Teodora (żona cesarza Teofila)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święta
Teodora
Θεοδώρα
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

ok. 810
Paflagonia, Azja Mniejsza

Data i miejsce śmierci

11 lutego 867
Monaster św. Eufrozyny

Czczona przez

Kościół katolicki
Cerkiew prawosławną

Wspomnienie

11 lutego (kat.)
11 lutego (praw. według kal. jul.)
24 lutego (praw. według kal. greg.)

Atrybuty

pierścień i zły duch

Teodora
cesarzowa bizantyńska
Okres

od 830
do 842

Jako żona

Teofila

regentka Bizancjum
Okres

od 842
do 856

Jako żona

Teofila

Dane biograficzne
Mąż

Teofil

Dzieci

Konstantyn,
Michał III Metystes,
Maria,
Tekla,
Anna,
Anastazja,
Pulcheria

Teodora, gr. Θεοδώρα, cs. Prawiednaja Fieodora, carica greczeskaja (ur. ok. 810 w Elissie (Paflagonia), zm. 11 lutego 867) – cesarzowa bizantyńska, żona cesarza Teofila, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Teodora była armeńską arystokratką i sama macocha cesarza Teofila wybrała ją na żonę dla niego. W 830 roku poślubiła więc Teofila i miała z nim siedmioro dzieci:

Po śmierci męża (842) była regentką w imieniu ich małoletniego syna – Michała III. W 843 zwołała synod, który przywrócił 11 marca[1] 843 kult obrazów. Została za to zaliczona w poczet świętych, a na pamiątkę[1] tego wydarzenia Kościół Prawosławny obchodzi święto zwane Niedzielą Ortodoksji. W 856 została obalona i resztę życia spędziła w klasztorze. Za jej rządów cesarstwo walczyło z naporem Arabów w Azji Mniejszej, Egipcie i na Sycylii.

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 11 lutego. Cerkiew prawosławna wspomina świętą 11/24 lutego[2], tj. 24 lutego według kalendarza gregoriańskiego[3].

W ikonografii święta przedstawiana jest w cesarskich szatach z koroną na głowie, spod której na ramiona i plecy spada jasna chusta. W jej stroju zwykle dominuje kolor czerwony i niebieski. Elementem wyróżniającym ją spośród innych świętych koronowanych kobiet, jest trzymana w obu dłoniach ikona Zbawiciela, którą w niektórych ujęciach zastępuje krzyż.

Jej atrybutami są: pierścień i zły duch usiłujący pochwycić świętą za rękę[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 460. ISBN 83-85719-85-7.
  2. Podwójne datowanie.
  3. praw. Teodora, cesarzowa. na cerkiew.pl.
  4. Św. Teodora. na opoka.org.pl.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]