Tiziano Ferro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tiziano Ferro
Ilustracja
Tiziano Ferro (2015)
Data i miejsce urodzenia 21 lutego 1980
Latina, region Lacjum, Włochy
Gatunki pop, latynoski pop, R&B, soul
Zawód piosenkarz
Aktywność od 1998[1]
Wydawnictwo EMI Music Italy
Strona internetowa

Tiziano Ferro (ur. 21 lutego 1980 roku w Latinie) – włoski piosenkarz.

Na całym świecie sprzedano ponad siedem milionów egzemplarzy jego albumów.

Kariera[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

W dzieciństwie przez siedem lat uczył się gry na gitarze, przez rok – perkusji, a przez dwa lata gry na fortepianie. Od 1996 roku, Tiziano występował w lokalnym chórze gospel, gdzie doskonalił swoje umiejętności wokalne i zainteresował się muzyką soul.

Kariera[edytuj]

1997–2002: Rosso relativo[edytuj]

W latach 1997-1998 próbował swoich sił w eliminacjach do Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo; za pierwszym razem nie przeszedł eliminacji, za drugim podejściem uplasował się w gronie dwunastu finalistów. W 1998 nawiązał współpracę z producentami Mary Majonchi i Alberto Kalemo, oraz znanym Michelem Canovą.

Tiziano Ferro, listopad 2006

W 2001 roku podpisał kontrakt z wytwórnią EMI Music Italy i w czerwcu tego samego roku ukazał się jego debiutancki singel – „Perdono”. W ciągu dwóch miesięcy utwór stał się przebojem w kraju, a wydany po nim debiutancki album zatytułowany Rosso relativo zapewnił ogólnoświatową popularność piosenkarzowi. Płyta ukazała się w czterdziestu dwóch krajach.

2003–2009: 111 Centoundici, Nessuno è solo i Alla mia età[edytuj]

W 2003 roku premierę miała druga płyta studyjna Ferro zatytułowana 111 Centoundici, a trzy lata później – album pt. Nessuno è solo, dostępny także w hiszpańskojęzycznej wersji jako Nadie está solo. W listopadzie 2008 roku ukazał się czwarty krążek studyjny Ferro zatytułowany Alla mia età, który był promowany przez singiel o tym samym tytule. W 2009 roku płyta uzyskała nagrodę Wind Music. Wokalista, wspólnie z Anahi i Dulce Maríą, nagrał także utwór zatytułowany „El regalo mas grande”. W tym samym roku nagrał włoskojęzyczną wersję singla „Each Tear” Mary J. Blige, która znalazła się na włoskim wydaniu jej płyty pt. Stronger with Each Tear.

2011–2013: L’amore è una cosa semplice[edytuj]

Tiziano Ferro podczas występu w ramach trasy koncertowej Alla mia età, maj 2009

W październiku 2011 roku ukazał się nowy singiel Ferro – „La differenza tra me e te”, który zapowiadał jego piąty album studyjny zatytułowany L’amore è una cosa semplice (w Hiszpanii pt. El amor es una cosa simple). Płyta ukazała się na rynku 28 listopada tego samego roku i spędziła pięć tygodni na pierwszym miejscu włoskiej listy bestsellerów. Pozostałymi singlami promującymi krążek były utwory: „L’ultima notte al mondo”, „Hai delle isole negli occhi”, „L’amore è una cosa semplice”, „Per dirti ciao!”, „Troppo buono”, „L’amore è una cosa semplice” i „La fine”. Wszystkie zdobyły certyfikaty co najmniej złotej płyty za sprzedaż we Włoszech. Sam album zdobył status ośmiokrotnej platyny i został najlepiej sprzedającą się płytą 2012 roku w kraju.

Wiosną i latem 2012 roku Ferro odbył międzynarodową trasę koncertową, w ramach której zagrał m.in. na Stadionie Olimpijskim w Rzymie przed 50 tys. publicznością.

W 2013 roku Ferro nagrywał w towarzystwie innych wykonawców; w marcu ukazał się debiutancki album studyjny włoskiej raperki Baby K zatytułowany Una seria, który wyprodukował razem z Michele Canovą. Piosenkarz wystąpił gościnnie w pierwszym singlu z płyty – „Killer”, który dotarł do 10. miejsca włoskiej listy przebojów. Artysta zaśpiewał też w trzecim singlu z krążka – „Sei sola”. We wrześniu ukazała się płyta Alessandry Amoroso zatytułowana Amore puro, która wyprodukowali Ferro i Canova. Piosenkarz napisał cztery z pięciu singli promującym album.

2014–2015: TZN – The Best of Tiziano Ferro[edytuj]

Tiziano Ferro podczas występu w ramach trasy koncertowej L’amore è una cosa semplice, kwiecień 2012

W listopadzie 2014 roku ukazał się pierwszym album kompilacyjny w karierze Ferro zatytułowany TZN – The Best of Tiziano Ferro, na którym znalazły się największe przeboje piosenkarza oraz nowe utwory, w tym m.in. single „Senza scappare mai più” i „Incanto”. Oba dotarły do pierwszej piątki listy przebojów we Włoszech oraz zdobyły status platynowej płyty. Płyta przez sześć tygodni z rzędu okupowała szczyt listy najczęściej kupowanych albumów w kraju oraz zdobyła status siedmiokrotnej platyny. W tym samym roku piosenkarz wystąpił na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo.

