Tiangong 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tiangong 2
Tiangong 2 - Shenzhou 11 paper model.png
Inne nazwy Model stacji Tiangong 2 wraz z pojazdem Shenzou
Indeks COSPAR 2016-057A
Zaangażowani Chińska Republika Ludowa CNSA
Rakieta nośna CZ-2F-T1
Miejsce startu Centrum Startowe Satelitów Jiuquan, Chińska Republika Ludowa
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 369 km
Apogeum 378 km
Okres obiegu 92 min
Nachylenie 42,79°
Czas trwania
Początek misji 15 września 2016 (14:04 UTC)
Wymiary
Wymiary 10,4 m x 3,35 m
Masa całkowita 8600 kg

Tiangong 2 (chiń. 天宫二号, Pałac Niebiański nr 2) – chiński moduł orbitalny przeznaczony do eksperymentów na orbicie z udziałem załogowego statku kosmicznego Shenzhou 11 oraz towarowego Tianzhou. Eksperymenty te będą stanowiły etap w pracach nad chińską stałą stacją orbitalną[1]. Tiangong 2 umieszczony został na orbicie 15 września 2016 r. za pomocą rakiety Chang Zheng 2F[2]. W październiku 2016 roku zacumował do niego załogowy Shenzhou 11 z dwójką załogi[2], a w kwietniu 2017 zadokował zaopatrzeniowy Tianzhou 1[3].

Charakterystyka[edytuj]

Tiangong 2 pierwotnie stanowił zapasowy egzemplarz do misji Tiangong 1, jest zatem zbliżony do swojego poprzednika kształtem jak i rozmiarami[4]. Posiada ulepszony system podtrzymywania życia, umożliwiający miesięczny lub dłuższy pobyt załogi na jego pokładzie. Wcześniejsze spekulacje, że Tiangong 2 będzie modułem większym niż poprzednik, o rozmiarach zbliżonych do radzieckich stacji orbitalnych Salut, nie potwierdziły się.

Parametry techniczne statku Tiangong 2[5]:

  • załoga: 3 osoby
  • długość: 10,4 m
  • średnica: 3,35 m
  • pojemność hermetyzowana: 15 m3
  • masa: 8,5 t
  • liczba portów cumowniczych: 1 lub 2

Wyposażenie[edytuj]

Laboratorium wyposażone zostało w sprzęt do ćwiczeń (rower stacjonarny i bieżnię), pozwalający kosmonautom na zachowanie sprawności fizycznej przez cały pobyt[6]. Na jego pokładzie znajduje się także aparatura do eksperymentów medycznych, upraw roślinnych oraz wyposażenie do napraw[6].

Loty do laboratorium[edytuj]

17 października 2016 roku wystartowała misja Shenzhou 11, która 18 października połączyła się z modułem. Uczestniczący w misji kosmonauci Jing Haipeng i Chen Dong pozostali na pokładzie laboratorium do 17 listopada.

20 kwietnia 2017 roku w stronę laboratorium wystartował automatyczny transportowiec Tianzhou 1. Po dwóch dniach odbyło się pomyślne dokowanie[3], a następnie przetoczenie paliwa[7]. Drugi test systemów odpowiedzialnych za tankowanie na orbicie odbył się 14 czerwca i zakończył sukcesem[8]. Operacja ta pozwoli utrzymać TG-2 na orbicie przez kolejne lata celem testów zachowania sprzętu w locie długookresowym[7].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Morris Jones: The Last Tiangong (ang.). SpaceDaily, 2015-10-20. [dostęp 2015-12-30].
  2. a b Michał Moroz: Tiangong-2 na orbicie. 2016-09-15. [dostęp 2016-09-15].
  3. a b Pierwszy chiński automatyczny pojazd transportowy dotarł do stacji kosmicznej. W: Conowego.pl [on-line]. 2017-04-21. [dostęp 2017-04-23].
  4. Mark Whittington: China preparing to send crewed Shenzhou 11 to Tiangong 2 space station in 2016 (ang.). examiner.com, 2015-09-02. [dostęp 2016-01-02].
  5. Tiangong-2 (pol.). Loty kosmiczne. [dostęp 2016-08-01].
  6. a b China sends 2 taikonauts to space for 30-day orbital lab mission. W: RT.com [on-line]. [dostęp 2016-10-18].
  7. a b China’s Tianzhou-1 Cargo Vehicle Completes First In-Space Refueling Test (ang.). W: Spaceflight101.com [on-line]. 2017-04-17. [dostęp 2017-05-05].
  8. Krzysztof Kanawka: Drugi test tankowania TG-2. W: Kosmonauta.net [on-line]. [dostęp 2017-06-19].