Trzy po trzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Trzy po trzypamiętniki Aleksandra Fredry obejmujące m.in. okres dzieciństwa i służby wojskowej z lat 1809-1814, w tym z okresu od 1813 do 1814, kiedy pisarz pełnił służbę oficera ordynansowego w sztabie przybocznym Napoleona Bonaparte; w większości spisane w latach 1844-1846[1].

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

Pamiętniki Aleksandra Fredry zatytułowane Trzy po trzy nie były przeznaczone dla szerszego ogółu – miały pozostać pamiątką rękopiśmienną w rodzinie, jednakże tuż przed śmiercią autor zgodził się na ich wydanie i polecał nawet, by zakończyć je wierszem Pro memoria. Zezwolenie powyższe upoważniło syna Jana Aleksandra, do wydrukowania pamiętnika w warszawskiej Gazecie Polskiej w 1877 roku oraz w zbiorowej edycji Dzieł ojca w 1880. Następne wydanie opracował Henryk Mościcki w 1917 roku.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Pamiętniki Fredry są prawdziwe historycznie, aczkolwiek niechronologiczne. Poeta – z perspektywy starego wiarusa – wyraża w nich swoje przekonania wyniesione z walki, dzieli się z czytelnikami swoimi przeżyciami (a jest o czym opowiadać: o mało co Fredro nie został ze swoim koniem zepchnięty w nurty Berezyny, później zachorował na tyfus i dostał się do rosyjskiej niewoli, z której uciekł przemierzając w chłopskiej sukmanie całą Polskę). Pamiętniki pisane są typowym dla poety językiem pełnym komizmu, anegdot (przykładowo następująca: Fredro zapytany co wyniósł z kampanii napoleońskiej odpowiedział: „Trochę wspomnień, dwa krzyżyki i pedogrę”).

Interpretacja[edytuj | edytuj kod]

W Trzy po trzy Fredro rozprawia się z romantyczną wizją cesarza Napoleona jako heroicznego bohatera, czuje się przez niego oszukany. Podważa tym samym romantyczny mit napoleoński. W jego pamiętnikach brak romantycznej poezji dziejów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyka 1991 ↓, s. 504.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]