Ulica Agrykola w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulica Agrykola w Warszawie
Ujazdów
Ilustracja
Ulica Agrykola na wysokości pomnika króla Jana III Sobieskiego
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg Al. Ujazdowskie/plac Na Rozdrożu
Ikona ulica koniec T.svg ul. Myśliwiecka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Agrykola w Warszawie
Ulica Agrykola w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Agrykola w Warszawie
Ulica Agrykola w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Agrykola w Warszawie
Ulica Agrykola w Warszawie
Ziemia52°13′04,0″N 21°01′59,0″E/52,217778 21,033056
Latarnie gazowe przy ulicy

Ulica Agrykola – ulica warszawskiego Ujazdowa, biegnąca od ulicy Myśliwieckiej do Alej Ujazdowskich.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ulica została wytyczona w latach 1778–1779 jako nowa droga dojazdowa do Łazienek Królewskich, rozciągających się po obu jej stronach. Pierwotnie zaczynała swój bieg od ul. Czerniakowskiej, jednak w okresie powojennym ten odcinek ulicy przemianowano na ul. Szwoleżerów.

Nazwa ulicy pochodzi od nazwiska podpułkownika Karola Ludwika Agricoli, który kierował pracami przy jej budowie, i przyjęła się pod koniec XIX wieku. Oficjalną nazwą ulicy jest Agrykola (a nie, jak widnieje na tablicach MSI, Karola Ludwika Agricoli)[1]. Przejściowo, w okresie 1901–1916 ulica nosiła miano Ułańskiej.

W roku 1819 u zbiegu z Al. Ujazdowskimi powstał Ogród Botaniczny; w roku 1867 u zbiegu z ul. Czerniakowską wybudowano cerkiew pw. św. Olgi, rozebraną po roku 1915.

W latach 1779–1780 wzniesiono w ciągu ulicy kamienny most, przedłużony w roku 1788 o dwa przęsła. Tuż przy moście znajduje się pomnik Jana III Sobieskiego, ustawiony tu w roku 1788, w 105. rocznicę odsieczy wiedeńskiej, z fundacji Stanisława Augusta. Autor pomnika, Franciszek Pinck, ukazał władcę w zbroi i hełmie z pióropuszem, siedzącego na koniu, który tratuje dwóch leżących Turków[2].

Po roku 1907 w górnym odcinku ulicy zainstalowano działające do dziś latarnie gazowe.

W 1945 w burzowcu znajdującym się pod ulicą znaleziono zwłoki 42 osób, które zginęły tam w 1944 w czasie powstania warszawskiego[3].

Nachylenie ulicy sprawiało, że przez wiele lat po zakończeniu wojny służyła ona mieszkańcom Warszawy za naturalny tor saneczkowy[4].

Ulica do dziś zachowała swój parkowo-krajobrazowy charakter. Fragment ulicy stanowi południową granicę parku Agrykola[5].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Katalog ulic i placów m.st. Warszawy. Zarządzenie nr 3800/2013 Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie wprowadzenia „Katalogu ulic i placów m.st. Warszawy” oraz zasad zapisu nazw obiektów miejskich, 2013-01-25. [dostęp 2013-03-03].
  2. Irena Grzesiuk-Olszewska: Warszawska rzeźba pomnikowa. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 38. ISBN 83-88973-59-2.
  3. Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 112,458. ISBN 83-06-00089-7.
  4. Zygmunt Stępiński. Spacer aleją Na Skarpie. „Kronika Warszawy”. 1 (41), s. 156, 1980. 
  5. Park Agrykola „Łazienki Północne”. W: Urząd m.st. Warsawy [on-line]. zielona.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-06-05].
  6. Robert Miękus (red.): Gazownia Warszawska. 150 lat. Warszawa: Dział Marketingu Gazowni Warszawskiej, 2006, s. 97.
  7. Grzegorz Nowik, Straż nad Wisłą (trzy tomy); Wydawnictwo Rytm, 2002, ​ISBN 83-88794-55-8

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]