Tulniki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tulniki
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat parczewski
Gmina Siemień
Liczba ludności (2011) 174[1]
Strefa numeracyjna 83
Kod pocztowy 21-220[2]
Tablice rejestracyjne LPA
SIMC 0019360
Położenie na mapie gminy Siemień
Mapa lokalizacyjna gminy Siemień
Tulniki
Tulniki
Położenie na mapie powiatu parczewskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu parczewskiego
Tulniki
Tulniki
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Tulniki
Tulniki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Tulniki
Tulniki
Ziemia51°36′12″N 22°46′52″E/51,603333 22,781111

Tulnikiwieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie parczewskim, w gminie Siemień[3][4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.

Wieś stanowi sołectwo gminy Siemień[5].

Historia[edytuj]

Wieś notowana w początkach XV wieku w roku 1409 jako „Tulniky”, 1466 „Tulnyki”, 1531 „Thulnik”, stanowiła własność szlachecką, w roku 1409 posesorem zastawnym była za 30 grzywien Małgorzata ze Spiczyna. W roku 1482 w działach występuje Tomasz Tulnicki po nim w 1468 urodzony Łazarz i Stanisław z Tulnik. W księgach poborowych w roku 1531 odnotowano pobór z 2 łanów i 2 młynów. W 1533 pobór z 2 łanów młyna o 1 kole i folusza[6].

W wieku XIX Tulniki opisno jako wieś i folwark nad jeziorem tej nazwy w powiecie radzyńskim, gmina Siemień, parafii Czemierniki, odległe 22 wiorsty od Radzynia, ma 25 domy 157 mieszkańców 1680 mórg gruntu. W roku 1827 było 16 domy 167 mieszkańców podległość parafialna w Parczewie. Tulniki wchodziły w skład dóbr Siemień. Folwark Tulniki z nomenklaturą Władysławów w roku 1868 został oddzielony od dóbr Siemień, rozległość mórg 1220 w tym: grunty orne i ogrody mórg 274, łąk mórg 129, past. mórg 59, lasu mórg 481, przestrzenie sporne mórg 246, nieużytki mórg 31; budynków z drewna 12, las nieurządzony, młyn[7].

Według registru poborowego powiatu lubelskiego z r. 1531 wieś Tulniki, w parafii Czemierniki miała 2 łany i 2 młyny. W roku 1676 Jan Sieniński i Branicki płacą pogłówne od siebie natomiast Stępkowska od siebie, 1 osoby z rodziny, 2 głów szlachty, 7 sług dworskich i 35 poddanych (Pawiński, Małopolska, 350 i 16a)[7].

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych - Poczta Polska. „Spis numerów adresowych”, s. według indeksu nazw, 2013. Warszawa: Poczta Polska S.A.. 
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp online].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  5. Jednostki pomocnicze gminy Siemień. Urząd Gminy Siemień. [dostęp 2016-08-25].
  6. Tulniki [w:] Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu [online], Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010–2014.
  7. a b Tulniki w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XII: Szlurpkiszki – Warłynka. Warszawa 1892.