Laboratorium kosmiczne Columbus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Columbus w Kennedy Space Center (KSC)
Laboratorium Columbus ładowane na pokład super transportera Beluga na lotnisku w Bremie

Laboratorium kosmiczne Columbus – europejskie laboratorium naukowe przeznaczone dla Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS). Pierwotnie miał stanowić główny moduł samodzielnej stacji orbitalnej Columbus planowanej przez ESA[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Laboratorium stanowiło pierwotnie cześć programu Columbus prowadzonego przez ESA i mającego na celu umieszczenie na orbicie samodzielnej stacji załogowej[1], pozwalającej na prowadzenie doświadczeń naukowych z dziedziny mikrograwitacji. Program realizowany był w latach 1986-1991.

Program pierwotnie zakładał konstrukcję i wyniesienie trzech elementów – Man-Tended Free Flyer[2], hermetyzowanego modułu APM[3] oraz Polar Platform. Stację miały obsługiwać promy Hermes. Program ten został odwołany, natomiast kolejne cięcia funduszy sprawiły, że ostatecznie z programu Columbus został tylko APM. Moduł przemianowano na Columbus i włączono w program budowy ISS[1][4], której jest największym samodzielnym europejskim elementem.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Laboratorium zostało skonstruowane w Bremie przez Europejską Agencję Kosmiczną i EADS SPACE Transportation, jako głównego dostawcę. Moduł lotu, system ochrony przed mikrometeorytami, moduł odpowiadający za temperaturę i kilka innych modułów zostały zbudowane w Turynie w ośrodku Alenia Spazio.

Polskim wkładem w konstrukcję laboratorium są dwie miniaturowe anteny ARISS zaprojektowane przez zespół pod kierownictwem dr Pawła Kabacika z Politechniki Wrocławskiej[5].

Przygotowanie do misji[edytuj | edytuj kod]

Columbus (na pierwszym planie) w kilka godzin po dołączeniu do ISS. W tle widoczny Atlantis, moduł Harmony (Node 2) oraz laboratorium Destiny (po prawej).
Astronauta Rex Walheim podczas spaceru kosmicznego (EVA) przy Columbusie.

Columbusa budowano 10 lat. 27 maja 2006 został przetransportowany z Bremy do KSC. 7 lutego 2008 moduł został wyniesiony na orbitę w ramach misji STS-122 wahadłowca Atlantis. 11 lutego Columbus został przyłączony do prawoburtowego węzła modułu Harmony.

Prowadzone eksperymenty naukowe obejmują takie pola badań jak biologia roślin, egzobiologia, heliofizyka, fizjologia człowieka oraz fizyka płynów. W późniejszym czasie do stacji ISS doczepiono również japoński moduł naukowy Kibō. Znajduje się on po przeciwnej stronie Node 2 w stosunku do modułu europejskiego.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Długość: 6,871 m
  • Średnica: 4,487 m
  • Masa (bez załadunku): 10 300 kg
  • Masa (z załadunkiem): 19 300 kg

Przypisy

Commons in image icon.svg

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]