Tommy Johnson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tommy Johnson
Data i miejsce urodzenia 1896
Terry, Missisipi, USA
Data i miejsce śmierci 1 listopada 1956
Crystal Springs, Missisipi, USA
Instrumenty śpiew, gitara, kazoo
Gatunki blues
Aktywność 1912-1956
Wydawnictwo Victor, Paramount, Bluebird
Powiązania Charley Patton, Ishom Bracey, Will Brown, Rubin Lacy, K.C. Douglas

Tommy Johnson (ur. 1896 w Terry, Missisipi, USA, zm. 1 listopada 1956 w Crystal Springs, Missisipi, USA) – amerykański muzyk bluesowy jeden z najbardziej wpływowych przedstawicieli bluesa Delty.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na plantacji bawełny George'a Millera pod Terry w powiecie (hrabstwie) Hinds w stanie Missisipi. Poprzez ojca – Idella Johnsona – spokrewniony był z Lonniem Johnsonem. Matką była Mary Ella Wilson. Miał dwanaścioro rodzeństwa[1].

Około 1910 r. przeniósł się do Crystal Springs w Mississippi, gdzie rozpoczął naukę gry na gitarze. Nauczycielem był jego brat LeDell Johnson. Ostatecznie uciekł z domu i w latach 1912–1914 pracował jako wędrowny muzyk w rejonie Boyle i Rolling Fork. Grał także na przyjęciach i zabawach tanecznych w rejonie Crystal Springs.

W latach 1914–1916 pracował na plantacji Toma Sandera w Drew w stanie Mississippi. Jednak w 1916 r. powrócił do muzyki i grywał z takimi bluesmanami jak Willie Brown, Dick Bankston, Charley Patton na plantacji Webba Jenkinsa w Drew.

Chociaż był nastolatkiem w 1917 r. zaczął prowadzić życie hobo (wędrowca); wędrował po Arkansasie, Luizjanie i Mississippi i występował na ulicach, w barach i zwykłych spelunkach. W 1920 r. okazjonalnie współpracował z Charleyem Pattonem w rejonie Greenwood i Moorhead w Mississippi.

Na początku lat 20. XX wieku pracował jako farmer w rejonie Delty oraz na plantacji Bernarda Graffa w Rolling Fork. Często opuszczał plantację i występował w rejonie Delty za napiwki.

W latach 1924–1927 współpracował z takimi bluesmanami jak Rubin Lacy, Son Spand, Charley McCoy, John Byrd, Water Vincent, Ishmon Bracey oraz innymi. Grali na przyjęciach, w lokalach tanecznych i na ulicach. Często przerywał pracę jako muzyk i zatrudniał się od prac pozamuzycznych.

W 1928 r. dokonał pierwszych nagrań dla firmy Victor Records w Memphis w stanie Tennessee, a 1930 r. dla Paramount Records w Grafton w stanie Wisconsin. W latach 30. był właścicielem małej kafejki w Jackson w stanie Mississippi, w której występował. Kontynuował także występy na przyjęciach, ulicach, w barach, na piknikach zarówno w Mississippi jak i Luizjanie (Nowy Orlean). Pracował także w duecie z Ishmonem Braceyem oraz w Doctor Simpson's Medicine Show.

Około 1935 r. grywał w Angie w Luizjanie oraz w Tylertown i Jackson w Mississippi. Ok. 1936 r. współpracował z Rooseveltem Holtsem i K.C. Douglasem grywając w latach 1937 aż do lat 50. w Jackson na ulicach lub przyjęciach.

Zmarł na atak serca podczas występu na przyjęciu. Został pochowany na Warm Springs Methodist Church Cemetery w Crystal Springs.

Do najbardziej znanych utworów Johnsona należą "Canned Heat Blues" (od tej piosenki nazwę zapożyczyła grupa Canned Heat), "Big Road Blues" oraz "On the Road Again".

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był czterokrotnie żonaty z Maggie Bidwell (w latach 1914–1917), Ellą Hill (początek lat 20.), Rosą Youngblood (1935–1939) i Emmą Downes (w latach 40.)

Jego bracia Clarence, LeDell oraz Mager Johnsonowie także byli muzykami.