Latem 2015 roku wyruszył w ogólnowłoską trasę koncertową. W listopadzie ukazała się reedycja jego albumu komplikacyjnego, która została wzbogacona o płytę DVD zawierającą materiał zarejestrowany podczas koncertów na stadionach w San Siro stadium w Mediolanie oraz na Stadionie Olimpijskim w Rzymie. W tym samym miesiącu Ferro zagrał europejską trasę koncertową promującą składankę.

Od 2016: Il mestiere della vita[edytuj]

2 grudnia 2016 roku premierę miała szósta płyta studyjna w dorobku Ferro zatytułowana Il mestiere della vita. Album promowany był przez singiel „Potremmo ritornare”, który zadebiutował na szczycie listy przebojów we Włoszech. 7 lutego 2017 roku wystąpi podczas pierwszego dnia Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo.

Życie prywatne[edytuj]

5 października 2010 roku na łamach włoskiej edycji czasopisma „Vanity Fair” Tiziano Ferro ujawnił, że jest gejem i dodał: Chcę zakochać się w mężczyźnie. Jednocześnie przyznał, że przez długi czas „zmagał się ze swą prawdziwą naturą i ukrywał prawdę o sobie przed światem”, co spowodowało, że „odsunął się od swej rodziny i przyjaciół”. Jak dodał w wywiadzie: Po dwóch latach ciężkiej pracy nad sobą doszedłem do wniosku: chcę żyć lepiej. Mówiąc dalej o swym homoseksualizmie stwierdził: Chciałem żyć zgodnie z tą częścią mnie samego, przestać uważać to za monstrum, coś negatywnego czy wręcz coś, co mnie przekreśla. Według komentarza dziennika „La Repubblica”, coming out piosenkarz był pierwszym tego typu wyznaniem wśród gwiazd muzyki pop we Włoszech[2][3].

Dyskografia[edytuj]

Albumy[edytuj]

Rok Informacja Pozycje w notowaniach Sprzedaż i certyfikat
ITA SWI SPA GER AUT BEL ARG MEX FRA
2001 Rosso relativo / Rojo relativo
  • Debiutancki album studyjny
  • Wydany: październik 2002
  • Format: CD
5
5
4
9
7
18
9
5
25
Ogólnoświatowa sprzedaż: 2,5 mln
Certyfikat ITA: 5x Platyna
2003 111 centoundici / 111 ciento once
1 (2)
7
6
61
34
48
6
1
69
Ogólnoświatowa sprzedaż: 1,5 mln
Certyfikat ITA: 7x Platyna
2006 Nessuno è solo / Nadie esta solo
1 (4)
1
11
44
6
8
1
14
166
Ogólnoświatowa sprzedaż: 1,5 mln
Certyfikat ITA: 8x Platyna
2008 Alla mia età / A mi edad
1 (3)
4
10
97
40
66
29
75
118
Ogólnoświatowa sprzedaż: 1 mln
Certyfikat ITA: 10x Platyna
Certyfikat SWI: Platyna
Certyfikat SPA: Złoto
2011 L'amore è una cosa semplice / El amor es una cosa simple
1
5
13
6
77
Certyfikat ITA: 8x Platyna
Certyfikat SWI: Złoto
2014 TZN – The Best of Tiziano Ferro
1
29
8
6
72
Certyfikat ITA: 7x Platyna
2016 Il mestiere della vita / El oficio de la vida
1
4
55

Single[edytuj]

  • 2001 – „Perdono”
  • 2001 – „L’Olimpiade”
  • 2002 – „Imbranato”
  • 2002 – „Rosso relativo”
  • 2002 – „Le cose che non dici”
  • 2003 – „Perverso”
  • 2003 – „Sere nere”
  • 2004 – „Non me lo so spiegare”
  • 2004 – „Ti voglio bene”
  • 2004 – „Universal Prayer” (z Jamelią)
  • 2006 – „Stop! Dimentica”
  • 2006 – „Ed ero contentissimo”
  • 2007 – „Ti Scatterò una foto”
  • 2007 – „E Raffaella è mia”
  • 2007 – „E fuori è buio”
  • 2008 – „Alla mia età”
  • 2009 – „Il regalo più grande”
  • 2009 – „Breathe Gentle” (z Kelly Rowland)
  • 2009 – „Il sole esiste per tutti”
  • 2009 – „Scivoli di nuovo”
  • 2011 – „La differenza tra me e te”
  • 2012 – „L’ultima notte al mondo”
  • 2012 – „Hai delle isole negli occhi”
  • 2012 – „Liebe is einfach”/„L’amore è una cosa semplice”
  • 2012 – „Per dirti ciao!”
  • 2012 – „El amor es una cosa simple” (z Malú)
  • 2012 – „Troppo buono”/„Demasiado bueno”
  • 2013 – „La fine”
  • 2014 – „Senza scappare mai più”/„No escaparé nunca más”
  • 2015 – „Incanto”/„Encanto” (z Pablo Lópezem)
  • 2015 – „Lo stadio”/„Un estadio”
  • 2015 – „Il vento”
  • 2016 – „Potremmo ritornare”

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Tiziano Ferro. Allmusic. (ang.) [dostęp 2010-10-12]
  2. Polska Agencja Prasowa SA (2010-10-06). "Coming out Tiziano Ferro sensacją we Włoszech". [dostęp 2010-10-12]
  3. Castaldo, Gino (2010-10-05). "Ferro: Sono omosessuale e ho la libertà di poterlo dire". La Repubblica. (wł.) [dostęp 2010-05-12]