uzupełniającymi przepisami wykonawczymi poprzedzona ustawą o policji państwowej, wydaną w formie rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych z 3 lipca 1920, następnie opublikowano w rozszerzeniu pt. Tymczasowa instrukcja dla policji państwowej z komentarzami oraz uzupełniającymi przepisami służby wykonawczej w 1922 (stanowiącą pierwszy usystematyzowany zbiór przepisów oraz rozporządzeń i rozkazów); łącznie wznawianą sześciokrotnie w kolejnych latach i w praktyce podstawę do orzekania w sprawach dyscyplinarnych w strukturze Policji Państwowej w okresie II Rzeczypospolitej[16][17][18][19][20]. 16 kwietnia 1925 jako były starszy referent Komendy Głównej Policji Państwowej został mianowany urzędnikiem VI stopnia służowego[21]. Będąc w randze starszego referenta 16 maja 1925 został mianowany członkiem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych na resztę okresu 3-letniego tj. do dnia 8 lipca 1925[22]. 26 października 1931 pozostając w randze radcy ministerialnego został mianowany rzecznikiem dyscyplinarnym przy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej przy Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego na trzechlecie od 1 listopada 1931 do 31 października 1934[23]. Publikował na łamach „Gazety Administracji i Policji Państwowej” (artykuł pt. O język urzędowy katolickich ksiąg metrykalnych w wydaniu 11/1930[24], a po II wojnie światowej „Gazety Administracji” (artykuł pt. Publiczno-prawny charakter kościołów i związków religijnych, napisany wspólnie z Jarosławem Demiańczukiem w wydaniach 9-10/1947)[25][26].

Zmarł w 1966[27]. Jego siostrą była Florentyna Wolfenburg (1897-1970)[28][29].

Przypisy

  1. a b Spis maturzystów w latach 1860–1938. W: Sprawozdanie Dyrekcji I Państwowego Gimnazjum im. ks. St. Konarskiego w Rzeszowie za rok szkolny 1937/38. Rzeszów: 1938, s. LXVIII.
  2. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Jarosławiu za rok szkolny 1901. Jarosław: 1901, s. 43.
  3. Ks. Stanisław Szpetnar: Praca niepodległościowa. 1889–1906. W: Księga pamiątkowa poświęcona zjazdowi jubileuszowemu z okazji 50-lecia istnienia Gimnazjum I. w Jarosławiu 1884–1934. Jarosław: 1934, s. 87.
  4. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum Wyższego w Rzeszowie za rok szkolny 1904. Rzeszów: 1904, s. 73.
  5. Zjazd koleżeński maturzystów gimnazjalnych rzeszowskich z r. 1904. „Ziemia Rzeszowska i Jarosławska”, s. 1-2, Nr 25 z 19 czerwca 1924. 
  6. Zjazdy koleżeńskie. „Kurier Warszawski”. 295, s. 4, 20 maja 1924. 
  7. Sprawozdanie Czytelni Akademickiej we Lwowie za rok akademicki 1903/4. Lwów: Czytelnia Akademicka, 1904, s. 26.
  8. Kronika. „Słowo Polskie”, s. 7, Nr 2 z 2 stycznia 1906. 
  9. Alojzy Zielecki. Polski ruch niepodległościowy w Sanoku i regionie na tle wydarzeń krajowych przełomu XIX i XX wieku. „Rocznik Sanocki”. IX, s. 205, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  10. Edward Zając. W 70-lecie Niepodległości. Kiedy niepodległość wkroczyła do Sanoka. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 31 (466) z 1-10 listopada 1988. Sanocka Fabryka Autobusów. 
  11. Alojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 478.
  12. Alojzy Zielecki. Polski ruch niepodległościowy w Sanoku i regionie na tle wydarzeń krajowych przełomu XIX i XX wieku. „Rocznik Sanocki”. IX, s. 204, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  13. Jan Bach: Praca w chorągwiach. W: Drużyny Bartoszowe 1908–1914. Lwów: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1939, s. 147.
  14. Alojzy Zielecki. Polski ruch niepodległościowy w Sanoku i regionie na tle wydarzeń krajowych przełomu XIX i XX wieku. „Rocznik Sanocki”. IX, s. 204-205, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  15. Kronika. Koło T. S. L.. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 13 z 31 marca 1912. 
  16. Z ruchu wydawniczego. „Kurier Warszawski”. 295, s. 4, 27 października 1922. 
  17. Tymczasowa instrukcja dla policji państwowej z komentarzem oraz uzupełniającymi przepisami wykonawczymi poprzedzona ustawą o policji państwowej. worldcat.org. [dostęp 2017-05-11].
  18. Tymczasowa instrukcja dla policji państwowej poprzedzona ustawą o policji państwowej, uzupełniona: przepisami wykonawczemi i tymczasową instrukcją dla służby granicznej. worldcat.org. [dostęp 2017-05-11].
  19. Publikacje do 1945. policjapanstwowa.pl. [dostęp 2017-05-11].
  20. Piotr Krzysztof Marszałek. Powstanie i rozwój organizacyjny polskich formacji policyjnych w południowo-zachodniej Wielkopolsce w latach 1918-1922. „Studia Lubuskie”. IV, s. 26, 2008. Wydawnictwo Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Sulechowie. ISSN 1733-8271. 
  21. Dział personalny. Ruch służbowy w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. 355. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”, s. 35, Nr 2 z 1 lipca 1925. 
  22. Dział personalny. Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych. 353. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”, s. 35, Nr 2 z 1 lipca 1925. 
  23. 132. Ruch służbowy. Wyższa Komisja Dyscyplinarna przy Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 435-436, Nr 11 z 30 listopada 1931. 
  24. Wykaz ważniejszych artykułów czasopism, znajdujących się w Bibliotece Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. „Wykaz Książek Biblioteki Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz Artykułów Zawartych w Czasopismach Znajdujących się w Bibliotece. Komunikat biblioteczny”. 6, s. 46, 1930. 
  25. Jarosław Demiańczuk, Tadeusz Wolfenburg. Publiczno-prawny charakter kościołów i związków religijnych. „Gazeta Administracji”. 9, s. 432-444, 1947. 
  26. Jarosław Demiańczuk, Tadeusz Wolfenburg. Publiczno-prawny charakter kościołów i związków religijnych (cz. II). „Gazeta Administracji”. 10, s. 506-517, 1947. 
  27. Tadeusz Wolfenburg. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2017-05-11].
  28. Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych w Krakowie (1945) 1983-1990. Florentyna Wolfenburg. inwentarz.ipn.gov.pl. [dostęp 2017-05-11].
  29. Florentyna Wolfenburg. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2017-05-11].