Wpływy muzyczne i styl[edytuj | edytuj kod]

W 1986 r. został wprowadzony do Blues Hall of Fame.

Na jego muzykę wpływ mieli tacy bluesmeni jak Dick Bankston, Willie Brown, Ben Maree i Charley Patton[2]. Sam z kolei wywarł wpływ na takich muzyków jak James Brewer, K.C. Douglas, Shirley Griffth, Roosevelt Holts, Howlin' Wolf, Floyd Jones, Otis Spann, Houston Stackhouse, Babe Stovall, Johnny Temple i Boogie Bill Webb.

Tommy Johnson reprezentował lokalną tradycję bluesowę, zwaną "tradycją Drew". Należeli do niej także Charley Patton, Wiilie Brown, Kid Bailey, Dick Bankston, Howlin' Wolf i kilku innych bluesmanów[3].

Johnson był typowym bluesmanem, nic nie wiadomo, aby wykonywał utwory niebluesowe. Jako bluesman przewyższył tych, którzy wywarli na niego wpływ[4]. Chociaż dość często wykraczał poza 12-taktowy schemat bluesowy, blues, który wykonywał był zawsze czystym bluesem.

Był pierwszym, który wprowadził do bluesa styl śpiewania falsetem[5].

Chociaż podobno zaprzedał duszę diabłu (Johnson nazwał go "wielkim czarnym mężczyzną"), to jego technika gry na gitarze była całkowicie podstawowa. Cała jego siła jako bluesmana leżała w niezwykłym głosie i technice operowania nim[6].

Kompletne sesje nagraniowe[edytuj | edytuj kod]

Tommy Johnson (wokal, gitara), Charlie McCoy (gitara)
Memphis Auditorium, Memphis, Tennessee. Piątek, 3 lutego 1928
  • "Cool Drink of Water Blues"
  • "Big Road Blues"
Memphis Auditorium, Memphis, Tennessee. Sobota, 4 lutego 1928
  • "Bye Bye Blues"
  • "Maggie Campbell Blues"
Tommy Jonson (wokal, gitara)
Memphis, Tennessee. Piątek, 31 sierpnia 1928
  • "Canned Heat Blues"
  • "Lonesome Home Blues"
  • "Lonesome Home Blues"
  • "Louisiana Blues" (niewydany)
  • "Big Fat Mama Blues"
Tommy Jonson (wokal, gitara). nieznany muzyk (kazoo - tylko w utworze 1)
Grafton, Wisonsin. Ok. grudnia 1929
  • "I Wonder to Myself"
  • "Slidin' Delta"
  • "Lonesome Home Blues"
  • "Morning Prayer"
  • "Bogaloosa Woman"
Tommy Johnson and New Orleans Nehi Boys
Kid Ernest Moliere (klarnet), Charles Taylor (pianino), nieznany muzyk (perkusja)
Grafton, Wisconsin. Ok. grudnia 1929
  • "Black Mare Blues"
  • "Black Mare Blues"
Tommy Johnson (wokal, gitara)
Grafton, Wisconsin. Ok. grudnia 1929
  • "Ridin' Horse"
  • "Alcohol and Jake Blues"

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tommy Johnson Complete Recorded Works in Chronological Order 1928–29 Document [1994]

Film[edytuj | edytuj kod]

Postać afroamerykańskiego bluesmana, akompaniującego grupie Soggy Bottom Boys w filmie Bracie, gdzie jesteś?, jest wzorowana na Tommym Johnsonie. Postać grał Chris Thomas King.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sheldon Harris. Blues Who's Who. Str. 290
  2. Tamże, str. 290
  3. David Evans. Big Road Blues. Str. 8
  4. Francis Davis. The History of the Blues. Str. 105
  5. Tamże, str. 105
  6. Tamże, str. 106

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sheldon Harris. Blues Who's Who. Da Capo Press. Nowy Jork, 1991. ​ISBN 0-306-80155-8
  • Francis Davis. The History of the Blues. Hyperion. Nowy Jork, 1995 ​ISBN 0-7868-6052-9
  • David Evans. Big Road Blues. Tradition & Creativity in the Folk Blues. Da Capo Press, Nowy Jork 1987 ​ISBN 0-306-80300-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Kompletna dyskografia Johnsona