Unia Narodów Południowoamerykańskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Unión de Naciones Suramericanas
União de Nações Sul-Americanas
Union of South American Nations
Zuid-Amerikaanse Statengemeenschap

Unia Narodów Południowoamerykańskich
Flaga Południowej Ameryki
Godło Południowej Ameryki
Flaga Południowej Ameryki Godło Południowej Ameryki
Położenie Południowej Ameryki
Kraje członkowskie
Język urzędowy
Prezydent pro tempore Unii Narodów Południowoamerykańskich Dési Bouterse
Sekretarz generalny Unii Narodów Południowoamerykańskich Ali Rodriguez
Powierzchnia
 • całkowita

17 715 335 km² km²
Liczba ludności ()
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
 • narody i grupy etniczne

382 433 000
21,59/km² osób/km²
Jednostka monetarna
Utworzona:
 • Deklaracja z Cuzco
 • Traktat ustanawiający Unię Południowoamerykańską

8 grudnia 2004
23 maja 2008 (podpisanie, brak ratyfikacji)
Religia dominująca chrześcijaństwo
Strefa czasowa UTC -2 do -5

Unia Narodów Południowoamerykańskich (w języku hiszpańskim Unasur: Unión de Naciones Suramericanas, w języku portugalskim UNASUL: União de Nações Sul-Americanas) jest wspólnotą polityczną i ekonomiczną dwunastu krajów południowoamerykańskich ustanowioną 8 grudnia 2004 w Cusco w Peru podczas III Szczytu Południowoamerykańskiego. Na I Południowoamerykańskim Szczycie Energetycznym między 16 a 17 kwietnia 2007 na wyspie Margarita (Wenezuela) przywódcy południowoamerykańscy zdecydowali, że Południowoamerykańska Wspólnota Narodów zmieni nazwę na Unię Narodów Południowoamerykańskich, a jej stały sekretariat będzie miał siedzibę w mieście Quito (Ekwador). Néstor Kirchner (były prezydent Argentyny) został mianowany pierwszym Sekretarzem Generalnym.

Cele[edytuj]

W Deklaracji ustanawia się następujące cele:

  1. Koordynacja polityki i dyplomacji w regionie.
  2. Konwergencja Mercosur, Wspólnoty Andyjskiej i Chile w strefę wolnego handlu. Surinam i Gujana będą mogły dołączyć do tego procesu bez zerwania współpracy w ramach Caricomu.
  3. Integracja fizyczna, energetyczna i komunikacyjna w Ameryce Południowej. Zapoczątkowana przez Inicjatywę Południowoamerykańskiej Integracji Regionalnej (IIRSA).
  4. Harmonizacja polityk rozwoju wiejskiego i rolno-żywieniowej.
  5. Wymiana technologii i współpraca we wszystkich sferach nauki, edukacji i kultury.
  6. Wzrost współpracy między przedsiębiorstwami i społeczeństwami integrujących się krajów.
  7. Do 2019 r. nastąpić ma pełna integracja państw członkowskich

Ustanowi się sukcesywnie środki, cele i sfery wspólnego działania na istniejącej już instytucjonalnej podstawie.

Struktura[edytuj]

Obecnie struktura UNASUR jest prowizoryczna (oparta na CSN):

  • Spotkania Szefów Państw (Szczyty CSN), coroczne, są najwyższą instancją polityczną. Pierwsze Spotkanie odbyło się 29 i 30 września 2005 w Brasílii. Drugie Spotkanie z 8 i 9 grudnia 2006 w Cochabamba (Boliwia). Trzeci szczyt odbędzie się w Cartagenie (Kolumbia) w 2007.
  • Spotkania Ministrów Spraw Zagranicznych, odbywają się co pół roku, uzgadniają propozycje konkretnych działań i ustanawiają decyzje wykonawcze. Liczy się tutaj na współpracę Przewodniczącego Komitetu Stałych Przedstawicieli Mercosur, Dyrektora Sekretariatu Mercosur, Sekretarza Generalnego Wspólnoty Andyjskiej, Sekretarza Generalnego ALADI i Stałego Sekretariatu Organizacji Współpracy Amazońskiej oraz innych instytucji współpracy i integracji regionalnej.
  • Spotkania Ministerialne innych sektorów zwoływane przez Szefów Państw. Są przeprowadzane wewnątrz mechanizmów Mercosur i Wspólnoty Andyjskiej.
  • Troika CSN składa się z kraju-gospodarza szczytu i krajów-gospodarzy z roku uprzedniego i następnego. Będzie wspierać swą pracą Sekretariat Pro Témpore.
  • Sekretariat Pro Témpore będzie zmieniany rotacyjnie w cyklu rocznym przez kraje członkowskie dawnej CSN pomiędzy szczytami CSN. Kraje, które go prowadziły to: Peru (2004), Brazylia (2005) i Boliwia (2006). Według tego co uzgodniono w Decisiones del Diálogo Político (Decyzje Dialogu Politycznego) podpisanych podczas I Szczytu Energetycznego Ameryki Południowej, zostanie utworzony Stały Sekretariat z siedzibą w Quito (Ekwador).
  • 9 grudnia 2005 utworzono Strategiczną Komisję Refleksji nad Procesem Integracji Południowoamerykańskiej. Złożona z 12 członków, jej celem jest wypracowanie propozycji, które pobudzą proces integracji południowoamerykańskiej. Powinny wręczyć swoje rekomendacje na II Szczycie CSN (2006).
  • Komisja Wysokich Urzędników (utworzona na II Szczycie CSN), przeobrażona w Radę Delegatów lub Komisję Polityczną według Decisiones del Diálogo Político.
  • Oczekuje się, że III Szczyt w Kolumbii w 2007 poda projekt Układu Konstytucyjnego UNASUR (Acuerdo Constitutivo de UNASUR).

Członkowie[edytuj]

Państwa Członkowskie UNASUR
UNASUR 2008

W skład UNASUR wchodzą[1]:

Państwa członkowskie Wspólnoty Andyjskiej (CAN):

Państwa członkowskie Mercosur:

Pozostałe kraje:

Obserwatorzy:

Następujące obszary Ameryki Południowej są dependencjami państw europejskich i nie uczestniczą w procesie integracji południowoamerykańskiej:

Skutki integracji[edytuj]

  • UNASUR rozpoczęła swoje plany integracyjne wraz z budową Autostrady Interoceanicznej, która połączy Peru z Brazylią poprzez Boliwię, dając Boliwii dostęp do morza, Brazylii dostęp do Pacyfiku, a Peru dostęp do Atlantyku. Budowa została rozpoczęta we wrześniu 2005; była finansowana w 60% przez Brazylię i w 40% przez Peru. Budowa została ukończona w grudniu 2010.
  • Polidukt Binarodowy w bliskiej przyszłości pozwoli Wenezueli eksportować ropę naftową do krajów azjatyckich poprzez pacyficzne wybrzeże Kolumbii.
  • Cała Ameryka Południowa (z wyjątkiem Gujany Francuskiej) może być odwiedzana przez każdego jej mieszkańca do 90 dni za pomocą jedynie dowodu tożsamości[2].

Przypisy

  1. South America nations found union (ang.). BBC, 2008-05-23. [dostęp 2017-08-14].
  2. South American countries reach visa deal (ang.). informationliberation, 2006-11-26. [dostęp 2017-08-12].