Szymon Bogumił Zug

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szymon Bogumił Zug
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1733[a]
Merseburg
Data i miejsce śmierci 11 sierpnia 1807
Warszawa
Narodowość niemiecka
Dziedzina sztuki architektura
Styl klasycyzm
Ważne dzieła kościół Świętej Trójcy w Warszawie
Kościół Świętej Trójcy w Warszawie
Łuk Kamienny w Arkadii
Grób Zuga na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Szymon Bogumił Zug (niem. Simon Gottlieb Zug; ur. 20 lutego[b] 1733 w Merseburgu, zm. 11 sierpnia 1807 w Warszawie[1]) – polski architekt pochodzenia niemieckiego, architekt krajobrazu, przedstawiciel klasycyzmu.

Życiorys[edytuj]

Od 1752 pracował w Saskim Urzędzie Budowy w Dreźnie, od 1756 w Saskim Urzędzie Budowlanym w Warszawie[2].

Projektant wielu klasycystycznych budowli w Polsce, tworzył w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XVIII wieku. W krajobrazowych założeniach ogrodowych reprezentował nurt preromantyczny. Sprawował opiekę architektoniczną nad Arsenałem warszawskim. Jego założenia ogrodowe to obok Arkadii Młociny (od ok. 1760), Solec (1772), Powązki (ok. 1772), Mokotów (ok. 1775), park na Książęcem (ok. 1776) i na Górze (ok. 1779)[1]. W tych ogrodach wzniósł szereg pawilonów.

Został nobilitowany w 1768 przez Stanisława Augusta Poniatowskiego[1].

Po III rozbiorze Polski i zajęciu Warszawy przez Prusaków, nowe władze powierzyły mu nadzór architektoniczny nad Zamkiem Królewskim[3].

Był wolnomularzem[4].

Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie[5].

Ważniejsze prace[edytuj]

Zugowi przypisywane jest także autorstwo kościoła Zbawiciela w Bielsku-Białej (1782–1790).

Upamiętnienie[edytuj]

  • W maju 1928 jego imieniem nazwano ulicę na warszawskich Bielanach[6].

Uwagi

  1. Na nagrobku widnieje data 20 listopada. Te datę podaje także: Stanisław Łoza, Architekci i budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954, s. 346
  2. Na nagrobku widnieje data 20 listopada. Te datę podaje także: Stanisław Łoza, Architekci i budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954, s. 346

Przypisy

  1. a b c Wielka Encyklopedia PWN. Tom. 30. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 448. ISBN 83-01-14365-7.
  2. Elżbieta Charazińska: Ogród Saski. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1979, s. 47. ISBN 83-01-00061-9.
  3. Bożena Wierzbicka: Gmachy i wnętrza sejmowe w Polsce. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 1998, s. 121. ISBN 83-7059-285-6.
  4. Ludwik Hass: Sekta farmazonii warszawskiej : pierwsze stulecie wolnomularstwa w Warszawie (1721–18121). Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1980, s. 164. ISBN 83-06-00239-3.
  5. a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 1023. ISBN 83-01-08836-2.
  6. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 354. ISBN 83-86619-97X.

Linki zewnętrzne[edytuj]